'VDB dacht echt dat hij God was'

In het boek worden een rits bekende namen opgevoerd. Zo lijken er twee Lance Armstrongs te zijn.

De vaderlijke vriend...

Ze zweeg even. 'Alleen Lance fucking Armstrong maar.' O shit, dacht ik. 'O? Ik zag hem gisteren nog,' zei ik nonchalant. France was woedend. 'Ja, en óf je hem zag, David,' snauwde ze. 'Volgens hem was je ladderzat, stomdronken. Hij maakt zich zorgen om je. Zelfs Lance Armstrong maakt zich verdomme zorgen om je! Weet je wat hij zei? 'Je moet je broer uit Monaco halen' Je móét jezelf vermannen en je leven weer op de rails krijgen. Dit is gewoon gênant.' () Vuistregel voor alle professionele wielrenners: als je denkt dat je te veel hebt gedronken om bij Lance Armstrong en Eddy Merckx te gaan zitten, dan is dat waarschijnlijk ook zo....en de egoïstische superman.

Vervolgens vroeg ik hem of hij de e-mails wel had ontvangen die ik hem het jaar daarvoor had gestuurd en waarin ik hem en Discovery had verweten dat ze Basso onder contract hadden genomen, e-mails waarop hij nooit had gereageerd. ()

'Doe iets terug, help ons de sport clean te maken. Het maakt niet uit wat er is gebeurd toen jij zelf nog reed, het gebeurt nu en in de toekomst'

Ik wachtte op zijn reactie. 'Dave,' zei hij, 'natuurlijk hou ik van de sport, maar ik kan er niets aan doen als de sport zichzelf niet helpt. Ik heb nu belangrijkere dingen te doen, Dave, en shit - mijn leven nu heeft verbazingwekkend weinig met wielrennen te maken. Ik zou je verhalen kunnen vertellen, dat geloof je gewoon niet. Ik ben nu met andere dingen bezig.'

Helaas was dit volgens mij het begin van het einde van mijn vriendschap met Lance. Hij heeft me altijd gesteund, maar ik was veranderd. Ik was niet langer de man die ik was toen we elkaar leerden kennen en ik kon niet langer doen alsof. Zelfs niet bij Lance.' Tja. Wat kan ik daar meer over zeggen Lance was een vriend, ja. Die achteraf niet mee strijd wilde voeren, ja. It wasn't his fight. Armstrong heeft altijd alleen zijn eigen strijd gestreden. Dat heeft hem ook zo'n groot kampioen gemaakt.'

De passage over VDB en zijn heroïsche zege in Luik-Bastenaken-Luik is ronduit ontluisterend.

Toen won Vandenbroucke de misschien wel zwaarste eendaagse wedstrijd van allemaal: Luik-Bastenaken-Luik, op een manier die nog nooit was vertoond. Vóór de wedstrijd had VDB iedereen die het maar horen wilde verteld waar hij zijn beslissende aanval zou inzetten, maar de avond daarvoor slikte hij elf Stilnox, zodat hij amper kon praten of lopen voordat hij het bewustzijn verloor. 'Frank en vooral zijn vriend Philippe Gaumont, die letterlijk àlles uitprobeerde, waren alle realiteit verloren. Stond hier op de wegen 'VDB is God'? Zoals hij elke keer weer de grenzen van zijn lichaam aftastte en er steeds over ging, dat was écht alsof hij zich God waande.'