Hellebaut volgt vanzelfsprekend dezelfde filosofie –niet doelgericht (een medaille) denken, wel taakgericht (hoe hoog moet/wil ik springen). ‘Ik denk niet aan medailles, ik ben wel klaar voor een sprong van twee meter.'

Dat is de minimumhoogte nodig voor het olympisch podium. Ook al is het niveau gedaald in vergelijking met Peking 2008, de meeste hoogstaande olympische hoogspringfinale ooit, toen Hellebaut 2,05m sprong en 2,03m nodig was voor brons.

Kampioenschapsstress

Kan een medaille? Zoals gezegd, twee meter zal nodig zijn. Hellebaut gelooft dat ze dat kan, ofschoon ze momenteel achtste op de wereldranglijst staat en dit seizoen nog geen twee meter sprong. Dat kon ze voor Peking wel. Op dit ogenblik sprongen vijf dames twee meter of hoger. Vandeven: ‘Ik ga ervan uit dat Tia minstens twee meter springt. En vanaf dan gaat het niet meer om hoogspringen alleen, de medailles worden uitgedeeld tussen de oren.'

Kunnen omgaan met kampioenschapsstress is de grote kracht van Hellebaut. Hellebaut: ‘Ik kijk alleen naar mezelf en wat ik moet doen, niet naar de tegenstanders.' Vandeven: ‘Ik verbaas me er nog altijd over hoe Tia positief kan denken. Zelfs als iets een beetje tegenvalt, zal ze het toch op een positieve manier proberen te bekijken.' Het kampioenschapsbeest is dus niet weg. 

Kan een gouden stunt zoals in Peking 2008? Hellebaut: ‘Dan zou ik me wel erg moeten overtreffen, en de anderen moeten onderpresteren. Misschien is dat wel realistisch, misschien niet.'

Vandeven: ‘Het heeft weinig zin om te vergelijken. Ik kan alleen maar hopen dat ze opnieuw kan stunten. We zijn in elk geval niet naar Londen gekomen om de hoop te vergroten.'

Lees het volledige artikel in Het Nieuwsblad van zaterdag 11 augustus.