openluchtpremière is schot in de roos

'En waar de sterre bleef stille staan' speelt in feeëriek decor

'En waar de sterre bleef stille staan' speelt in feeëriek decor

Foto: Dominique Dierick

Gent - Gezellig, dicht bij elkaar op de verwarmde zitplaatsen of aan de vuurtjes in de tuin van de Sint-Baafsabdij keek het publiek dinsdagavond naar de Gentse première in openlucht van de fel bejubelde film 'En waar de Sterre bleef stille staan'. Het event werd gesmaakt en deed ons goesting krijgen in meer van die leuke winterinitiatieven.

De 'kerstfilm' wordt dezer dagen in heel wat culturele centra of andere kleine zalen gedraaid ter ere van Kerstmis. Regisseur Gust Van den Berghe zal de film wellicht niet in de reguliere cinema laten spelen en wie de bejubelde film van het Filmfestival van Cannes niet wou missen in Gent, moest dinsdagavond wel op de Sint-Baafssite zijn. De tickets voor de voorstelling waren dan ook uitverkocht.

De film speelde zowel in openlucht, als binnenin in een zaal, maar het merendeel van het publiek zocht de gezelligheid van de tuin op. 'Het instituut voor Volkswarmte' zorgde immers voor verwarmde zitbanken aan je poep, al moeten we toegeven_hoe kan het ook anders met deze temperaturen_ een dekentje en heel wat kledinglaagskes kwamen zeker goed van pas. Veel toeschouwers kozen, omdat de verwarmde zitbanken allemaal bezet waren, ook voor een plaatsje bij de vuurkorven die her en der verspreid waren.

Over de film zelf gaan we weinig uitspraken doen. Het verhaal naar Felix Timmermans over Suskewiet, Pitje Vogel en Schrobberbeeck is algemeen bekend. De drie hebben genoeg van hun armoede en honger en besluiten met Kerstmis ‘Driekoningen’ te gaan zingen. En met succes want ze zingen zich rijk. Wanneer ze echter op de terugweg naar het café in het bos verdwalen, zijn ze onverwacht als echte Drie Koningen getuige van de geboorte van een klein kindeke Jezus en dan gaat de bal aan het rollen.

De film, met drie personen met een mentale handicap in de hoofdrol, kon op veel goede kritiek rekenen, maar is toch geen spek voor de bek van de mainstreamcinemakijker. Het verteltempo ligt ontzettend traag en de dialogen zijn blijkbaar onderhevig aan het beeld en de sfeer die de regisseur wou scheppen.

Het publiek was dan ook verdeeld na afloop van de voorstelling. Al zijn velen het wellicht met me eens dat zo'n winteractiviteit, in een prachtig ondergesneeuwd kader, naar meer smaakt. Goed van Circa, keep up the good work en we kijken uit naar meer... liefst met nog wat meer verwarmde zitbanken en minder vrieskou-en mist. Al geven we toe: de glühwein, die zal altijd smaken.

Een eerder artikel over het Instituut voor Volkswarmte kan je hier nalezen.

Bekijk hieronder een paar beelden van de openluchtprojectie van Dominique Dierick: 

 

Corrigeer

Auto's in de kijker

Vastgoed

Jobs in de regio