Een jaar na doodsmak opnieuw aan de start van Scheldeprijs

Sjef De Wilde: 'Nog geen toprenner, straks weer papa'

Bijna verlamd na een doodsmak, enkele maanden later een miskraam: een (rot)jaar later start Sjef De Wilde vandaag weer in de Scheldeprijs, tafereel van de val. 'Ik ben geen ander mens, maar soms prikkelbaarder.'

Hij draait zijn hoofd. Naar rechts, over de schouder, zoals het hoort. Naar links, en ongeveer halverwege stopt het. 'Verder geraak ik niet. Maar alles is veilig, hoor.' Een hals die niet meer meewil, dat is het resterende euvel voor Sjef De Wilde van Willems Veranda's-Accent. Verder geen litteken, niets. Alleen: hij moet leren leven met het frontaal syndroom, door de klap van de voorste hersenkwabben. De Wilde: 'Vaak verandert iemands gedrag na zo'n val, dat is niet te voorspellen. Onlangs deed ik de laatste tests. Ik ben nog altijd dezelfde mens (lacht), maar ben soms wat prikkelbaarder.'

Zwarte gaten

De val heeft hij nog teruggezien - meteen na de feiten, om de zwarte gaten in te vullen. 'Nog altijd herinner ik me niets meer van de laatste 4 kilometer tot een dikke dag erna. Ik weet niet dat ik in Merksem in de kliniek lag, of dat ze me hebben overgebracht naar Duffel. Hoe komt dat ik er niet geraakt ben?, vroeg ik me af toen ik de beelden zag.'

Stressbaby

In de woonkamer van het stemmige huisje ligt speelgoed uitgestald. Vertier voor de kleine Marie-Lou, net twee kaarsjes uitgeblazen. Gezelschap is op komst, zegt De Wilde fier. 'Eind augustus verwachten we een tweede kindje. Daar kijken we enorm naar uit.'

Een sprankje licht in de donkerte van vorig jaar. In april viel De Wilde, in de zomer verloor het gezin een baby, niet levensvatbaar bij de vroeggeboorte. Vijf maanden was zijn vriendin zwanger. 'Vooral mijn vriendin had het daar heel moeilijk mee, ik kon het verlies gemakkelijker een plaats geven. De miskraam was een stressbaby, denk ik. Mijn vriendin was zwanger toen ik viel, dat is niet ideaal, hé. Ook daar: het leven gaat verder. Maar als ik nu nog eens tegen de grond zou smakken, zou ik misschien stoppen. Het eerste kindje is wat ouder, een tweede op komst. Dan spreekt de papa, de gezinsman eerder dan de renner.'

Aan stoppen heeft hij tot dusver nooit gedacht, zegt hij. Met beide handen aanvaardde hij de contractverlenging bij zijn ploeg. 'Het was hun goed recht geweest om mij niet meer in te lijven. Het steekt wel dat ik dit seizoen nog geen platte prijs heb gereden. Ik sta nu in the picture door mijn val en niet door mijn prestaties. Gelukkig heb ik vorig seizoen nog anderhalve maand gekoerst en haalde ik nog een deftig niveau. Ik weet dat het niet weg is, ook al vroeg ik me dit voorjaar vaak af: waarom doe ik dit nog? Ik ben het koersen niet beu en hoop dat de klik snel komt.'

Of hij dan niet vergeten is van hoever hij komt? Grijns. 'Een mens vergeet snel, hé.' En of de mensen hem nu meer herkennen? 'Niet meer dan anders. Misschien durven ze het niet in mijn gezicht te zeggen: dat is die pipo die gevallen is.'