Het is veel beter dat Andy Murray niet wint

Andy Murray heeft Wimbledon niet gewonnen. Gelukkig. Jawel, gelukkig. U moet ons niet verdenken van anti-Britse gevoelens. Wel integendeel. De idee werd ons ingefluisterd door de (Engelse) chauffeur van onze pendelauto in Wimbledon. ‘Een Britse tennisser doet er beter aan Wimbledon níet te winnen dan wél', zei de man. We dachten aanvankelijk dat hij te lang in de Pimm's had gehangen. Geen rustgevende gedachte bij het vooruitzicht dat hij je door de drukke avondspits van London moet loodsen. Maar hij bleek bloednuchter en tevenszeer helder van geest. De man had namelijk een punt.

Het is 76 jaar geleden dat Wimbledon nog eens door een Brit werd gewonnen. Elk jaar opnieuw wordt de hoop opgerakeld. Media publiceren lijstjes en schreeuwen dat dit hét jaar wordt, sponsors zwaaien met miljoenen om het gezicht van de potentiële winnaar te mogen uitdragen, fans kamperen voor tickets om het unieke moment toch zeker niet te missen. Het is een manie. Die elk jaar groeit. Gecultiveerd door de hele natie.

Eén van de populairste twitter-accounts tijdens Wimbledon was die van Maggie May. Voluit Maggie May Murray, de hond van Andy Murray. 7200 volgers. Tim Henman, Murrays voorganger die het niet verder schopte dan de halve finale, vergaarde roem en een fortuin door Wimbledon niet te winnen. Hij wordt absoluut niet gepercipieerd als een loser. Hij is nu een gerespecteerd tv-commentator én mag OBE aan zijn naam toevoegen. Order of the British Empire. Hij werd geridderd om Wimbledon níet te winnen. De man had zijn eigen wasproduct, Jaguar bracht een beperkte serie uit die zijn naam droeg.

Andy Murray gaat dezelfde weg op. Er zijn snoepjes naar hem genoemd. Een berg. Zijn commerciële waarde wordt voorzichtig op 50 miljoen euro geraamd. Laat hem winnen en de manie is verbroken. Het is zoals met de hoofse liefde in de middeleeuwen. Het doel is de jacht. Op een onbereikbare liefde. Als de liefde wordt geconsumeerd, is het afgelopen met de liefde.

Niet zeker of Andy Murray oren zou hebben gehad naar dat standpunt toen hij gisteren snikkend het verhaal deed van zijn nederlaag aan de publieke microfoon. Hij verdient die eerste Grand Slam. Maar liever niet Wimbledon. Of nog niet. Volgend jaar zal het 77 jaar geleden zijn dat een Brit voor het laatst Wimbledon won. Tachtig lijkt ons wel een mooi getal.