Assistent van bondscoach Marc Wilmots over zijn pijnlijke parcours na zijn spelerscarrière

Vital Borkelmans: 'Ik heb maandenlang geweend'

Vital Borkelmans en zijn huidige vrouw Karla

Vital Borkelmans en zijn huidige vrouw Karla

Woensdag debuteert Vital Borkelmans als T2 bij de Rode Duivels. Niet alleen komt daarmee zijn droom uit, het lijkt de beloning voor zijn onstuitbare positief denken, na jaren waarin hem geen enkel leed werd bespaard. Een lange vechtscheiding, een faillissement en een zware financiële kater, na bedrog door een hele goede vriend. En dan die reumatoïde artritis. ‘Ik lag in het gras naast de autostrade en verging van de pijn.'

Hij was op vakantie in Spanje en stond op het punt om af te reizen naar België om er als T2 en jeugdcoördinator een contract te tekenen bij Antwerp, toen zijn gsm rinkelde. ‘Ik fluisterde tegen mijn vrouw: Sssttt… Het is Marc! Na dat telefoontje ben ik van pure blijdschap met al mijn kleren in het zwembad gesprongen.'

Plots was Vital Borkelmans terug op het hoogste niveau. ‘Ik had ook meteen dat gevoel. Vital is terug! Ik had het de voorgaande jaren soms heel zwaar, zowel privé als in het voetbal, maar ik ben altijd ontzettend positief gebleven. Ik had nooit het geluk zoals Bob Peeters of Glen De Boeck om meteen op het hoogste vlak te kunnen beginnen. Maar ik ben wel altijd in mezelf blijven geloven.'

Leg eens precies uit waar je sterkte ligt als assistent bij de Rode Duivels.

‘Ik weet dat ik heel sterk ben in het begeleiden van jongens die ernaast vallen. Daarom ook was die job van assistent op het hoogste niveau voor mij zo'n droom. Bovendien stel ik vast dat er naast ongelooflijk veel talent ook enorm veel enthousiasme in deze groep schuilt. Ik heb het nooit meegemaakt, zo'n actie van de spelers die oproepen om woensdag alles rood te kleuren.'

Je hebt je pas ge-out als patiënt van reumatoïde artritis.

‘Ja. Toen ik ermee naar buiten ben gekomen op een dag van de RA-liga in Hasselt… (vochtige ogen) Als ik er nu aan terugdenk welke déclic dat was, krijg ik het weer moeilijk. Ik heb toen ook geweend als een klein kind. Ik zei tegen mezelf: Vital, accepteer het! En heb er verteld hoe ik mij voelde, hoe ik omging met de fysieke en mentale pijn. Ik was tot mijn 41ste topsporter geweest, was nooit geblesseerd, bleef ook na mijn carrière als topvoetballer topfit. Brommerke, ja. (lacht) Tot de dag na een wedstrijdje met oud-Club Brugge voor het goede doel in Brakel, tegen Woestijnvis. Ik kon mijn bed niet uit. Overal pijn, in álle gewrichten! Boéf! Paniek! Wat heb ik? Leukemie? MS?'

‘Reumatoïde artritis. Het begin van een maandenlange hel. Ik trainde toen de U19 van Zulte Waregem. Op een gegeven moment moesten mijn spelers mij ondersteunen om van het veld af te geraken. Ik had het jaar voordien nog keihard getraind en gedanst voor Sterren op het ijs. Nu kon ik zonder cortisone, als pijnstiller, niet meer functioneren.' (stil)

Ik kan mij voorstellen dat je dan ook in je trots wordt geraakt. De topsporter die invalide was geworden.

‘Dat ook, ja. Ik herinner me nog haarfijn hoe ik stopte met de wagen en mij langs de autostrade gewoon in het gras legde. Tot er politie bij kwam. Ik zei: laat mij even. Ze zijn bij mij gebleven, daarna kon ik weer verder. Aanvallen, hé.'

‘Ik heb toen heel diep gezeten, heb maandenlang geweend. Maar ik heb er tegelijk verschrikkelijk hard tegen gevochten. En maar cortisone slikken, om de pijnen te verzachten. Mijn geluk was dat ik de mensen van HHP heb leren kennen. Hun massagematrassen bleken mijn redding. Matrassen met een trilfunctie en infrarood die spieren en bloedsomloop stimuleren. Sedert ik die gebruik, voel ik mij weer kiplekker.'

 Lees het volledige interview (3blz)  in de zondagskrant Het Nieuwsblad Sportwereld. Alle verkooppunten vindt u hier.