Zonde

Verdomme. Ik haat verliezen. Niet dat je Dries iets kan verwijten. Hij reed een fantastische etappe en het moment van die aanval was perfect. Voeckler zat naar Sanchez te kijken, Scarponi wachtte de spurt af en Voigt. Tja, Voigt. Om die te stoppen, moet je hem van zijn fiets duwen. Hij doet Dries de das om denk ik. Hadden ze iets langer gewacht, werd de kloof misschien te groot om te overbruggen. Nu had Voeckler twee springplanken: Voigt én Devenyns. En was het voorbij.

Ik hou er een dubbel gevoel aan over. Enerzijds was het de perfecte aanval, anderzijds zei onze ploegleider Davide Bramati: Hij had moeten wachten. Gokken op de spurt. Dries is niet traag, en iedereen zat toch met krampen tot achter de oren. Maar achteraf is het makkelijk praten natuurlijk. De finale rijden tegen vier man met een palmares als een boek, is iets anders.

Het is zonde. Zonde voor de ploeg, omdat ritwinst veel zou goedmaken na alle miserie in deze Tour. Zonde voor Dries, omdat hij het nodig heeft. Ik ben ervan overtuigd dat Devenyns meer kan dan er al uit kwam. Nu heeft hij één profzege op vijf jaar: een etappe in de Ronde van Oostenrijk in 2009. Maar eigenlijk heeft hij heel wat wapens. Hij kan een col op, is explosief op een korte helling, is niet traag in de spurt. Het enige wat hij nodig heeft, is een grote zege. En de klik in zijn hoofd.

Voeckler bijvoorbeeld heeft die klik wel al gemaakt. Zag je dat theater toen Dries ging? Dan weet je al: hij timet. Hij bluft even, om hem dan als springplank te gebruiken. Goeie coureur, daar niet van. Maar ik heb het dit jaar niet zo voor Titi. Al die cinema rond zijn knie voor de Tour, en uiteindelijk rijdt hij hier rond als een vliegtuig. Zeg dan toch gewoon dat je goed bent.

Ach ja, een mens moet niet sympathiek zijn om hard met een fiets te rijden zeker?