Brons met een gehavende rib, elleboog en arm: doorzetter Charline Van Snick schenkt België eerste medaille

‘Zelfs met een gebroken arm was Charline Van Snick doorgegaan'

Als olympisch groentje brons pakken, chapeau. Maar bijna wist de wereld niet wie de 21-jarige Van Snick is – want fysiek serieus gehavend voor De Kamp. De dokter: ‘Ik heb groen licht gegeven dat ze mocht vechten voor het brons. Maar ik geef toe dat ik niet honderd procent zeker was.' Het verhaal in de catacomben achter de eerste Belgische medaille.

‘Toen zag ik haar zag wachten in een donkere gang die naar de zaal leidde, was ik er niet gerust in. Ik zag haar iets zwaarder dan normaal ademen.' De diagnose van delegatiedokter/orthopedisch chirurg Johan Bellemans voor de cruciale kamp om het brons loog er niet om: Charline Van Snick was gehavend aan rib, elleboog en arm. Een cadeautje van haar verloren halve finale, waar ze zwaar tegen de grond kwakte. Judo is nu eenmaal niet voor watjes.

Tijd voor Operatie Schadebeperking. Bellemans: ‘Ik heb haar een ontstekingswerend middel moeten inspuiten, dat ultrasnel werkt.' Voor alle duidelijkheid: een middel dat toegelaten is en dus niet op de dopinglijst staat. Bellemans: ‘Ik heb groen licht gegeven dat ze weer op de tatami mocht stappen. Maar nogmaals, ik geef toe dat ik niet helemaal honderd procent zeker was.'

Een berekend risico, zo heet dat dan. Haar coach, Damiano Martinuzzi: ‘We namen een berekend risico, want ik wist dat het laatste gevecht niet te technisch zou verlopen. Dat er, met andere woorden, weinig draaibewegingen zouden zijn.' Het woord opgave is niet gevallen tussen coach en atleet. ‘Charline zou ook nooit hebben aanvaard om op te geven. Zelfs met een gebroken arm was ze doorgegaan.' Een gelukje bij een ongelukje: de kampen liepen ongeveer een half uur achter, en zo had ze iets meer tijd om te recupereren.

Charline Van Snick, ten voeten uit. Doorgaan, niet afgeven, fysiek geradbraakt of niet. Een bronzen medaille voor de 21-jarige benjamin van de Belgische olympische judoselectie, en een gouden medaille voor doorzettingsvermogen.

Gebroken rib uitsluiten

Gistermiddag, Belgium House. Van Snick, kleine oogjes maar zielsgelukkig, heeft naar eigen zeggen ‘overal een beetje pijn, maar niets ernstigs.' Alvast, dat is zonder een diepgaande diagnose. Gisteren werd ze niet onderzocht –te veel ceremoniële verplichtingen. Dat is wellicht voor de komende dagen. Dokter Bellemans: ‘Om er zeker van te zijn dat ze geen rib gebroken heeft. Maar we zijn er wel helemaal zeker van dat er niets ernstigs aan de hand is.'

Dat zijn mogelijke zorgen voor later. Eerst maar de smaak van de medaille ten volle proeven. De judoka uit Saive, bij Luik, debuteert dus op de vierjaarlijkse hoogmis met brons. ‘Ik ben opgelucht', zegt ze. ‘Maar toch ook wat ambetant omdat ik niet kon kampen voor het goud. Ik was er dichtbij, maar ik besef ook dat er maar eentje olympisch kampioene kan worden.'

Gaan voor een medaille en een medaille pakken. Een gebrek aan zelfverzekerdheid kun je Van Snick niet verwijten. ‘Deze medaille is ook het bewijs dat een klein land als België in medailles moet geloven', zegt ze. ‘We zijn niet zo geprofessionaliseerd als bijvoorbeeld Frankrijk. We moeten daarmee stoppen om dat als excuus te gebruiken maar in plaats daarvan in jezelf te geloven. Met verbetenheid kun je veel goedmaken. Kijk naar Pareto, die ze klopte in de kamp om het brons. Ze is hier vijfde en haalde brons in Peking. Ze trekt zich geen moer aan dat ze kleiner is dan de rest.'

En nu? En nu gewoon voortdoen, zegt Van Snick. ‘Ik beschouw dit als een volgende etappe, maar dit zal me niet verhinderen om hard te blijven werken. Ik ben me ervan bewust dat ik nog moet verbeteren, ik wil de perfectie bereiken. Op een dag wil ik nummer één van de wereld zijn.'

Dan zal ze, aldus insiders als Gella Vandecaveye, Ilse Heylen of haar judovoorbeeld Ingrid Berghmans, wel technisch moeten bijschaven. Maar eerst toch even die rib laten nakijken.