Tough one

Tweetje van Brian Lynch, de man van Kim Clijsters, ex-topsporter in hart en nieren, luttele ogenblikken nadat Kim Clijsters haar laatste bal op het grandslamtoernooi van Wimbledon heeft geklopt. ‘De regen bleef uit. Ik had liever gehad dat het pijpenstelen goot. Tough one.'

Dit komt inderdaad bijzonder hard aan. Het is over, gedaan, voorbij, Kim Clijsters heeft het gehad met Wimbledon –het grandslamtoernooi dan. Ze zou en ging vechten voor elke bal, zei ze vooraf, tot de laatste snik, en dan 6-1, 6-1 om de oren krijgen. Een fijn afscheid is anders.

En toch. En toch verlaat Clijsters Wimbledon met één geruststellende gedachte. Dat de blessure aan haar buikspieren onder controle kan worden gehouden op een groot toernooi. Want dat was –is– de hamvraag als Clijsters over enkele weken jacht wil maken op twee olympische medailles, eentje in het enkelspel en eentje in het gemengd dubbel met collega-veteraan Olivier Rochus: overleeft ze heelhuids een toernooi met snel opeenvolgende wedstrijden zonder ernstige kwaaltjes?

Het antwoord is na Wimbledon 2012, los van het feit dat ze een mentale klap kreeg: ja. En dat moet Clijsters opbeuren en motiveren om de rest van het seizoen alles te blijven geven. Want totnogtoe kon ze het dit seizoen geen enkel toernooi uitzingen zonder blessurelast, voor het eerst laat haar lijf haar niet in de steek. Dat ze, ondanks een redelijk stabiele gezondheidstoestand toch zo wordt afgedroogd door Kerber, is een andere zaak en is niet goed voor de moral. Maar Clijsters weet ook dat ze in haar vorige graswedstrijden aardig stond te spelen.

Als Clijsters haar koffer pakt om afscheid te nemen van Wimbledon, vergeet ze de laatste wedstrijd die pijn aan de ogen deed, en neemt ze de bijzonder belangrijke vaststelling mee dat haar lijf nog een grandslamtoernooi aankan.

Tough one? Ja, tough one. Maar pas als dat lukt, kan ze over enkele weken –over 24dagen, om precies te zijn– weer aankloppen aan de All England Club, voor de Olympische Spelen, op hetzelfde gras van Wimbledon. Dan kan ze toch nog waardig afscheid nemen van Wimbledon, met een olympische plak.