De stylist en de kilometervreter

Lucien Ghellynck en Robert Mahieu bezorgden La Gantoise in 1964 eerste bekerwinst

Foto: © Gianni Barbieux / gia / gnd

GENT - Wat ze zich nog herinneren van die heerlijke zondagnamiddag, 24 mei 1964? Niet veel, op het eerste gezicht. Maar na wat dieper boren, komen bij stylist Lucien Ghellynck en kilometervreter Robert Mahieu gelukkig wel tal van anekdotes opborrelen over de allereerste, historische bekerwinst van La Gantoise. Marc Reunes

Op het veld waren ze het perfecte duo, Luce Ghellynck (66) en Robert Mahieu (68). Toch was het al een tijdje geleden dat ze elkaar nog eens ontmoetten. 'Dat uitstapje vijf jaar geleden met die supportersclub? Of toch die reünie drie jaar geleden voor de halve bekerfinale tegen Club?'

Tien jaar liegen kunnen ze alvast allebei. Ghellynck is nog altijd de ranke atleet van weleer, zelfs nog actief bij de jeugdscouting van AA Gent. Robert Mahieu, ooit nog eens hoofdtrainer, volgt het voetbal alleen nog op afstand.

'Tegen Diest stonden we al snel 0-2 achter', weet Lucien Ghellynck nog van die helse finale, 46 jaar geleden. La Gantoise had een middelmatig seizoen achter de rug, eindigde pas negende. Na een knappe zege in de halve finale tegen Aalst (3-0) mocht het toch naar de Heizel. 'Het mag een half mirakel heten dat we nog verlengingen afdwongen. Maar onze spits Eric Lambert ontplofte op het eind nog. In de slotminuut scoorde hij de verlossende gelijkmaker. Uiteindelijk wonnen we met 4-2, drie goals van onze West-Vlaming.'

'Een ongelooflijk talent, die Lambert', haakt Mahieu in. 'Beter dan zijn broer Lottte. Maar in de eerste helft was hij nergens.'

Dat had zo zijn redenen. 'Lambert werkte bij de Gentse waterdienst', aldus Mahieu. 'Zijn baas wilde dat Eric op zaterdag nog een tornooi meespeelde, ergens in Duitsland. Anders zou hij hem op zondag met wachtdienst zetten.' Lambert speelde in Trier drie keer twintig minuten, dronk daarna een pintje op de zege, en sliep in de bus zijn roes uit. Maar zondagochtend om elf uur in het Ottenstadion diende hij wel eerst een douche te nemen. Kwestie van te bekomen.

'Eric kennende, zal het die avond wel meer dan één pintje geweest zijn', grapt Mahieu. 'Lambert kon echt alles. Op doel schieten uit stand, koppen, een man uitschakelen. Hij kende ook alle trucs van de foor. Hij had ongetwijfeld veel meer uit zijn carrière kunnen halen.'

Met twee op middenveld

De finale was niet alleen daarom memorabel. 'Eigenlijk raakte ik al heel snel geblesseerd', zucht Ghellynck. (houdt zijn handen breed gespreid naast het lichaam) Ik had zo'n voet. Heel erg gezwollen, niet te doen. Ik herinner me nog foto's, genomen aan de rand van het veld. Daarop is te zien hoe ik met mijn voet in een emmer water zit. Probleem was dat we in die tijd nog niet mochten vervangen. Als iemand geblesseerd uitviel, moest je met tien verder. Daarom bleef ik toch op het veld staan.'

'Hij heeft zijn werk nog gedaan', sust Mahieu. 'We speelden in die tijd 4-2-4, Lucien en ik stonden op het middenveld. We wilden ons spiegelen aan de Brazilianen, maar eigenlijk was dat niet te belopen. Gelukkig vulden we elkaar perfect aan. Ik was de recuperator, die veel meters maakte. Maar altijd kon ik de bal kwijt aan mijn maat. Ik wist dat hij er altijd iets goeds mee deed.'

'En ik kon altijd op Robert rekenen', zo gooit Ghellynck het complimentje terug. 'Ik heb veel aan hem te danken.'

'Veel volk was er niet op de Heizel, zo'n 5.000 man, maar vooral toch Gentenaars', weet Mahieu nog. 'Dat kwam ook omdat de bekerfinale voor het eerst dat jaar weer gespeeld werd. Maar achteraf werd het toch een gigantisch feest.'

Dansen in café Terminus

'Veel heb ik uiteraard niet kunnen dansen daar in café Terminus, aan het Sint-Pietersstation', zo herinnert Ghellynck zich nog. 'Mijn voet zat helemaal ingepakt. En als we het toch ook over de actualiteit willen hebben, kan ik er meteen bij vertellen dat we ook toen beter waren dan Club Brugge. Die moesten in onze tijd vechten om erin te blijven. Wij hadden een ploeg in opbouw, met veel opkomend, jong talent. Jammer genoeg zijn veel jongens daarna vertrokken.' Urbain Segers naar Antwerp, James Storme naar Standard, om maar die te noemen.

La Gantoise verbaasde het jaar daarop ei zo na Europa. Uitgeloot tegen het Engelse West Ham United, met in hun rangen international Bobby Moore.

Niemand gaf de blauw-witten een kans. 'Thuis verloren we met 0-1, maar ginder sleepten we een 1-1 uit de brand', dixit Mahieu. 'We stonden zelfs lang 0-1 voor. Ik herinner me vooral de staande ovatie die we kregen van de Engelse fans.' West Ham zou dat jaar trouwens de finale winnen.

Uitslag: 4-2 (na verlengingen)

Doelpunten: 24' Lievens 0-1, 52' Van Camp 0-2, 53' Lambert 1-2, 89' Lambert 2-2, 103' Mayama 3-2, 107' Lambert 4-2

ARA La Gantoise speelde met: Seghers, De Vreese, Norbert Delmulle, De Baets, Van De Velde; Mahieu, Ghellynck; Segers, Lambert, Mayama, Storme

Corrigeer

Auto's in de kijker

Vastgoed

Jobs in de regio