Zaterdag waren er tijdens Gent-Club enkele discutabele beslissingen van de ref. Sollied hoorden we deze keer niet. Zijn ploeg won met 2-1. Club daarentegen stond op zijn achterste poten. De scheidsrechter en zijn assistenten hadden het gedaan. Algemeen manager Vincent Mannaert somde gretig de andere momenten op waarop Club Brugge door de scheidsrechterlijke beslissingen zou zijn benadeeld.

Grofweg kan je het in deze PO1 zo samenvatten: wie wint, vindt de refs oké. Wie niet wint, wijst in 40 à 50 procent van de gevallen naar de scheidsrechter. We mogen het naast overdreven emotie ook als psychologische oorlogsvoering beschouwen. Zo wees Sollied voor de wedstrijd van zaterdag nog even op de belangrijke rol van de ref. Het lijstje van Mannaert dient ook om de scheidsrechter van morgen tegen Standard eraan te herinneren dat blauw-zwart door de arbiters misdeeld zouden zijn.

Zo rustig het was tijdens de reguliere competitie, zo hitsig gaat het er nu aan toe. Er vallen namelijk beslissingen: Anderlecht kampioen. Of ze zijn aanstaande: de strijd voor de tweede plaats. Weg is het begrip dat deze mensen een ongelijke strijd leveren met de talrijke tv-camera's. De refs worden door FIFA-baas Sepp Blatter, die technologische hulpmiddelen blijft weigeren, wekelijks voor de hyena's gegooid. Overigens: zelfs op de tv-beelden werd niet duidelijk of de hoekschop van Lestienne wel dan niet de doellijn had overschreden. Hoe kan het dan dat Club Brugge zo zeker was?

De roep naar gepensioneerde toparbiters Frank De Bleeckere en Paul Allaerts is al even relatief. Het geheugen is kort maar ook zij waren, net zo veel als de jongere refs nu, regelmatig de kop van Jut in toppers. De scheidsrechters, zonder wie geen wedstrijd kan worden gespeeld, zullen altijd de gebeten hond blijven. Op het einde van het seizoen hangt de balans wel min of meer in evenwicht. De grote achterstand van Club Brugge op Anderlecht en de kleine voorsprong op AA Gent liggen aan meer dan alleen de refs.

Chef sport