Leif Hoste stopt door slijtage in de rug definitief met koersen

Leif Hoste: ‘Ik heb geen zin om de hoop te vullen'

Leif Hoste sluit een job in het wielrennen niet uit, maar wil gerust iets anders doen.

Leif Hoste sluit een job in het wielrennen niet uit, maar wil gerust iets anders doen.

Leif Hoste stopt op 35-jarige leeftijd met koersen. Een versleten tussenwervelschijf in de rug dwingt de ‘Poulidor van Vlaanderen', drie keer tweede in de Ronde, na vijftien jaar uit het profpeloton. ‘Voor Boonen of Cavendish telt enkel de eerste plaats, voor mij ook de tweede', aldus Hoste.

Eén trofee staat in de stijlvolle huiskamer van Leif Hoste in Lotenhulle, het enige aandenken uit een profcarrière van vijftien jaar. Het bronzen beeld van kunstenaar Fernand Vanderplancke kreeg hij in 2006 voor zijn eindzege in de Driedaagse De Panne-Koksijde.

‘Er zitten drie steentjes in omdat het de dertigste editie was. Je moet maar geluk hebben', zegt Leif Hoste met een ironisch lachje. Dat is bedoeld voor alle pech die hem op de kasseien van Vlaanderen en Noord-Frankrijk heeft achtervolgd. Hoste was een hardrijder, getuige zijn drie Belgische tijdrittitels, die snelheid, leepheid en geluk ontbrak om een grote klassieker te winnen.

Er bestaan geen mooiere niet-winnaars van de Ronde van Vlaanderen. Drie keer tweede in vier jaar, zelfs Raymond Poulidor kreeg dat in de Tour niet voor elkaar. Ook in Kuurne-Brussel-Kuurne werd Hoste twee keer tweede. Zijn oprecht ellendige vloeken aan de streep moeten zelfs de sympathie van de Allerhoogste gehad hebben.

Hostes afscheid is er een op maat van een antiheld. Hij flirtte vorig jaar al met het einde na een zware val in de Driedaagse De Panne-Koksijde en maanden gesukkel door een lekje in het hersenvlies. Hoste laadde zich bij Accent.jobs-Willems Veranda's weer op, liet hoopgevende dingen zien in de E3 Harelbeke en De Panne-Koksijde, maar raakte opnieuw op de sukkel. Rugproblemen betekenen dit keer het definitieve einde.

Was er geen weg meer terug?

‘Ik heb geen zin om de hoop te vullen. 2011 en afgelopen seizoen waren al niet zoals ik het wilde. Ik ben ambitieus en wat schiet je op met een half seizoen koersen? Door dat probleem aan mijn rug kan ik niet meer het niveau halen dat ik wil. Was ik 23 jaar, dan zou ik het nog eens proberen. Lukte het niet, jammer. Maar ik ben er 35. Dit is misschien geen gedroomd afscheid, maar opnieuw zo'n seizoen zie ik niet zitten.'

Eind augustus twijfelde je in deze krant voor het eerst om door te gaan. Je zei toen ook dat je een heel mooi aanbod had.

‘Dat kwam van Liquigas, nu Cannondale. Ze zagen in mij de ideale man om Peter Sagan door het voorjaar te loodsen. Maar mijn rugprobleem raakte niet opgelost en zo'n ploeg wacht niet eeuwig. Een plaats vinden bij een ploeg waar ik me mee kon verzoenen werd een probleem. Dat is sowieso niet meer makkelijk voor een renner die einde contract is.'

Je reed nog een goeie E3 en De Panne-Koksijde. Waar is het fout gelopen?

‘Ik had al een paar keer iets gevoeld in het voorjaar, maar de problemen zijn begonnen in de Ronde van Turkije (eind april, nvdr.) . Bergop moest ik lossen. Niet door mijn conditie, maar omdat ik geen kracht kon overbrengen. De ZLM Toer was mijn laatste koers (midden juni, Hoste finishte niet in de tweede etappe, nvdr.) . Ik dacht toen nog niet aan het einde, maar voelde wel dat er iets grondig fout was. Het is langzaam gegroeid, alleen hebben de spieren rond die plek dat nog een tijdje kunnen compenseren. De specialist in Antwerpen zei ook dat een foto zes maanden eerder hetzelfde beeld had opgeleverd. Daags voor het BK kwam de ploegdokter langs in het hotel. Hij zei dat ik niet zou doodvallen als ik startte, maar dat hij niet inzag wat ik daar kon gaan doen.'

Heb je nog geprobeerd om een oplossing te zoeken?

‘Je kent dat. Je gaat bij een eerste dokter, bij een tweede, bij een specialist. Toen ik daar buiten kwam, wist ik het wel. Het komt erop neer dat de schijf tussen de derde en de vierde ruggenwervel bijna volledig versleten is. Ik heb even gewacht om de knoop door te hakken omdat ik zeker wilde zijn.'

Heb je in het dagelijkse leven last?

‘Ik pas me aan. Als ik mijn schoenen wil aantrekken, moet ik op een stoel gaan zitten. Ik zal nog eens proberen met inspuitingen en oefeningen en als dat niet werkt, dan wordt het een operatie. In augustus heb ik voor het laatst met de fiets gereden. Op den duur had ik al last als ik de straat uit was. Ik ben al bijgekomen, maar heb me nog niet durven wegen. Op een bepaald moment zal ik beginnen panikeren en dan zal ik er iets aan doen.'

Je zal herinnerd worden als de man die drie keer tweede werd in de Ronde ven Vlaanderen. Hoe kijk jíj terug op je carrière?

‘Ik houd er geen slecht gevoel aan over, al had ik liever één grote vis gevangen. Ik weet dat ik geen Gilbert of Boonen ben, maar net eronder had ik mijn plaats. Ik ben drie keer tweede geworden in de Ronde van Vlaanderen en denk dat velen met mij willen ruilen. Voor Boonen of Cavendish telt enkel de eerste plaats, voor mij ook de tweede. Je mag ook niet vergeten dat ik pas op mijn 25ste voor het eerst de Ronde van Vlaanderen reed. En dat ik naast die paar koersen in het voorjaar in dienst reed van anderen. Echt, ik heb vrede met mijn carrière.'

Heb je nooit gedacht dat je door het ongeluk achtervolgd werd? Neem nu die Vlaamse vlag die in de finale van Parijs-Roubaix 2004 tussen je achterwiel draait.

‘Toen wist ik niet wat me nog allemaal te wachten stond. Het spijt me vooral omdat ik die dag de wereldbekertrui kreeg als ik bij de eerste vijf was. Zonder die vlag lag die vandaag in mijn kast. Bij zulke dingen sta je wel eens stil. De derde keer dat ik tweede werd in de Ronde van Vlaanderen, achter Ballan, was mijn grootste kans. In 2005 met Tom Boonen had ik misschien meer moeten durven op de Muur. Misschien is dat het verschil tussen iemand die koersen wint en iemand die ze niet wint.'

 

Lees alle 6 reacties