Parijs-Dakar per fiets: in tien weken twee keer de Ronde van Frankrijk

Bakken in de Sahara, bevriezen in de Pyreneeën

Dirckx Franckx fietste zich op het podium in Parijs-Dakar, waar een brandweerauto werd omgetoverd tot reizend restaurant. if

Dirckx Franckx fietste zich op het podium in Parijs-Dakar, waar een brandweerauto werd omgetoverd tot reizend restaurant. if

Dirk Franckx (47) is vanaf vandaag weer postbeambte. Het is eens wat anders, na een podiumplaats in Parijs-Dakar. Voor fietsers, welteverstaan.

Parijs-Dakar, de rally, is speelgoed voor avonturiers van gemotoriseerd geweld. Wat is dan Parijs-Dakar, de fietstocht? Vertier voor supermensen op een stalen ros? 'Ik vertrok met het gedacht: wat ik doe, is heel gewoontjes, toch?', zegt Dirk Franckx. 'Neen, neen, zei iedereen me, dat is niet voor iedereen weggelegd. Ik moet nu toegeven: het is iets speciaals.'

Paris-Dakar by bike, dat is een expeditie van 7.193 kilometer in tien weken door zeven landen, van de Eiffeltoren in Parijs tot Lac Rose in Dakar, Senegal. Twee keer de Ronde van Frankrijk, maar dan wel in een langere periode (de gemiddelde rit bedraagt 120 kilometer) en met elf rustdagen. Een avonturentocht op twee snelheden ook: niemand is verplicht om de volledige afstand uit te rijden maar kan af en toe op krachten komen in een vrachtwagen, maar het begindoel is wel om van Parijs naar Dakar te fietsen.

Nu is Franckx niet van een kleintje vervaard. Vroeger maalde hij kilometers als hardloper, de laatste jaren verruilde hij de loopschoenen voor het fietsplunje. Wat hetzelfde bleef: de drang naar avontuur. 'Vorig jaar heb ik de Kilimanjaro (de hoogste berg van Afrika, red.) beklommen, dit jaar wilde ik iets anders. Vorig jaar kocht ik mijn eerste koersfiets en reed ik wat meer met mijn maats mee. De laatste weken voor de tocht ben ik met de fiets naar het werk getrokken, dertig kilometer heen, dertig kilometer terug. Nooit heb ik aan opgeven gedacht, ook al was het zowel mentaal als fysiek zwaar.'

Opgeven? Integendeel. Wat begon als meedoen voor de eer - de eerste Belg die Parijs-Dakar uitdoet - eindigde in een race om het podium. 'Ik heb mijn ambities bijgesteld. Een groot geluk was dat ik nooit ziek ben geworden. Ongeveer de helft van de deelnemers werd ziek. De traditionele kwaaltjes van Afrika, weet je. Als je gewoon diarree had, was je nog bij de beteren, dan kon je tenminste nog fietsen. Sommigen konden helemaal niets binnenhouden. Gevolg: alle kracht verdween uit hun lichaam. Gelukkig heb ik daar geen last van gehad.'

Het werd brons voor Franckx, afgelopen zondag stond hij na de twee Zwitsers Erik Voutaz en David Imboden te blinken op het podium. 'Tegen die twee jonge Zwitsers viel weinig te beginnen. Die mannen hebben in hun leven bijna niets anders gedaan dan bergen beklommen. En er moest flink wat worden geklommen, niet alleen in het Atlasgebergte maar ook in Zuid-Europa.'

Hel in Andorra

In Andorra bijvoorbeeld, tot boven 2.400 meter. Franckx: 'Die etappe herinner ik me nog levendig. Alle omstandigheden die een fietstocht tot een hel kunnen maken, waren aanwezig. Boven bedroeg de temperatuur -1 graad Celsius, het ijsregende en sneeuwde.'

Van het ijskoude Andorra naar de bloedhete woestijn: Parijs-Dakar is een fietstocht van uitersten. 'Tot veertig graden in de schaduw, ofwel vijftig graden in de zon', zegt Franckx. 'Gelukkig kan ik beter tegen de warmte dan tegen de kou.'

Maar het loont om de elementen te trotseren. Van een 'onwaarschijnlijke schoonheid', zo omschrijft Franckx de natuur in Marokko. 'Van het mooiste wat ik heb gezien. Ik zou een boek kunnen schrijven over alles wat ik heb meegemaakt, er zijn zoveel dingen, in en naast de koers.' Zoals één minder leuk incident. Franckx: 'In Marokko werd iemand van de crew aangevallen, hij hield er serieuze snijwonden aan over. Gelukkig is alles goed afgelopen. Er zijn altijd minder leuke dingen, maar de mooie overheersen.'

De sfeer, om maar iets te noemen. Een dertigtal deelnemers die samen onderweg zijn, dat schept een band. 'We bouwden ons bush camp of een woestijnkamp, met van die tenten die in twee seconden rechtstaan. In Europa sliepen we in campings, maar naarmate je zuidelijker gaat, wordt het steeds erger. Dan zijn de woestijnkampen veel beter. In de woestijn zet je je ergens achter een struik, dat is beter dan een vies toilet. In de woestijn laat je twee colaflesjes van een halve liter met water liggen, en een half uur later heb je een heerlijk warme douche. Beter dan vieze douches met vuil water in een camping, toch?'

Een vaste kok reisde mee. 'Twee omgebouwde brandweerwagens deden dienst als lunchwagens. Eentje reed van start tot finish, om het eten klaar te hebben als we toekwamen. Een andere vrachtwagen reed het parcours af, en deed ongeveer halverwege elke rit dienst als restaurant.'

En wat met de renners die een minder ontwikkeld gevoel voor oriëntatie hadden? Franckx: 'Elke dag kreeg je een gedetailleerd overzicht van de rit. De organisatie heeft weleens deelnemers moeten zoeken omdat ze tegen het donker nog niet waren aangekomen, maar dat is een uitzondering. Verloren rijden in de woestijn is overigens een misvatting. Het is moeilijk om verloren te rijden in de woestijn, want er is maar één weg. Het is ook zo dat zowat achtennegentig procent van het parcours is geasfalteerd, het is dus best te doen met een gewone koersfiets.'

Geen nood aan afkicken

Smaakt een eerste deelname aan Parijs-Dakar voor fietsers naar meer? Franckx: 'Ik zou nog graag eens zo'n tocht doen, maar dan niet meer dezelfde. Zo steek ik niet ineen. Deze tocht zal ik wel altijd blijven koesteren. Dat zal altijd een unieke ervaring blijven.'

Zondag stond Franckx nog uit te hijgen van zijn marathonexpeditie, gisteren landde zijn vlucht vanuit Dakar via Lissabon in Brussel, en gisternamiddag stond hij weer in zijn huis, in de buurt van Mechelen. Of het niet vreemd aanvoelt, weer thuiskomen na weken? Franckx: 'Niet echt, ik ben wel meerdere keren behoorlijk lang weggeweest om te reizen. Ik heb nu nog een week om nog wat dingen in orde te brengen, en vanaf volgende week begin ik weer te werken. En weet je wat nog het vreemdst zal zijn? Straks zie ik mijn vrouw weer terug (lacht).'