Wim Vandeven: ‘Als de kindjes lachen, is de wereld weer in orde'

Vijfde plaats. Geen medaille. Coach Wim Vandeven was tevreden, maar had op 2 meter gehoopt. De vraag is nu of Tia Hellebaut nog verder doet. ‘Dat is haar beslissing. Wat ze ook beslist, ik sta achter haar', aldus Vandeven.

Met welk gevoel keer je nu naar huis?

‘Gemengde gevoelens. Jammer dat die 2 meter er net niet uitgekomen is. Maar die was toch niet voldoende geweest. De anderen waren heel goed en de beste heeft gewonnen. Anderzijds ook fier over het parcours dat ze aflegde. Ze heeft gevochten tot de laatste snik. Ze was even de pedalen kwijt toen haar merkteken bleek afgeplakt. Maar dat heeft ze goed rechtgetrokken. Ze heeft getoond op 1,97m dat ze er weer bij was.'

Moest ze ooit in zo'n heksenketel springen als tijdens de spurt van Mo Farah?

‘Ik moest mijn handen op mijn oren houden. Tia ook. Het was de moeilijkste sprong van de avond. De Engelsen werden gek. Ze heeft nog geprobeerd uit te stellen. Maar het ging niet.'

Niet slecht, maar ook niet goed?

‘Ik had gehoopt op 2 meter. Dan zou ik supercontent zijn geweest, maar dan hadden we nog met lege handen gestaan. Haar 1,97m was 2 meter waard. Dat was haar beste sprong van het jaar.'

Wat miste ze voor die 2 meter?

‘Ze zat net iets te dicht. Maar ze had de hoogte, alleen de voetjes raakten de lat.'

Lees het volledige interview in Het Nieuwsblad/Sportwereld van maandag 13 augustus!