Vorig jaar, 13?mei 2011, kon Bart De Clercq na een solo van 8?km de eerste bergrit van de Giro op zijn palmares schrijven. De West-Vlaming had amper een halve meter over op de finishlijn, maar zorgde met zijn overwinning toch voor een kleine pleister op de diepe wonde, die vier dagen daarvoor was geslagen na de fatale valpartij van Wouter Weylandt.

‘Het was niet eens mijn bedoeling om te winnen. In die etappe regende het aanvallen. Ik dacht bij mezelf: ik ga ook eens mijn kans en ging even vooruit rijden. In mijn achterhoofd speelde de gedachte dat ik dan nog wat nog wat publiciteit pakte voor de ploeg’, legt De Clercq uit. ‘Ik had nooit gedacht dat ik zou kunnen winnen. Ik verwachtte dat ze me sowieso wel zouden terugpakken. Plots begon ik erin te geloven. Het was de langste tocht uit mijn leven, maar gelukkig kon ik die tot een goed einde brengen.’

‘Die 27ste plaats in de eindstand van mijn eerste grote ronde had ik evenmin verwacht. Ik was naar de Ronde van Italië afgezakt zonder doel. Net zoals die etappezege was die goede einduitslag niet gepland.’

Wat is je doel in deze Giro?
‘Ik ben naar hier gekomen om een goed klassement te rijden. Doordat ik vorig jaar een mooi resultaat behaalde, wil ik dit jaar beter doen. Ik ambieer een plaats in de top-twintig. Ik ben gemotiveerd en heb hier naartoe gewerkt, maar het moet ook allemaal meezitten. Er zijn al veel renners tegen de vlakte gegaan. Indien ik val, zal ik mijn klassementsdoel moeten bijstellen.’

Heb je een rit met rood aangestipt?
‘Zoals ik al zei, ik ben hier in de eerste plaats met klassementsambities. Ik heb dus nog niet echt een rit aangestipt. Ik denk trouwens dat de échte bergritten voor mij iets te zwaar zijn. Ik zal ook minder snel in de aanval trekken, omdat ik geen risico wil lopen voor mijn klassement.’

Lees het volledige interview in Het Nieuwsblad/Sportweredl van zondag 13 mei