Ver van huis

Telkens wanneer de Olympische Spelen, de vierjaarlijkse hoogmis van de sport, er aankomen, is het van dattum. Sporters trekken naar de rechtbank, dreigen met juridische acties of dienen een klacht in. Ook nu –niet alleen in België overigens, ook in Nederland. Ook de Belgische Paralympische ploeg ontsnapt daar niet aan: drie atleten dienen een klacht in, omdat ze vinden dat zij recht hebben op een plaats in de selectie voor de Paralympics van Londen 2012 in plaats van iemand anders.

Eerst dit. Enkele decennia geleden eindigde het recht aan de stadionpoort en waanden sportbonden zich oppermachtig. Die tijden liggen gelukkig al een tijdje achter ons, ook al komt af en toe een opstoot –zie het Wereld Anti-Doping Agentschap bijvoorbeeld– naar boven. Dat sportbonden eigen reglementen opstellen die indruisen tegen elementaire rechtsregels? Nogal wiedes dat met die wantoestanden komaf wordt gemaakt.

Dat Olivier Rochus of Steve Darcis naar de rechtbank trokken, omdat ze vonden dat ze naar de Spelen moesten omdat ze voldeden aan de internationale selectiecriteria en niet aan de strengere Belgische selectie-eisen? Ook daar valt bijzonder veel voor te zeggen, net als voor het juridische geschut dat enkele van de vijf voor Londen 2012 opgeviste atleten hadden klaarstaan om dezelfde reden. Waarom atleten de toegang ontzeggen als ze van het Internationaal Olympisch Comité mogen gaan? Vooral in een land als België, met een relatief kleine kweekvijver aan talent –en toeristen zitten er lang niet tussen bij de 115 Belgen, integendeel.

Maar anders ligt het als er maar één plaats is en er moet worden gekozen tussen een aantal atleten, zoals gebeurde voor de Belgische Paralympische selectie. Vaak is afwegen tussen verschillende kandidaten aartsmoeilijk, ligt het verschil in een klein hoekje, is het eindoordeel soms een tikje objectief.

Als een rechter de knoop moet doorhakken wie van de sporters het best geschikt is voor één stek, is de doos van Pandora geopend. Wat is dan nog het nut van (nationale) coaches die een keuze moeten maken? Misschien is het wachten op Nick Nuyens die naar de rechtbank stapt omdat hij niet tot de basiswielerploeg behoort van Carlo Bomans en slechts reserve is? Of op Tom De Sutter die Ariël Jacobs voor de rechter sleept omdat hij vorig jaar niet in de basiself bij Anderlecht stond? Of op Simon Mignolet als de komende interlands blijkt dat Marc Wilmots voor Thibaut Courtois kiest als sluitstuk nummer één van de Rode Duivels? Dan pas zijn we ver van huis.