Hasselaar Jorne Carolus sprint naar de driekleur bij de beloften

Jorne Carolus: ‘Het was een echte thriller'

Jorne Carolus houdt Tim De Troyer en provinciegenoot Roy Jans af in de sprint.

Jorne Carolus houdt Tim De Troyer en provinciegenoot Roy Jans af in de sprint.

De wielersport in Limburg beleeft opnieuw mooie tijden. Enkele weken geleden wist nieuweling Jari Snyers uit Lummen al de nationale driekleur te bemachtigen en nu breidde Jorne Carolus daar nog een schitterend verlengstuk aan.

Limburg trok dit jaar met een sterke delegatie beloften naar het BK in Wielsbeke. Iedereen was ervan overtuigd dat winst op dit vlakke parcours tot de mogelijkheden behoorde. En kijk, het was geleden van 2004 dat de Limburgers met de Helchterenaar en de momenteel voor Rabobank rijdende Maarten Wijnants, in het Waalse Momignies, de titel behaalde.

Nu is Hasselaar Jorne Carolus zijn opvolger geworden en dat kunnen we niet onverdiend noemen. Ruim 150 kilometer reed hij mee in de aanval om het dan op meesterlijke wijze af te maken in de spurt.

Vijftiende medaille

‘Ik had vandaag superbenen en dan weet ik vaak met mijn krachten geen blijf. Iedereen in de kopgroep deed zijn deel van het werk, maar de laatste 15 kilometer werd het een echte thriller' meende Jorne. ‘Misschien heeft De Troyer een inschattingsfoutje gemaakt, maar ik had nog voldoende kracht om hem van de titel te houden. Dat Roy Jans de spurt won voor de derde podiumplaats, maakte het Limburgs feestje compleet.'

‘Deze titel levert me mijn vijftiende medaille op, tijdrijden en piste inbegrepen. Vijf bronzen, vijf zilveren en nu vijf gouden. Daar kon ik enkel van dromen toen ik als wielrenner begon en hopelijk is het nog niet mijn laatste', aldus de Hasselaar.

Het waren niet enkel Jorne Carolus en Roy Jans die glunderden na afloop. Ook Lommelaar Jelle Mannaerts, die vijfde werd, reed een sterke en attente wedstrijd.

‘Ik heb heel de wedstrijd nauwelijks vermoeidheid gevoeld en daardoor speelde ik in de finale nog een rol van betekenis', vertelde Jelle. ‘Het is jammer, maar met een beetje meeval was ik kunnen meegaan met dat drietal. Even werd er getwijfeld en als dat niet was gebeurd, kregen we een groepsspurt die de winnaar moest aanduiden. Met Jorne hebben we zeker een mooie en erg verdienstelijke kampioen in onze rangen. Ik verwacht dat hij alleen nog maar sterker en gemotiveerder zijn kampioenentrui zal verdedigen'.

Iemand die van deze titelstrijd iets meer had verwacht, was Sander Helven.

‘Ik was misschien voor velen de te kloppen man, maar daar heb ik mij niet aan gestoord. Ik heb mijn eigen koers gereden en mijn plannetje klopte bijna tot op de meet. In de finale was bij sommigen het bobijntje aan het leeglopen en heb ik mij daardoor misschien laten verrassen. Ik ben nu niet zo ontgoocheld als vorig jaar met mijn tweede plaats, maar er zat zeker meer in dan deze plaats', vertelde Sander.

Tranen

Bij de elite zonder contract was het ook bijna raak. Timothy Stevens strandde op de derde plaats en kon daar moeilijk vrede mee nemen. Geen tranen van vreugde maar wél van diep verdriet kwamen uit zijn ooghoeken.

‘Wegens ongemakken besliste ik pas vrijdag om toch maar deel te nemen aan het BK. Tijdens de wedstrijd voelde ik me steeds beter in mijn sas. Tot op 700 meter kreeg ik zelfs uitzicht op de titel, maar toen liep het plots mis', vertelde een ontroostbare Timothy. ‘Ik heb momenteel een stagecontract bij Accent-Willems en had hen zo graag mijn visitekaartje als dank willen aanbieden. Wat het nu worden zal, is een beetje bang afwachten door die ene domme misser.'