Hiphopgroep uit jaren negentig maakt comeback

Krapoel in Axe nog één keer op het podium

Krapoel in Axe nog één keer op het podium

De Aarschotse groep Krapoel in Axe - kortweg KIA - komt deze zomer eenmalig weer samen voor het Hageland Festival Brahim Mouhamou Foto: © Inge Bosschaerts

AARSCHOT - Krapoel in Axe gooide eind jaren negentig hoge ogen in de hitparade. De rappers uit Aarschot gingen in 2002 uit elkaar, maar de nummers verwierven een cultstatus. Deze zomer plant KIA een reünie.

Jippie-ja-jow Jupiler ah yeah! Welle gaan feesten en als da nog nie mag? Want zaterdag is 'tkrapoelekesdag! Doet het refrein bij u een belletje rinkelen? Die kans is groot, want in 1997 was het nummer Zaterdag van de Aarschotse groep Krapoel in Axe _ kortweg KIA _ niet van de radio weg te denken. Cliff Vrancken (33) uit Aarschot, Olivier Hennes (38) uit Langdorp en Jan Wouters (38) uit Nieuwrode scoorden achteraf ook nog hits met 1,2,3,4,5,6,7, Zomer, 't Sneeuwt en Wanneer, maar in 2002 gingen hun wegen definitief uit elkaar. Het succes, een andere visie op muziek en interne strubbelingen, deden de meest succesvolle Vlaamse hiphopgroep de das om. De drie zworen nooit meer samen op een podium te staan, maar deze zomer maken ze een uitzondering voor Hageland Festival, een onderdeel van Aarschot Feest, op 12 en 13augustus.

Vanwaar die plotse comeback?

Jan Wouters: 'Ik kreeg een van de organisatoren over de vloer in mijn café Het Klokhuis in Nieuwrode. Of we niet nog eens samen op het podium wilden staan? Een grapje, dacht ik. Ik wilde dat niet, nièmand van ons drie wilde dat. Enfin, dat dacht ik. Maar de organisatoren bleven aandringen en ik heb de Vjee toch maar eens opgebeld. 'Waarom niet?', was zijn reactie. Eigenlijk moest ik toen alleen Cliff nog overtuigen.'

Cliff Vrancken: 'Ik heb een week bedenktijd gevraagd. Maar toen ik hoorde dat Jan er wel zin in had _ uitgerekend Jan, die de groep in 1999 als eerste verlaten heeft _ heb ik toegezegd. We hebben meteen afgesproken. Dat was heel raar, want het was al twaalf jaar geleden dat we nog eens met ons drietjes samen rond een tafel hadden gezeten.'

Olivier Hennes: 'Het moment was gewoon daar. Had ons vijf jaar geleden rond diezelfde tafel gezet en de kans was groot dat we op elkaars gezicht hadden gemept, maar nu klopte het gewoon.'

Cliff: 'Als we ooit nog een reünie wilden doen, moest het nu. Binnen tien jaar zie ik ons niet meer onnozel staan doen op een podium. En bovendien: het was in Aarschot. Daar waar alles indertijd begonnen is. Het hele plaatje klopte.'

Wil dat dan ook zeggen dat jullie opnieuw singles gaan maken?

Cliff: 'Nee, het is puur voor de Aarschotse fans. Blijkbaar wordt onze muziek nog altijd gedraaid in jeugdhuis De Klinker. Ik merk ook dat KIA nog leeft als ik over straat loop. 'Hé, er groeien champignonnen uit uw gat!' Dat roepen ze vandaag nog steeds.' (lacht)

Jan: 'We gaan nu eerst repeteren voor dat ene optreden. Misschien krijgen we dan wel goesting om iets nieuws te maken. Of misschien krijgen we slaande ruzie. Dat kan ook hé. Dan moeten de organisatoren van het Hageland Festival maar een oude video laten zien. (lacht) Nee, we zien wel wat het wordt. Misschien volgen hierna nog optredens, misschien ook niet.'

Waarom zijn jullie er indertijd eigenlijk mee gestopt?

Cliff: 'Wij zaten jarenlang dag in dag uit op elkaars lip. Erger dan een getrouwd koppel. Muziek maken, repeteren, optreden, toeren. En dan beginnen de kleine ticjes van de ander je op de heupen te werken. Er kwam steeds vaker ruzie van. En we hielden er ook een andere visie op muziek op na. In 2002 hebben Olivier en ik de knoop doorgehakt: we stoppen ermee.'

Jan, jij was er drie jaar eerder al mee gestopt.

Jan: 'Ja. Muziek maken, allemaal goed en wel. Maar alles wat er bij kwam kijken, lag mij niet. Vergeet niet dat wij altijd in kleine zaaltjes gespeeld hadden. En plots kwamen we met onze kop op tv en stonden we in het Sportpaleis. Het ging ook allemaal zo snel. KIA was ons geesteskind, maar plots gingen de platenbazen ermee lopen en moesten wij ons reppen om het te kunnen bijbenen.'

Olivier: 'Het ging inderdaad allemaal veel te snel. Van het hoogtepunt van ons succes herinner ik me heel weinig. Alleen dat de mensen soms heel enthousiast reageerden. Sommige meisjes kwamen voor me staan en begonnen oorverdovend te gillen. Veel mannen zouden dat misschien leuk vinden, maar ik dacht toen alleen maar: 'Laat me met rust!' (lacht) Als we na zo'n optreden moesten plassen, liepen er ook vijftien securitymensen met ons mee naar de toiletten. Leuk is anders, hoor.'

Cliff: 'Toen werd er ook vaak met ons gelachen. Hiphop was toen not done. Het was al Nirvana en Bonzai wat de klok sloeg. En wij liepen daar tussen, als drie witte negers. Maar vandaag, na al die jaren, wordt onze muziek nog altijd gedraaid door de jongeren. Da's toch fantastisch? Het is dan ook voor hen dat we opnieuw op het podium staan deze zomer.'

Wat verwachten jullie van de reünie?

Jan: 'Helemaal niks. Gewoon: dat het plezant wordt.'

Olivier: 'Ik verwacht toch dat ze vuurwerk gaan afsteken.'

Jan en Cliff: 'We zullen de pijlen in uw kont steken, Vjee.'

Corrigeer

Auto's in de kijker

Vastgoed

Jobs in de regio