Sofie Gierts zette hockeyploeg opweg naar Londen maar mocht zelf plots niet mee

Sofie Gierts: 'De Spelen waren verschrikkelijk'

In Argentinië hebben ze veel respect voor hockeyspeelsters. Luciana Aymar, 34 jaar en zeven keer uitgeroepen tot beste hockeyspeelster van de wereld, mocht tijdens de openingsceremonie de Argentijnse vlag dragen. Toch verloren de Zuid-Amerikaansen vrijdagavond de finale van het olympisch hockeytornooi van Nederland met 2-0. De Oranje-meisjes verlengden hun titel. En misschien had Sofie Gierts daar bij kunnen zijn.

Tien jaar geleden vroeg Nederland de Belgische Sofie Gierts om zich te laten naturaliseren. Vooral omwille van de strenge integratiepolitiek ging de Antwerpse daar niet op in. Maar eigenlijk had ze vandaag dus drie olympische finales op haar naam kunnen hebben. ‘Ik heb de afgelopen dagen toch wel eens gedacht: moet ik nu spijt hebben dat ik dat niet heb gedaan?'

Vrijdagochtend eindigde de Belgische hockeyploeg elfde en voorlaatste. Zonder Gierts die het team op 23 maart wel op weg naar Londen had gezet maar daarna omwille van de verdere positieve en harmonieuze ontwikkeling van het internationale vrouwenhockey in België op 26 april plots uit de selectie werd geweerd.

‘Niet eindigen als laatste en minstens één wedstrijd winnen', luidde vooraf de ambitie van het jonge team, missie geslaagd dus. Maar toch is na de twee draws in poule A iets blijven hangen van: zat er niet meer in? Want, daar is iedereen het over eens: de hockeyploeg miste ervaring. En miste iets te veel kansen. En laat Gierts, één jaar jonger dan Aymar en vijfmaal winnares van de gouden stick, nu net de meest ervaren speelster zijn. Die ook nog gemakkelijk scoort.

‘Tja, wat kan ik daarop zeggen,' zucht Gierts. ‘Het was verschrikkelijk. Ze hebben het uiteindelijk vrij goed gedaan, zich moedig en goed verdedigd, en zijn alsnog elfde geëindigd, maar natuurlijk heb ik vaak zitten denken: had ik die of die kans niet afgemaakt? En had ik met mijn ervaring, die men blijkbaar toch miste, geen verschil kunnen maken? Maar dat kan je toch nooit echt zeggen. Het was in elk geval toch maar triestig voor mij. En pijnlijk.'

Gierts wist vooraf niet of ze de Spelen wel wilde volgden, maar schreef er dan toch dagelijks een column over. ‘Vond ik weer eens een nieuwe uitdaging. En uiteindelijk volg ik al van kindsbeen af de Olympische Spelen, toch het summum van de topsport, ik zag geen redenen om dit nu niet te doen. Al was het uiteindelijk heel confronterend.'

Ze kreeg van speelsters van andere teams in Londen tickets voor wedstrijden aangeboden maar ging daar niet op in. Sms'jes vanuit de Belgische delegatie kreeg ze niet. ‘Tja. Die zijn gefocust op hun wedstrijden.'

 

Lees alle 11 reacties