Een namiddag muziek tussen Bijloke en Sint-Jacobskerk

Muzikaal citytrippen met Odegand

Trio Vitruvi Foto: (c) Steven Hendrix

Gent - Drie volledige concerten op één enkele namiddag Odegand, dat was het strakke plan. Daarbij konden we de traditionele festivalstress helemaal vergeten. Op Odegand is het immers niet nodig jezelf te vierendelen om elke lievelingsgroep te zien. De meeste optredens kan je er op drie verschillende tijdstippen bekijken. Dus "zen as hell" stapten we aan de Graslei op een bootje richting Muziekcentrum De Bijloke. Onze Odegand kapitein loste snel en gemoedelijk zijn eerste lading Bijlokegangers.

Terwijl we vanuit de grote concertzaal in de Bijloke nog enkele feërieke noten uit Peer Gynt door het Symfonieorkest Vlaanderen hoorden, stapten we het intiemere Kraakhuis binnen. Pianist Jan Michiels maakte begin jaren '90 indruk tijdens de Koningin Elisabethwedstrijd en groeide uit tot een vaste en geliefde Belgische waarde. Voor Odegand gooide hij zich op Préludes van Claude Debussy en hij was deze keer niet alleen. Geflankeerd door beeldend kunstenaar Koen Broucke en computermuzikant Juan Parra creëerden ze een impressionistisch universum. De pianomuziek werd daarbij opengetrokken en ingepakt door elektronische klanken. Het beeldmateriaal varieerde van flarden tekst rond Odysseus over schilderijen tot live geschetste tekeningen. Daarbij werd het versterkte geluid van de potloodstrepen op papier ook ineens materiaal voor oren in plaats van ogen. Een voorstelling die onze zintuigen prikkelde en danig in de war bracht. Opmerkelijk ook hoe fris en actueel Debussy klonk in deze context.

Such a dramatic concert already!

Terug buiten zagen we in het gezellig, drukke Gent ondertussen overal mensen snuffelen in het Odegand uurrooster. We pikten er een halte uit in de Miry concertzaal met een jong kamermuziekensemble van de European Chamber Music Academy. De muzikanten van het Deense Trio Vitruvi zijn allesbehalve Scandinavisch koel. Wat een warme presence! Het prachtige Pianotrio nr. 4 in E mineur (Op. 90 'Dumky') van Dvorak werd fragiel en integer gespeeld. Bijzonder hoe de 3 jonge musici een heel diverse zaal, met verschillende kleine kinderen, bij de lurven grepen. Violist Niklas Walentin had trouwens ook al van bij de start alle aandacht vast met wat humor. Toen de stoel van zijn collega wat wankel bleek, en moest vervangen worden net voor de start van het concert, riep hij speels "such a dramatic concert already!". We horen graag later nog veel meer van Walentin, cellist Jacob la Cour en pianist Alexander McKenzie, een trio dat gejaagde speelhonger indrukwekkend combineerde met rustige en emotionele diepgang. 

Waanzin en vrolijkheid in de kerk

Na enkele concertzalen wilden we zeker één van de kerkconcerten meepikken. De fietstaxi bracht ons snel waar we moesten zijn. Het werd een Pools feest met Volosi in de Sint-Jacobskerk. En jawel, feest en kerk duiken hier samen op in één zin. De vijf strijkers mixten melancholische volksmuziek en hitsige nummers door elkaar. Flarden klassiek, maar evenzeer scheurende schuurdeurklanken. De muzikanten mengden de mimiek en de waanzin van "The Young Ones" met de vrolijkheid van een boombal. Volosi zorgt er waarschijnlijk voor dat twijfelende strijkers hier en daar hun viool terug van onder het stof halen. Omdat er wel degelijk gelachen mag worden tijdens het muziek maken. Hoera! De snaren van hun instrumenten schoten ondertussen alle kanten uit, net als de bisnummers, die gul bleven stromen na de staande kerkovatie. 

We zagen tijdens Odegand drie totaal verschillende namiddagconcerten in één muzikale lasagne, met de stad en het water als smeuïge bechamelsaus. Het recept werkt na al die jaren nog steeds. En dan moest die avondkers op de lasagne nog komen.
 

Corrigeer

Auto's in de kijker

Vastgoed

Jobs in de regio