Onder anderen Lucien Van Impe, Leif Hoste, Bart Wellens, Herman Van Springel, Wouter Vandenhaute, Ludo Dierckxsens, Kurt Van de Wouwer, Roland Liboton, vader Boonen, Dave Bruylants, Karel Van Eetvelt en vele anderen uit de wieler- en zakenwereld zakten af naar de Sint-Waldetrudiskerk. Toch waren het vooral veel gewone Herentalsnaren die gekomen waren om een laatste groet te brengen aan Rob Goris, de profwielrenner die bijna twee weken geleden overleed in Frankrijk na een hartstilstand. Rond de urne lagen 41 kransen.

Verslagenheid

Tijdens de zaterdagdienst werden 1.300 gedachteprentjes uitgereikt. Nog eens ruim 250 mensen hadden bij het groeten, een paar dagen eerder, al een herinnering meegenomen. De verslagenheid is nog altijd enorm groot. ‘Voor ons was Rob Goris een kind aan huis', zegt chirurg en Sporta-baas Toon Claes. ‘We kenden elkaar dan ook door en door en voor mij is het overlijden van Rob dan ook alsof het over een eigen kind gaat.' Tom Claes, zoon van Toon, was een van de mensen die tijdens de afscheidsplechtigheid het woord nam. ‘Mijn vader had Rob na het bekijken van de uitzending nog een sms gestuurd met felicitaties voor de manier waarop hij en Katrien bij Karl Vannieuwkerke op tv over zichzelf hadden gepraat. Het antwoordje had niet lang op zich laten wachten. ‘Superhard bedankt', klonk het. Zo was Rob. We zijn nog steeds compleet van de wereld, maar we hopen dat de levenskracht die Rob steeds heeft getoond ons nu de sterkte mag geven om zonder hem verder te gaan.'

Ook ex-renner Ludo Dierckxssens woonde de afscheidsplechtigheid bij. ‘Het was een mooie dienst, maar bijzonder emotioneel. We hebben haast allemaal Rob en Katrien de avond voordien nog in Vive le Vélo zien zitten, en dan komt dat bericht dat je maar niet kan geloven. Goris was een renner naar mijn hart. Goedlachs en vriendelijk, maar toch 200 procent met zijn vak bezig. Hij ging er helemaal voor en schuwde de aanval niet. Ook supporters houden daarvan.'

Gewezen veldrijder Roland Liboton kende Goris niet zo goed, maar voldoende om hem te bewonderen voor zijn inzet. ‘Naast het diepe menselijke leed is dit drama ook sportief zijn spijtig. Ik ben ervan overtuigd dat we van Rob het laatste nog niet gezien hadden. Normaal duurt het drie à vier jaar om helemaal op niveau te geraken. Hij had zeker nog groeimarge.'