Sportjaaroverzicht
Carolijn Brouwer en Sebbe Godefroid zetten elfjarige relatie stop voor de Olympische Spelen

Alles wijkt voor de sport

Alles wijkt voor de sport
Voor de olympische zeildroom moest alles wijken. Tot hun relatie toe. Carolijn Brouwer: 'Velen reageren van: hoe kun je nou een tienjarige relatie stopzetten voor de Olympische Spelen?' Sebbe Godefroid 'Elf jaar, Carolijn.' Brouwer: 'Oei.' Hans Jacobs

Do one thing every day that scares you. Of 'doe per dag één ding dat je afschrikt'. Al jarenlang hangt aan de toiletdeur ten huize Brouwer-Godefroid dezelfde leuze. Of de slogan strookt met de realiteit? Carolijn Brouwer: 'We zijn op onze zeiltochten weleens walvissen en haaien tegengekomen. Misschien dat dat er een beetje onder valt.'

Afschrikken deed het vooruitzicht hen niet, maar op z'n minst was het een uitdaging waar Godefroid en Brouwer voor stonden in 2004. Zij, wereldkampioene in een individuele zeilklasse. Hij, wereldkampioen en olympisch medaillewinnaar in een individuele zeilklasse. Samen wilden ze, in een tweemansboot (Tornado), in 2008 in schoonheid afscheid nemen van de Olympische Spelen. Voor hun quest for gold, zoals ze het project noemen, werd Brouwer Belgische. Godefroid toont zijn drinkbus die hij heeft gekregen van het Belgisch Olympisch Comité (BOIC). Hij peutert het stickertje met de Belgische vlag eraf, eronder is een Nederlandse vlag gedrukt. 'Kijk, het BOIC heeft er alles voor over, zodat Carolijn zich thuisvoelt.' Brouwer lacht. 'De Nederlandse olympische ploeg had blijkbaar drinkbussen over.'

Zelfs naar Belgische normen heeft de naturalisatie lang aangesleept. Waren jullie nooit ongerust dat het voor de Spelen niet in orde zou komen?

Brouwer: 'Ik vond dat het nog vrij snel is gegaan. Hoewel ik me op een bepaald ogenblik zorgen begon te maken. Dat is logisch. Als het niet was gelukt, was alle geld, tijd en energie voor niets geweest.'

Godefroid: 'Het probleem was de olympische kwalificatie. Voor het WK dit jaar móest Carolijn Belgische zijn. Ze kreeg de bevestiging tien dagen voor het WK.'

Jullie zegden vroeger altijd: een zeiler is een individualist. En dan stap je samen in een boot.

Brouwer: 'Het lijkt inderdaad makkelijker om een medaille te pakken in een eenmans- dan in een tweemansboot. We zijn twee egoïsten, dat ben je van nature als topsporter. Dan moet je ineens alles omgooien, alles samen doen. Het afgelopen jaar hebben we meer aandacht besteed aan de communicatie dan aan onze conditie. Omdat dat voor ons belangrijker was. Kijk, de Tornado is een 'ervaringsklasse'. We zeilen tegen teams die al meer dan twintig jaar samen in die boot zitten. Dan moet je niet verwachten dat je meteen de wereldtop bereikt. Of wij zijn buitenaardse wezens, of het zegt iets over het niveau van de klasse. Dus je moet prioriteiten stellen.'

Jullie hebben wel jullie relatie moeten stoppen. Het is cru om te stellen, maar uiteindelijk bleek dat een goede beslissing.

Brouwer: 'Mmm, ja. Maar die vraag laat ik aan Sebbe. Hij kan dat altijd zo goed uitleggen.' (lacht)

Godefroid: 'Het leven draait om passie, om extreme dingen waar we alle twee achterstaan. Wij leven al jaren van Olympische Spelen naar Olympische Spelen. Alles hebben we ervoor over om in die vier jaar zover mogelijk te geraken, nu ook. We wisten dat het heel zwaar zou worden. We hadden wel niet verwacht dat het op relationeel vlak zo zwaar zou zijn.'

Waar is het misgelopen?

Godefroid: 'Op een bepaald ogenblik hebben we gezegd: de manier waarop het nu loopt, kan echt niet meer. Wij hadden geen vijf seconden rust met elkaar. We stonden op met zeilen en gingen slapen met zeilen, op geen moment konden we ontspannen. Op den duur sloeg de liefde voor elkaar om in haat. Er moest iets veranderen. Voor beiden is de passie voor de Spelen, de passie voor de prestatie zo groot, dat we geen zin hadden om onze olympische campagne te stoppen. We beslisten: dit zijn waarschijnlijk onze laatste Spelen, we zetten alles op alles. Dus we hebben gekozen voor de Spelen.'

Brouwer: 'Dat is heel moeilijk uit te leggen. Velen reageren van: hoe kun je nou een tienjarige relatie...'

Godefroid: 'Elf jaar, Carolijn.'

Brouwer: '...Oei (lacht). Dus hoe kun je nou een lange relatie opzijzetten voor je sport? Achtennegentig procent van de wereld denkt: waar zijn zij mee bezig? In de wereld van de topsport begrijpt iedereen ons. Onze relatie slorpte zoveel energie op, we waren zo gespannen, dat we ook in de boot niet presteerden.'

Godefroid: 'We hebben iemand nodig die ons in rustperiodes ook tot rust brengt. Want wij komen niet zelf tot rust. Wij blijven doorgaan, zeker als we samen zijn.'

Brouwer: 'Je kunt ook te ver gaan daarin.'

Godefroid: 'Dat is absoluut niet gezond.' Brouwer: 'En als je allebei zo bent, maak je het alleen maar erger.'

Sebbe, jij hebt ooit gezegd: stel dat jullie niet samen zeilden, waren jullie waarschijnlijk nog een koppel. Geldt dan ook: als jullie niet meer samen zeilen, zijn jullie misschien weer een koppel?

Brouwer: 'Gevoelens zijn iets oncontroleerbaars. We moeten heel eerlijk zijn tegenover elkaar, dat we de dingen niet door elkaar halen. We houden de Spelen en onze relatie gescheiden. De focus ligt nu op China. Wat er daarna gebeurt? Dat kan ik nu niet zeggen. Dat kan ook niet, dat is iets natuurlijks. De tijd zal het zeggen.'

Brouwer: 'Als later blijkt dat we toch voor elkaar gemaakt zijn, vinden we elkaar wel terug. Omgekeerd gaat niet. Je kunt niet de olympische campagne stopzetten en hopen op de volgende. Dus kozen we voor de Spelen.'

Alles gaat volgens plan. Op het WK, toen jullie je relatie al stopgezet hadden, pakten jullie een olympisch ticket. Wat maakte dat jullie 'plots' vice-wereldkampioen werden, terwijl het tot dan niet zo goed draaide?

Brouwer: 'We hadden gemikt op de top tien. Maar een podiumplaats was toch een verrassing.'

Wat maakte dan het verschil?

Brouwer: 'We zitten al een aantal jaar in die boot. Het is als een puzzel. De stukjes zijn er, maar liggen op een hoopje. In die paar jaar probeer je de puzzel te laten passen. Op het WK was de puzzel niet honderd procent compleet, maar de essentiële stukjes lagen op hun plaats. Ik had het gevoel: als ze mij zouden blinddoeken, zou ik dwars door het veld heen varen. Dat had ik in de afgelopen jaren bij vlagen, maar nooit een hele serie lang. Dat is een enorm machtig gevoel. Dan kan niemand je van je stuk brengen.'

Godefroid: 'De Spelen zijn een langetermijnproject, maar tegelijk superkort. We zijn naar het Bloso en het BOIC gestapt en hebben gezegd: 'Dit is iets heel bijzonders. Wij denken dat het mogelijk is, maar we hebben full support nodig van bij het begin.' Terwijl we helemaal geen zekerheden konden bieden dat het zou lukken. Het is een sprint, om in vier jaar van niets tot de wereldtop te geraken. Het eerste jaar hebben we ongelooflijk veel uren geklopt, hebben we meer in die boot gezeten dan in ons bed gelegen. Het tweede jaar hebben we meer gewerkt op kwaliteit, op finesses. Dit jaar zijn we begonnen met alles mooi samen te brengen, ervoor te zorgen dat alles klopt op een wedstrijd. We hebben niet genoeg ervaring om dat elke keer te doen. We zijn te nieuw in de discipline om het tot een routineklus te maken. Op het WK is het in zijn plooi gevallen.'

Dat belooft voor de Spelen.

Godefroid: 'Het probleem van de Spelen is: alles wat een boot doet vertragen, is daar aanwezig. Weinig wind, veel golven, veel stroming, veel vuil in het water: alles wat je wilt vermijden, is in China. Dat maakt het moeilijk om constant de snelheid aan te houden.'

Brouwer: 'Terwijl onze voorkeur naar iets meer wind gaat. In China varen we in omstandigheden waar we normaal gezien gedurende het jaar niet in varen. Een voorbeeld: in het jaar ligt de limiet om te varen bij zes knopen wind. In China is er een grote kans dat we bij drie, vier knopen zullen varen.'

Godefroid: 'We hebben twee testwedstrijden gevaren, en vijfentachtig procent van de reeksen is gevaren bij minder dan zes knopen. Dus ze trekken zich niets van die regel van zes knopen aan.'

Brouwer: 'We zoeken nu bewust die moeilijke omstandigheden op. Even gedaan dus met de momenten bij windkracht zes, dat je denkt: wow, dat gaat snel, scoren, actie.'

Godefroid: 'Zo zaten we een maand in Sydney, en we stonden telkens heel vroeg op, omdat er daar in de namiddag altijd een zeebries staat. Vanaf het moment dat het plezant varen wordt, gaan wij dus naar huis (lacht). De arbeid heeft geloond, want we zijn zoveel beter geworden in die specifieke olympische omstandigheden. Want tijdens die testwedstrijden was het echt niet om aan te zien. Al goed dat er niemand was om ons te bekijken.'

Sebbe, in Atlanta 1996 was er niemand die je stond op te wachten toen je een zilveren medaille pakte. Steekt dat nog?

Godefroid: 'Kijk, ik leg me daar een beetje bij neer. Wij zullen nooit de aandacht krijgen die bijvoorbeeld Kim Gevaert of Tia Hellebaut krijgen. Dat weten we. Al worden we olympisch kampioen, dan zullen we die nog niet krijgen. Zolang we de juiste mensen gelukkig kunnen maken - de sponsors, de mensen die ons steunen - zijn wij ook gelukkig.'

Wat na de Spelen van 2008? Jullie hebben al heel wat projecten op jullie actief.

Godefroid: 'Ik zal eens met Dixie Dansercoer praten, om mee te doen aan een poolreis (lacht). Neen, ik durf daar nog niet te veel over na te denken. We zitten in de laatste rechte lijn naar China. Als ik te veel nadenk, verlies ik mijn motivering, raak ik misschien meer geïnteresseerd in een nieuw project dan in China.'

Brouwer: 'Toen wij met deze campagne begonnen, zegden we duidelijk: dit zijn onze laatste Spelen, en daarom doen we deze olympische campagne samen. Nu heb ik het gevoel van: we komen heel ver in de Tornadoklasse, dat hebben we met het WK bewezen. Maar vier jaar is niet genoeg. Ik wil er nog een olympische campagne aan vastknopen. Het is zo'n toffe boot. Om er echt alles uit halen, moeten we doorgaan. Maar nu ligt de focus op China. Nadien komen wij heus wel goed terecht.'

Maar voor jou, Sebbe, zijn het zeker je laatste Spelen?

Godefroid: 'Ik geloof niet in woorden als zeker, altijd, nooit. Dat zijn van die rare begrippen. Euh, het probleem - als het al een probleem is, dan een luxeprobleem - is dat ik nog ongelooflijk geniet van het zeilen. De Tornadoklasse is gewoon subliem, zo'n prachtige boot.'

Brouwer: 'Het is bijna spijtig dat we de Tornado niet eerder ontdekt hebben.'

Godefroid: 'Het is... Ik kan het niet onder woorden brengen. Het gevoel dat je hebt als je het goed begint te kunnen, dat die boot voelt als een extensie van je vingers en je voeten. Zálig. Het is heel moeilijk om nu te zeggen: ik stop ermee.'

Carolijn, je bent wel 'gestopt' als Nederlandse. Hoe voel je je als Belgische?

Brouwer: 'Best goed, hoor. Ik heb wel veel vragen gehad: was het nou niet moeilijk om de Nederlandse nationaliteit op te geven? Dat is helemaal niet moeilijk. Het is niet dat ik vijfendertig jaar in Nederland zat en nooit buitenkwam. We zijn globetrotters, nomaden. Ik ben Belgische geworden voor de passie, voor de sport. En daarvoor zijn wij tweeën blijkbaar tot heel veel in staat.'

Sebbe, zou jij voor de goede zaak Nederlander worden?

Godefroid: 'Ik denk er niet aan.'

Brouwer: 'Een aantal jaar geleden zei ie wel wat anders.'

Godefroid: 'De bedoeling was altijd om voor België uit te komen op de Spelen. Maar hadden we geen steun gekregen in België en wel in Nederland, zou ik Nederlander geworden zijn. Maar het probleem heeft zich niet gesteld.'

Corrigeer

Het Nieuwsblad biedt meer dan 1.000 reeksen in 12 sporten aan. Zoek hierboven de uitslagen van uw favoriete club of surf naar onze uitslagenpagina.