Acteur Eddy Verreycken werd tien jaar gestalkt door een prostituee

,,Op den duur wou ik die vrouw vermoorden,

,,Midden in de nacht stond ze in de tuin. Ze wou naar binnen. Indien niet, dan zou ze alles kapot slaan. En dat deed ze dan ook. Alles sloeg ze aan diggelen.'' Acteur Eddy Verreycken (55) moest zijn ontmoeting met een prostituee duur betalen. Ze stalkte hem tot hij bijna gek werd.

Lotte Debrouwere

Hij zit in de lounge van het poepchique Hiltonhotel in Antwerpen. In zijn eentje, of toch bijna. Een whisky soda houdt hem gezelschap. Maar acteur Eddy Verreycken, bekend van Thuis, Flikken en Kaat&Co zit daar goed. ,,Op mijn gemak'', lacht hij. En dat is al heel wat.

Verreycken werd jarenlang gestalkt door een Congolese prostituee. Op een ijskoude winternacht in januari 1996 deed hij iets wat alle automobilisten doen: hij stopte voor rood. Maar toen deed hij iets wat niet alle automobilisten doen: een prostituee oppikken. Bijou, was haar naam.

,,Stond ik toen niet voor het rood dan had ik haar nooit ontmoet en was ik nooit gestalkt'', zucht hij. Hij neemt nog een slok van zijn whisky. Het waren tien vermoeiende jaren. Uiteindelijk heeft hij er een boek over geschreven: Prooi van een bezeten liefde.

Weet je nog hoe ze er uitzag toen je haar de eerste keer ontmoette?

,,Ja, ik vond haar geweldig. Ze droeg hoge wit-zwart geruite plateauschoenen en ze leek wel de lookalike van Tina Turner. Toen ik haar in de gietende regen zag staan, toeterde ik. Ze kwam traag op me af gelopen. Ze had een kort glitterrokje aan en haar gespierde bruine billen kwamen goed tot hun recht. De nacht die ik met haar beleefde was fantastisch. Het was betaalde liefde zoals dat heet, maar ik had er geen spijt van.''

Nee, want je nam later nog eens contact met haar op.

,,Ze had haar telefoonnummer met een eyeliner op een tramticketje geschreven. Drie dagen later belde ik haar terug op en doken we samen het nachtleven in. Toen ontdekte ik al een vreemd kantje. Ik speelde in die tijd in de serie Freddytex op TV1 en een vrouw herkende mijn kop. We maakten een praatje en die vrouw gaf mij een zoen op mijn wang, bij wijze van afscheid. Bijou kon daar niet mee lachen. 'Dat doe je niet in het openbaar als ik bij je ben', beet ze me toe. Ik heb dan ook gezegd dat ik met zo'n bezitterige dame niets meer te maken wilde hebben.''

Dat is niet gelukt.

,,Nee, een week later stond ze plots midden in de nacht voor mijn huis. Ze zou de deur instampen als ik niet opendeed, dus liet ik haar maar binnen. Ze zag er geweldig uit en ik gaf weer aan haar toe. Het vlees is zwak. Ik betaalde haar voor twee fantastische nachten. Vervolgens hoorde ik een paar weken helemaal niets meer. Ik moet toegeven dat ik haar miste, want ik werd een beetje verliefd. Tot ze op een nacht weer voor me stond, samen met haar zoontje van drie. Helemaal bebloed. Haar zogezegde pooier had haar afgeranseld. De volgende dag reden we naar het ziekenhuis. Daar bleek ze geen zware verwondingen te hebben. Het was gewoon een list om bij mij te zijn. Ik liet het toe, uit medelijden met haar zoontje. En telkens weer kroop ze bij mij in bed.''

Je vrijde zelfs nog met haar. Niet zo slim.

,,Als ik niet wilde vrijen, werd ze woest. Dan schold ze me uit en zei ze dat ik een ander had. Op den duur vrijden we emotieloos. Ze wou altijd krijgen wat ze wilde. Als ze haar zin niet kreeg sloeg ze de boel kapot. ''

Je woonde toen samen met een vriend, Werner, en je Ghanese huishoudknecht Sarpong in een grote villa. Konden jullie haar met jullie drieën niet gewoon aan de deur zetten?

,,Ach nee, ik gaf les in een avondschool toen Werner plots in paniek voor me stond. Bijou was de villa aan het afbreken en zou alles in brand steken. Ze had de kracht van een gorilla. Haar dijen waren zo sterk als een pilaar en haar tanden waren vlijmscherp. Soms trok ze haar kleren uit en stond ze naakt voor me, klaar om te vechten. En dan nog, als ik haar verrot had kunnen slaan, wat dan?''

Je kon ook gewoon de politie bellen, denk ik dan.

,,Dat hebben we gedaan. Toen ze alle ruiten kapot sloeg en ik op mijn knieën vroeg om er mee te stoppen, werd het ons te veel. Toen de politie aankwam, had ze zich opgesloten in de badkamer. Dat was haar tactiek: opsluiten of aanvallen. Ik vroeg aan de politie om in een combi te blijven wachten. Ze moest er toch eens uitkomen, hé. Maar dat wilden ze niet. 'Meneer, we kunnen niet voor iedereen een combi regelen', zeiden ze en daarmee was de kous af.''

Je gaf haar ook geld. Waarom?

,,Om mijn vrijheid af te kopen. Ik gaf haar elke dag 500 frank. Als ik geen geld meer gaf, begon de tirannie: ze forceerde de autodeuren, kraste met haar nagels in de carrosserie en sloeg alles aan diggelen wat ze maar kon vinden. Op den duur wilde ik gewoon rust. En als me dat wat kostte, tot daar. Maar ze was echt megalomaan. Ze gaf ontzettend veel geld uit. Mijn geld.''

Samen met Werner bedacht je ook een moordplan: jullie zouden haar vergiftigen en dan in kleine stukjes hakken ,,alsof zij een rund was''.

,,Ja, we waren uitgeput. Werner nam zelfs kalmeringspillen omdat ze te pas en te onpas in de villa verscheen. De ene keer poeslief, de andere keer furieus. We zouden haar vermoorden, haar lichaam in stukjes naar de kleiputten van Rumst brengen en haar in een moeras tussen de fossielen begraven. We gingen zelfs oefenen op het terrein waar we haar zouden dumpen. Maar het was een fantasie. Het ligt niet in mijn aard om iemand te vermoorden.''

Nooit gedacht om er zelf een eind aan te maken?

,,Ik wou in bad mijn polsen oversnijden, maar ik hoorde een roodborstje tjilpen aan het raam en dacht toen: 'Ach, laat maar, ik probeer vanaf nu vreugde te halen uit kleine dingen'. Niet makkelijk hoor. Je draagt haar altijd mee, in een klein rugzakje. Of je het nu wil of niet. Ze dook overal op. Zelfs tijdens de avant-première van een theaterstuk. Plots stond ze op het podium. Op een dag stond ze voor me en zei ze doodleuk dat ze zwanger van me was. Toen werd ik helemaal gek. Het kon niet eens, maar toch. Ik moest weer geld geven voor de babyspulletjes. Elke dag. Toen ze bevallen was, hoopte ik dat ze postnataal in haar bed zou sterven.''

Kon je niet vluchten?

,,Dat heb ik ook gedaan. Naar Portugal, in de hoeve van een vriendin. Een heerlijke tijd was dat. Ik schoot er wel geregeld wakker, omdat ik geritsel hoorde. Ik dacht dat Bijou me tot daar was gevolgd. Ik heb vaak midden in de nacht rond het huis gelopen, in de waan dat zij ergens in de struiken zat. Maar het geritsel kwam altijd van een hagedis. Eén keer hoorde ik 's ochtends vroeg voetstappen. Ik greep een baseballknuppel en stormde naar beneden met maar één gedachte: ik vermoord haar. Maar het bleek de klusjesman te zijn die het zwembad kwam schoonmaken. Jammer genoeg kon ik niet eeuwig in Portugal blijven, ik moest geld verdienen.''

Dan nam je je intrek in hotels.

,,Ja, zoals hier in het Hilton. De kamers zijn goed beveiligd. Ik heb hier dagenlang zitten schrijven. Ze heeft me eens achtervolgd tot aan de lift. En dan was ze verontwaardigd dat ik gewoon keihard wegliep. Op den duur ben je maar met één ding bezig: vluchten voor je stalker. Al de rest doet er niet meer toe.''

Af en toe verdween Bijou van de aardbol. Maar dat stelde je niet gerust.

,,Niets horen van de stalker is nog het ergste. Er is meer dreiging van de stille stalker dan van de actieve. Als ze niets meer liet weten, werd ik bang. Ik wou weten waar ze uithing, zodat ik er op voorbereid kon zijn. Ze belt me nu nog dagelijks op mijn gsm en ik neem geregeld op. Dan luister ik naar haar klaagzang over hoe moeilijk ze het wel heeft in dit leven en ondertussen weet ik ook waar ze uithangt. Veel geruststellender.''

Dus van nummer veranderen heeft geen zin?

,,Nee, ik wil weten waar ze uithangt en als ik van nummer zou veranderen, weet ze me toch te vinden. Ik wil ook bereikbaar blijven voor mijn werk.''

Ben je kwaad op haar?

,,Nee, ik heb mijn stalker niet te haten, ik heb haar te begrijpen. Zij is ziek. Ik wil ook niet dat ze opgepakt wordt, want dan steek je een wesp in een fles. Zodra je haar bevrijdt, gaat ze nog harder te keer. Ze moet geholpen worden.''

,,Ik heb nog altijd posttraumatische stressreacties om met een nieuwe partner een volwaardige verhouding aan te gaan'', schrijf je.

,,Ja, ik heb wel leren leven met de stalker, maar ik heb nog altijd moeite om vrouwen te geloven. Ik heb echt geen zin meer in onrust. En dat is wat mijn stalker altijd wou: onrust zaaien, je uitputten en je vernederen tot je niet meer kan. Stalkers zijn energievampieren die altijd maar energie uit je zuigen. Op den duur was mijn geest arm en leeg. Ik ben daarom heel alert. Nu ook hoor. Ik heb mijn auto hier in de ondergrondse parking gezet en van daaruit de lift naar het hotel genomen. Ik wil geen risico's nemen.''

Geen prostituees meer?

,,Nee, maar het heeft niets te maken met die stalking. Ach, ik heb iets tegen moraalridders die zeggen dat ik het zelf heb gezocht. Dat ik me maar niet bezig had moeten houden met een hoer. Maar ik ken veel prostituees die lieve dames zijn. In iedereen schuilt een stalker; hoor.''

En hoe gaat het nu met Bijou?

,,Ze heeft een nieuw slachtoffer op het oog. Ik hou mijn hart vast voor die man. En natuurlijk blijft ze me nog achtervolgen, maar ik probeer niet te ontsnappen. Ik probeer gewoon met mijn stalker om te gaan. Als je dat kan, dan ben je vrij in je hoofd. En dat is me nu gelukt. Eindelijk.''





Prooi van een bezeten liefde, Eddy Vereycken, Uitgeverij

Van Halewyck, 208blz.,

14.90 euro

Corrigeer

IN HET NIEUWS

Verkiezingen in jouw gemeente:

POPULAIRE VIDEO'S

Het beste van Enkel voor abonnees