Weduwe Fernand Goyvaerts houdt zich als enige vrouw overeind in makelaarswereld

,,Een vrouw geeft meer vertrouwen dan een man''

De transfermarkt is sinds middernacht gesloten. De heren-makelaars kunnen een balans van hun activiteiten opmaken. Oeps, het onderwerp van de vorige zin is slecht gekozen, want in dit uitgesproken mannenwereldje draait ook één vrouw mee: Reneé Vandermeersch (52), de weduwe van spelersagent Fernand Goyvaerts.
Makkelijk heeft ze het blijkbaar niet, want haar activiteit beperkte zich in de net afgelopen maand tot één transfer.

Helemaal nieuw is de wereld van de voetbalmakelaardij niet voor Renée Vandermeersch. Ze draait er - vanop de tweede rij - al een kwarteeuw in mee. Toen ze nog werkte als lerares Nederlands-Engels-Duits in haar geboortedorp Moorslede kreeg ze op 1 september 1977 een nieuwe turnleraar als collega: Fernand Goyvaerts. Wist zij veel dat de komst van die man haar leven zou veranderen. Twee jaar later nam Vandermeersch ontslag in het onderwijs en ging ze samenwonen met Goyvaerts, op wiens aangeven ze voor twee seizoenen aan de slag ging als actrice bij Arca in Gent. Ze stond voor drie producties op de planken. Fernando , het koosnaampje van Goyvaerts sinds hij in de jaren '60 bij zowel Barcelona (1962-'65) als Real Madrid (1965-'67) speelde, zelf waagde zijn kans als voetbalmakelaar. Hij werd een van de pioniers op dat vlak in ons land. Vanaf 1986 werd hij voltijds bijgestaan door zijn levensgezellin Renée, met wie hij in 2000 in het huwelijksbootje stapte. Op 5 april 2004 sloeg het noodlot toe. Een tweede hersenbloeding in negen maanden tijd werd de 65-jarige ex-speler van onder meer Club Brugge, Barcelona en Real Madrid fataal. ,,Na het vertrek van Fernand stond ik voor de keuze: zijn levenswerk verder zetten of niet'', zegt Vandermeersch. ,,De spelers namen mijn twijfels weg. Zij wilden dat ik voortdeed.''

Stijn Stijnen en Hans Somers

Vandermeersch ging dus aan de slag om haar Fifa-licentie te halen. Ze slaagde eind oktober met onderscheiding. Vandaag behartigt ze de belangen van een dertigtal spelers. Stijn Stijnen (Club Brugge) en Hans Somers (FC Utrecht) zijn haar beroemdste cliënten. De voorbije transferperiode beperkte haar activiteit zich tot de overstap van de Kameroener Kalle van het Nederlandse Vitesse naar het Israëlische Hapoel Nazareth.

,,De afhandeling van die transfer was een emotioneel moment. Net voor Kerstmis stapte ik er immers voor het eerst zonder Fernand in het vliegtuig. Bij het opstijgen en het landen hielden we steeds mekaars hand vast. Nu moest ik alleen naar Israël. Ik werd er als een koningin ontvangen. De vroegere contacten van Fernand zijn duidelijk intact gebleven.''

Als ze praat, komt Vandermeersch vaak bij haar Fernand uit. ,,Het klinkt misschien onnozel, maar wij gaan nog constant samen op stap. Hij blijft mijn drijfkracht. Fernand heeft me veel geleerd. Dat het belangrijker is te focussen op de transfermarkt in de zomer bijvoorbeeld. Of ook nog: werken met de grootste sterren mag maar hoeft niet. Ik wil jong talent opsporen en zinvol begeleiden. Zoals Fernand deed. Luc Beyens in derde klasse gaan halen en naar Club Brugge brengen, Danny Boffin opvissen op een ogenblik dat Sint-Truiden hem wilde wegdoen naar Zepperen, Jean-Pierre Papin in de Franse tweede klasse opsporen voor de Club , Daniel Amokachi naar Club loodsen: dat waren de zaken van Fernand. Op die weg ga ik verder. Ik ga dan ook veel kijken naar wedstrijden in derde en vierde klasse. Elke vrijdag, zaterdag en zondag ben ik op pad.''

Weinig contact met collega's

Door haar beroepsactiviteiten begeeft Vandermeersch zich dagelijks in een wereldje, dat door buitenstaanders makkelijk vereenzelvigd wordt met termen als macho's, grote ego's, haaien en nog wat fraais.

,,Ik ervaar dat niet zo. Ik heb wel weinig contact met collega's. Toch heb ik het gevoel dat ze positief staan tegenover mij en mij succes gunnen. Ik kan me voorstellen dat onderhandelingen tussen een vrouwelijke makelaar en een clubbestuur er gemoedelijker aan toegaan dan wanneer er alleen mannen aan tafel zitten. Dat kan een voordeel zijn voor mij, al weef ik er ook geen fantasietjes rond en moet het niet te lang duren bij besprekingen. Ik heb alleen goede ervaringen achter de rug. In Turkije bijvoorbeeld is er veel respect voor mij. Daar zijn ze echt vrouwvriendelijk. Ik bracht Hans Somers vorig jaar van Trabzonspor naar FC Utrecht. De Turken vonden het ongelofelijk dat ik als weduwe niet bij de pakken bleef zitten en het aandurfde dit werk te doen. Toen wist ik: ik heb de juiste keuze gemaakt.''

In België lopen er 52 makelaars met een Fifa-licentie rond. De concurrentie is bikkelhard. Er moet immers in een klein vijvertje gevist worden.

,,Toch heb ik het niet zo moeilijk om jonge spelers te overtuigen om met mij te werken. Misschien is het gewaagd om het te zeggen maar een vrouw geeft meer vertrouwen dan een man. Vaak is het makelaars te doen om snel een transfer af te dwingen. Dat is mijn stijl niet. De meeste jonge spelers willen trouwens niet onmiddellijk weg. Als makelaar moet je met dat uitgangspunt rekening houden. Ik wil dat respecteren zolang ik doorga. Hoelang dat is? (glimlachend) Tot de spelers zeggen: met zo'n oude tante wil ik niet gezien worden .''