Een stijfkop. In goede en kwade dagen. Het is een eigenschap waarmee grote kampioenen worden geboren. De uppercut die Stijn Devolder op de Tourmalet kreeg, was nog niet verwerkt. Aan tafel gistermorgen in Pau op de drukke Place Gramont in het gelijknamige hotel was hij nog stiller dan anders, maar toch. Het gesprek dat hij maandagavond had met zijn mentor Dirk Demol had hem opgefleurd. Maar toch waren de wonden nog te vers.

'Een week lang heb ik gevochten tegen mijn lichaam dat een griep aan het verwerken was. En dan ineens moet je plooien. Twee dagen lang lag ik van de koorts te schudden en te beven in mijn bed', gaf Devolder nu toe. 'Een renner heeft zijn nachtrust nodig om te koersen. Misschien was het verstandiger geweest om niet te starten. Maar je hebt twee en een halve maand hiernaartoe geleefd. Ik heb hier ook mensen mee die zich een week lang opofferden voor mij. Dan laat je ze niet in de steek. Niet in Brest, niet in Pau. Neen, ook al ben ik overtuigd dat ik in deze Tour mijn topvorm niet meer haal.'

Ronde van België

De eerste lessen zijn al getrokken. Zo bekende Devolder dat hij nooit beter reed dan in de Ronde van België.

'Na die klap in de klimtijdrit van de Ronde van Zwitserland voelde ik me nooit meer lekker. Ik dacht dat het over zou gaan. In de toekomst rij ik nog minder. Dat is voor mij de enige remedie, want eenmaal gestart, koers ik te graag. Ik heb het zo moeilijk om me in te tomen. De Tour wordt niet gewonnen in deze drie weken, maar ook vooraf. Desnoods binden ze me maar vast aan een stoel. Ik ben nog in volle ontdekking van mijn lichaam. Ook Evans had jaren nodig om te staan waar hij nu staat.'

De winnaar van de Ronde van Vlaanderen bleef wel hard voor zichzelf: 'Zelfs al win ik nog een rit - ik hoop dat ik dat kan - dan nog ben ik niet in mijn hoofddoel geslaagd. Het is natuurlijk al mooi geweest dit jaar, maar ik leg de lat altijd hoger en hoger. Twee jaar geleden kreeg ik in de Ronde van Vlaanderen eenzelfde optater op de Koppenberg. Daar waar ik nu het commando over diezelfde lievelingsklassieker overnam. Ik pakte er ook eerst vier keer compleet naast. Ik ben dat niet vergeten. Ik geef mijn Tourdroom niet op. Neen. Ik jaag dit doel met dezelfde verbetenheid na als de Ronde van Vlaanderen. En ik zal die op een dag ook realiseren.'

'De Ronde van Frankrijk is zoveel groter dan wat anders ook. Dit is de hardste, de grootste en de moeilijkste opdracht voor een renner. Dan zijn de klappen die je krijgt ook zoveel harder. Maar dat sterkt een mens. Ik vind de Tour plezanter dan een andere wedstrijd. Ik schaamde me wel dood voor die Belgen die speciaal voor mij naar de Pyreneeën waren gekomen. Ik zat mezelf naar de hel te verwensen. Toch haalde ik troost uit hun steun. Ik legde 's avonds mijn gsm aan en stelde vast dat hij tjokvol aanmoedigingen zat. Dat doet deugd, ook al rijd ik er niet sneller door.'

Dode hond in Spanje

De stugge, introverte West-Vlaming is wel weg van het grootste circus ter wereld. 'Liever de Tour dan de Vuelta. Daar rijd je eerst vier uur in the middle of nowhere. Het eerste dat je tegenkomt is een dode hond langs de kant van de weg.'

Zelfs tien dagen Tour hebben ook Stijn Devolder weinig wijzer gemaakt over de naam van de winnaar van deze Tour.

'Ik zet mijn geld op niemand in. Evans heeft de beste papieren. Cadel is een sympathieke kerel die altijd spontaan komt praten. Hij geeft niet de indruk super te zijn, maar hij is telkens met de besten mee. Ik kan leven met een eindzege van hem, maar ik stel vast dat in deze Tour niemand zeker is van zijn stuk. Iedereen is bang van iedereen. Menchov kan profiteren van de schaduw. Iedereen kijkt naar Evans. Neen, het is me volstrekt onduidelijk wie deze Tour zal winnen. Het kan net zo goed een klimmer zijn.'