LEVENSLUSTIGE LIESBETH

Toen keuzes moeilijk waren

Lochristi - In haar column van deze week vertelt Liesbeth ons over het proces dat elke zesdejaar van het secundair onderwijs tegenwoordig meemaakt en dat er met de jaren moeilijker op wordt: een goede studiekeuze voor het hoger onderwijs maken.

Zoals jullie wel al weten zit ik in mijn laatste  jaar Sociaal Technische Wetenschappen. Dat wil dus zeggen dat ook ik weer eens moet kiezen wat ik volgend jaar ga volgen op de Hogeschool.

Ik zag al vele mensen de verkeerde beslissing nemen, met als gevolg een verloren jaar. In principe kan dat absoluut geen kwaad, want ook vanuit je fouten kan je leren. Maar ik ben in het vijfde leerjaar al eens blijven zitten, en zou liever geen jaar meer verliezen. Vandaar dat ik met deze overtuiging vorig jaar al een beetje op zoek ging.

Als kind heb ik heel lang gezegd dat ik verpleegster zou worden. Daarom koos ik in het eerste middelbaar voor Sociaal Technisch. In de tweede graad werd het automatisch Sociaal Technische Wetenschappen. De titel van de richting zegt het al, jaarlijks krijgen wij een grote pak wetenschappen te verwerken. Maar ook het sociale aspect zoals psychologie, sociologie, ... wordt belicht. Een perfecte richting dus om later door te stromen naar verpleegkundige.

Eind het vierde, begin het vijfde middelbaar veranderde mijn mening. Verpleegster zei me niets meer. Ik wist hoe moeilijk wetenschappen zijn, en merkte dat het me eigenlijk allemaal niet zo hard meer interesseerde dan vroeger. Leerkracht lager onderwijs leek me al maar interessanter. Lesgeven en de kindjes iets bijbrengen leek me heel interessant én leerrijk.

Maar vorig jaar rond de kerstperiode begon ik na te denken. “Wil ik niet iets meer bereiken? Wil ik geen carrière opbouwen? Als leerkracht kan je niet echt promoveren, en blijf je voor de rest van je leven voor de klas staan. Zou ik eigenlijk die kindjes wel in toom kunnen houden? Ik was zelf vroeger zo slecht in wiskunde, zou ik dat wel goed kunnen uitleggen?”. Juist, een vragenstroom overheerste mijn gedachtengang.

liesbeth

En dan kwam de vraag “Wat wil ik dan eigenlijk wel? Wat kan ik goed en wat doe ik graag?”. Dit schreef ik allemaal in mijn dagboek. En toen kwam het, toen kwamen alle flarden van vroeger terug. Ik hou al gedurende al mijn levensjaren dat ik kan schrijven een dagboek bij. Als kind maakte ik verhaaltjes op de computer en versierde ik die met prentjes. Ik keek zelfs naar de Elisabeth-wedstrijd, en schreef de dingen die de violisten goed en minder goed deden op. Dit schreef ik dan uit in een verslagje. Opstellen schrijven, velen vervloekte het, ik hield er van. Ik dacht, ik wil iets doen met schrijven. Ik ga niet zeggen dat ik er goed in ben, maar ik doe het graag. En ik ben van het principe dat als je iets graag doet, je het met de nodige motivatie zeker kan leren.

Schrijven, zo ver was ik al. Maar dan kwam de vraag; ‘Wàt wil ik schrijven?”. Ik piekerde vele nachten, zocht massa’s informatie op op het internet, ik bestelde zelfs een boekje waar àlle hogeschool en universiteit richtingen in staan.

Ik merkte dat de richtingen die ik interessant vond, veel te hoog gegrepen waren voor mij. Maar toch, journalistiek sprong er uit. Ik ben toen zelfs al naar een opendeurdag op Artevelde Hogeschool geweest, ik ging kijken naar de richting “Bachelor in de journalistiek”. Volledig betoverd kwam ik naar huis. “Dit is het, dit wil ik doen”. Het grappige is vooral dat mijn omgeving denkt dat ik het kan, en dat ik twijfel. En ik vind dat ik terecht twijfel.

Maar goed. Tot zover de zoektocht die ik al pleegde in het verleden. Nu het eigenlijk zo ver is, nu ik met volle zekerheid zou kunnen zeggen dat ik journalistiek ga volgen, nù begin ik te twijfelen. “Is dit het wel? Zal het wel lukken? Ben ik zeker dat het dàt is wat ik wil?”. Ik ben weer op zoek gegaan, ik ben weer beginnen twijfelen. Ondertussen is Communicatie Management en audiovisuele kunsten op mijn lijstje gekomen. Communicatie Management, omdat ik graag spreek. Ik spreek graag voor groep, ik geef graag presentaties, ... . En audiovisuele kunsten omdat ik wel graag iets creatiefs wil doen. Ik denk graag na over concepten om die dan met volle motivatie en moed uit te werken.

Ik weet alleszins één ding. Zoals ik nu de laatste tijd twijfel zullen er wel meerdere richtingen op mijn lijstje bijkomen. Ik werk even omgekeerd. In plaats van te schrappen, zet ik er richtingen bij.

Ik denk dat ik bang ben. Bang voor de toekomst. Bang voor wat zij zal brengen. Misschien durf ik de stap naar het Hoger onderwijs nog even niet te zetten? Dit terwijl ik eigenlijk het middelbaar ook een beetje moe begin te worden. Ik weet het niet. Ik weet het gewoon echt niet. Gelukkig heb ik nog veel tijd, en die zal ik met open armen ontvangen én gebruiken.

Liesbeth Bruyneel

Heeft ook een eigen blog.
Foto Laurent-Jonathan Meyvaert. Heeft ook een eigen blog.
En een eigen website.

Corrigeer

Auto's in de kijker

Vastgoed

Jobs in de regio