Julie Croket, zeventien en leading lady van het Belgische damesturnen

Zelfs al was Aagje Vanwalleghem niet gestopt, dan lag Julie Croket in poleposition voor de Olympische Spelen. Tenzij ze haar been breekt, gaat de 17-jarige naar Londen. Waarom ze zo goed is? Te zien de komende dagen op het EK Turnen in Brussel.

De affiches van het EK turnen in Brussel pakken uit met een stralende Aagje Vanwalleghem, inmiddels jammerlijk gestopt, fysiek en mentaal op. Nog altijd een turnboegbeeld, zeker. Maar eerlijk is eerlijk, sportief acteert Julie Croket op een hoger niveau, ook toen Vanwalleghem nog actief was.

In de olympische kwalificatie –die België als ploeg op een punt na miste– was ze al leading lady. Turnen is beestenarbeid. Croket traint gemiddeld meer dan 30uur per week. ‘Turnen, dat doe je graag of niet. Dat is mijn leven.' Velen bezwijken en kunnen de stap van subtop naar top niet maken.Croket: ‘Toch denk ik niet dat ik dit snel zal opgeven. Dit doe ik veel te graag, daar heb ik die vele trainingsuren graag voor over.'

Toen Nadia Comaneci haar perfecte tien behaalde –verbazing, ongeloof, een scorebord in Montréal 1976 dat niet was voorzien op de eerste 10, het maximum, ooit– was Croket nog lang niet geboren. ‘Natuurlijk heb ik die beelden veel gezien. Het turnen is sindsdien geëvolueerd. Wat zij deed, kan ik niet. Tussen die brug met ongelijke leggers zou ik niet geraken. Turnen is moderner geworden.'

Heel blijven

Nog altijd zijn het pluimpjes, maar de gemiddelde leeftijd is wel wat omhooggetrokken. Met zeventien is Croket nog niet op haar top. Waar ze in Londen kan uitkomen? In een onbewaakt ogenblik liet de topsportcoördinator zich ontvallen dat Croket outsider voor een olympische medaille is, vooral op de grond. Croket: ‘Alles moet meezitten, en dan, wie zal het zeggen? Een medaille is een droom, maar ook een doel. Daarvoor werk ik.'

België mag slechts één individuele turnster uitsturen naar de Spelen –het pijnlijke gevolg van het olympische kwalificatietoernooi, waar het op een zucht na net niet lukte. En zo gaat na Vanwalleghem (Athene 2004) en Gaëlle Mys (Peking 2008) nu Julie Croket (Londen 2012). ‘Als het van mij afhing, mocht Gaëlle meteen mee. We zijn concurrenten maar bovenal vriendinnen. We hebben elkaar nodig om een hoger niveau te bereiken.'

Rest dus nog één zaak: heel blijven voor Londen. ‘Ik kan hier nu buitenstappen en mijn voet breken. Dus neen, daar denk ik niet aan.'

Lees alle 1 Reactie