Voor de duidelijkheid. Natuurlijk blijft de Amerikaan Lance Armstrong een uitzonderlijk groot wereldatleet. Zelfs als we een gemiddelde wielertoerist of triatleet volsteken met het modernste verboden spul, dan nog zal hij de prestaties van de zevenvoudige Tourwinnaar niet evenaren. Gewoon, omdat Lance begiftigd was en is, met een buitengewoon lichaam en navenante wilskracht. Wat hij presteerde en nog neerzet in triatlons blijft groots en mooi.
Heeft Lance echter onze bewondering misbruikt door zijn knappe prestaties te doperen, het mag ons niet koud laten, net zomin we de schouders mogen ophalen als in de huidige of toekomstige Tour renners op een nieuw soort dopingproduct worden betrapt. Zelfs niet als het om een verboden middel gaat, waarvan straks kan bewezen worden dat er compleet geen schadelijke bijwerkingen zijn tijdens en na de carrière als sporter.
Geven we de strijd tegen doping op, aanvaarden we dat er vals wordt gespeeld, willen we misschien nog wel dat er normen en spelregels zijn, maar dat er evengoed kan en mag gezondigd worden tegen die maatschappelijke afspraken. Dan is door het rood rijden, niet meer door het rood rijden. Dan is geld witwassen, niet meer geld witwassen. Dan is spieken tijdens het examen niet meer spieken tijdens het examen. Dan is bedriegen niet meer bedriegen.
Laat ons volgend principe overeind houden : medische begeleiding én bescherming ja, doping neen.
Ik wil niet mee in de redenering of de tolerantie dat als ze allemaal slikken, de beste toch nog de beste zal blijven. Moet gedebatteerd worden over waar medische begeleiding stopt en doping begint? Graag, en liefst met veel deskundigheid.
We zijn het erover eens, de wielersport heeft een grote aaibaarheidsfactor en de supporters, ze zijn dat peloton meer dan trouw. En dat zal, ondanks alle doemdenkers, ook wel zo blijven. Koers, dat is een feest. Maar, dat betekent niet dat een betrapte renner geen supporters kwetst, dat dopingschandalen of -histories, geen littekens nalaten. Ik sms'te 'Merckxsissimo' toen Floyd Landis een aantal jaren geleden in de Tour voor een onwaarschijnlijke raid zorgde. Ik was een paar weken later bijna ziek van het rotte gevoel dat ik had toen die Amerikaan bleek zijn prestatie te hebben neergezet op allesbehalve zuivere basis. Nog altijd doet het zeer als niet zulke grote wielerliefhebbers me er op wijzen dat ook mijn Groot Idool van weleer een paar keer tegen de lamp liep, ook al probeert de Lucifer in mijn geest dan te zeggen dat het allemaal niet zo was, en in zijn tijdsgeest moest worden bekeken.
Bij dat al ben ik het net als vele wielerliefhebbers wel beu, beu, beu dat telkens opnieuw dopingverhalen, insinuaties, schandalen, dossiers de kop op steken in het vooruitzicht van of tijdens de Tour de France. Ik heb het daarmee gehad. Net zoals ik vind dat er een redelijke termijn moet worden gezet op het afhandelen van een zaak. Koers, dat is het leven. Het leven is zoals de koers, en daarom beminnen we beiden die wielersport. 't Leven van vriendschap, verraad, ondernemingszin, ploeggeest, makkers, ontsnappen, mislukken, winnen, tactiek, combines, verliezen. In dat leven vechten we tegen oneerlijkheid, en halen we ons schouders nooit op voor misbruik.
Lance Armstrong blijft een groot atleet. Maar ik heb evenveel respect voor ene Edwig Van Hooydonck, tweevoudig winnaar van de Ronde van Vlaanderen. Een grote Kempense jongeman, die zijn fiets vroegtijdig aan de haak hing, nadat hij vaststelde dat het peloton ineens 5 km per uur rapper reed, en hij dat niet meer kon. Edwig verloor van epo, een renner met een vals rugnummer.
Die valse rugnummers moeten worden bestreden. Dat is de koers van Het Nieuwsblad, dat is de koers van Sportwereld.
