Gerard en Albertine vieren 75ste huwelijksverjaardag

'We hebben zwarte sneeuw gezien'

'We hebben zwarte sneeuw gezien'

Gerard Soenens en Albertine Descheemaeker: 'Zolang het gaat, blijven we in ons huisje.' Frank Meurisse Foto: © Frank Meurisse

MEULEBEKE - Gerard Soenens (96) en Albertine Descheemaeker (95) vieren vandaag hun albasten huwelijk. Vijfenzeventig jaar al delen ze lief en leed. En al bleven ze van dat laatste niet gespaard, ze kijken tevreden terug op die lange periode die begon met liefde op het eerste gezicht.

'Ik snap het zelf niet', wijst Gerard naar de lange rij kaarten met felicitaties die de voorbije dagen in de bus vielen. 'Er zitten er zelfs bij van mensen die we van haar noch pluim kennen.'

Meteen verklapt Gerard het recept voor een lang huwelijk. 'Albertine is de baas!', grapt hij, terwijl hij het wel is die het hoge woord voert. 'Mijn benen willen niet meer mee, maar aan mijn tong mankeert niets', zegt hij. Albertine luistert en knikt.

Gerard en Albertine leerden mekaar kennen op het werk, in de weverij Seynaeve in Oostrozebeke (het latere Seyntex). 'Het was liefde op het eerste gezicht. Albertine was mijn eerste en, zoals het er naar uitziet, mijn laatste lief', lacht Gerard.

Ze trouwden op 23augustus 1935. In Oostrozebeke, de woonplaats van Albertine.

'Omdat de kerk van Oostrozebeke kort tevoren was afgebrand, zegende de priester ons huwelijk in de parochiezaal in. Ik weet zelfs niet meer of het om 8.30 of om 9uur was. Wel dat de huwelijksmis 90frank kostte. Voor een huwelijksring en trouwfoto's was er geen geld meer. Na de mis ging het te voet naar de ouderlijke woonst van Albertine, voor het feestmaal. 'sAvonds bezochten we de cafés in Oostrozebeke.'

Na hun huwelijk trokken ze in de woning van Gerards ouders in de Eeckbosstraat in Meulebeke in. Ze wonen er nog altijd.

Moeilijke tijden

'We hebben moeilijke tijden gekend. We verloren twee kinderen kort na de geboorte. Gelukkig zorgde onze zoon Willy voor zes kleindochters en die gaven ons negen achterkleinkinderen. Vooral tijdens en na de Tweede Wereldoorlog hebben we zwarte sneeuw gezien', bekent Gerard. Hij werd als krijgsgevangene naar Duitsland overgebracht. Op het einde van de oorlog werd hij het slachtoffer van een bombardement.

'Sindsdien is mijn rechterknie kapot. Tot in 1948 liep ik op krukken en kon ik niet werken. We moesten rondkomen met 129frank per maand. Probeer daar maar eens van te leven, met z'n drieën.'

Tot aan zijn pensioen -als oorlogsinvalide kon Gerard op zijn zestigste met rust- werkte Gerard in een plasticbedrijf in Pittem. Albertine bleef huisvrouw.

Na een val van zijn til deed Gerard in 1976 al zijn duiven van de hand. 'Maar had ik toen geweten dat ik zolang zou leven, dan had ik dat nooit gedaan', zegt Gerard. Zijn grote passies zijn visnetten breien en het wielrennen. Albertine doet aan kantklossen.

Eigenlijk had Gerard een paar jaar geleden al naar een rusthuis willen verhuizen. 'Maar Albertine wil niet.'

Albertine knikt vastberaden. 'Zolang het gaat, blijf ik in mijn eigen huisje. Ze brengen elke dag eten en we krijgen poetshulp.'

'Voila,' zegt Gerard, 'zie je nu wie hier de baas is?'

Vandaag worden Gerard en Albertine met hun familie in het gemeentehuis van Meulebeke ontvangen.

Op naar hun tachtigste huwelijksverjaardag? 'Dat weet ik nog niet. Ik wil het gemeentebestuur ook niet te veel op kosten jagen', lacht Gerard. Albertine schatert het uit.

Corrigeer

Doe de stemcheck van Het Nieuwsblad en ontdek met welke partij jij het best overeenkomt.

Auto's in de kijker

Vastgoed

Jobs in de regio