commentaar

Topper niet beslissend, wel richtinggevend

De topper van morgen in het Jan Breydel-stadion solliciteert naar het predikaat Wedstrijd van het Jaar en De 15 miljoen euro-match. Sta ons toe na de recentste ontwikkelingen in deze wispelturige Play-off 1 de kwalificatie 'allesbeslissend' nog even in de kast te laten.

Zelfs met een voorsprong van vier punten zal niemand het aandurven de 31ste landstitel al op het palmares van Anderlecht bij te schrijven. De Brusselaars zwalpen met het evenwicht van een dronken koorddanser door de eindronde. Club Brugge kreeg al eerder kansen om paars-wit die mentale tik uit te delen. De hardnekkigheid waarmee dat werd verzuimd, is ook niet van aard om boordevol vertrouwen de wedstrijd aan te vatten. Wie waagt het bij winst van Club Brugge zijn geld te zetten op een 14de kampioenschap, het eerste in zeven jaar? Blauw-zwart toonde zich nog niet genoeg de van dadendrang doordrenkte winnaarsmachine, ondanks de gedeeltelijk gelukte pogingen van Christoph Daum om de Duitse onverzettelijkheid in het team te slijpen.

In zijn retoriek van de jongste weken deed Christoph Daum er alles aan om de druk bij Anderlecht te leggen. Doorzichtig als een pas gewassen ruit maar wel effectief. Want bij Club zijn ze zeker minder zenuwachtig dan bij Anderlecht, wel degelijk de club met de kwalitatief beste kern in onze competitie.

Terwijl de elektriciteit in het Vanden Stock-stadion dezer dagen naar verluidt wordt opgewekt door de nervositeit van de Brusselse clubbestuurders komt één man zwaar onder druk te staan: Ariël Jacobs, de trainer die aan de deur wordt gezet als Anderlecht het niet haalt. Na de 4,5 jaar die hij nu in het Vanden Stock-stadion de sportieve verantwoordelijkheid draagt, zal er in geval met een tweede plaats niet veel meer overschieten van het imago van de viertalige gentleman met een open geest en onbesproken gedrag. 4,5 jaar met één titel, één beker en geen enkele deelname aan de Champions League kan niet door de beugel. De kwalificaties liggen al weken klaar: te licht voor het Europees niveau, te weinig tactische diepgang, te vriendelijk voor zijn oversten, te koud in zijn omgang met de fans en te cynisch tegenover de pers. Het is een hondenjob, toptrainer zijn.

4,5 jaar bij de grootste club van het land hebben Jacobs getekend. Vrolijker is hij er niet van geworden. Die dagelijkse verantwoording, niet in het minst aan de eigen bestuurders, is hem als stress in het gezicht gekropen. Jacobs is de vleesgeworden geseling van het trainersvak bij een topclub. Het cynisme is zijn ultieme wapen. Misschien zet hij er zelf wel een punt achter na dit seizoen. Titel of niet.

chef sport