STVV-held Reza Ghoochannejhad van vele markten thuis

Reza: 'Op mijn 35ste wil ik perfect viool spelen'

Reza Foto: Marc Herremans - Corelio

Nee, een doorsneevoetballer is hij niet. Voor Reza Ghoochannejhad, de doordouwer van STVV die met zijn eerste goal zondag tegen Club het Lourdes-scenario inleidde, houdt het leven niet op bij de knuppel van de PlayStation en de nieuwste versie van de iPad. Reza studeert rechten en pulkt in zijn vrije tijd ook nog eens de mooiste melodieën uit zijn viool.

Stayen, de dag na het mirakel. Regen en wind spoelen de laatste vezels herinneringen aan een gedenkwaardige voetbalavond van het veelbesproken kunstgras. Na wat laveerwerk tussen de containers komen we aan het spelershome, waar Brepoels al duchtig in de weer is om de batterijen weer op te laden. 'Reza? Die zit in de fitness.' Een eindje verderop balt de Nederlandse spits de biceps. Zijn ontbloot bovenlichaam geeft meteen zijn eerste geheim prijs. Op de linkerbovenarm prijkt de tatoeage van wereldster Diego Maradona. 'Mijn absolute idool', knikt hij. 'Ook mijn familie is helemaal gek van hem. Van zijn voetbalkwaliteiten wel te verstaan.'

Ze lopen niet dik gezaaid, de voetballers die zowel met Maradona als met die andere grootmeester Johan Cruijff iets hebben. 'Ik weet wat je bedoelt', zegt Ghoochannejhad lachend. 'Bij mijn eerste match voor Cambuur scoorde ik al na negen seconden. Cruijf had lang geleden precies zoveel tijd nodig om raak te treffen. We staan op hetzelfde lijstje.'

Als we ons voor de zoveelste keer verslikken in zijn familienaam, verlost de spits van Sint-Truiden ons vriendelijk uit ons lijden. 'Zeg maar Reza. Letterlijk betekent dat tevredenheid, satisfaction. Reken maar dat ik tevreden ben! Van nature ben ik een optimist, maar dit slaat alles. Nooit eerder maakte ik zo'n vreemde match mee. 0-3 aan de rust: Club was gewoon hartstikke sterk. We konden twee dingen doen: de schade proberen te beperken of er nog eens vol tegenaan kletsen. Man, man, de ontlading was groot. Een puntje tegen misschien wel de beste ploeg van het land is altijd goed, maar er is ook de manier waarop.'

Denk je aan optredens, aan het spelen in een groepje of een symfonieorkest?

'Daar ben ik op dit moment gewoon niet goed genoeg voor. Ik moet nog veel werken om mijn doel te bereiken. Als ik 35 ben, wil ik het spelen van viool echt perfect onder de knie hebben. Dat zou fantastisch zijn. Bijna al mijn vrienden zijn muzikaal ingesteld. Op een feestje proberen we altijd wel iets uit, maar verder gaat het voorlopig niet. Ik vind het ook zo mooi dat we van alle mogelijke genres kunnen genieten. Hiphop bij een avondje uit, of gewoon wat jazzmuziek op de achtergrond, terwijl ik rustig in de zetel lig. Het kan allemaal. Muziek, dat is voor mij genieten. Het geeft je trouwens een bredere kijk op het leven.'

Corrigeer