Bony King trok zich van de avondkilte niet al te veel aan, zette een fijne set neer, en deed dat op de manier die we van hem ondertussen gewoon zijn: niet te veel bindteksten, het publiek herhaaldelijk oprecht eerlijk bedanken, en voor de rest: heel gedreven spelen.

 

Bony King opende met Standing in the light, en al snel volgden Sweet Love en Break of Dawn. Wild Flowers, de titelsong van zijn meest recente cd, zat ergens halfweg de set, even later gevolgd door een lang gerokken nummer dat even aan Pink Floyd deed denken.

Bony King kondigde het laatste nummer aan, 'maar daarna spelen we ongetwijfeld nog een paar nummers, zo gaat dat nu eenmaal, dat zijn de wetten van de muziek, we moeten daar niet flauw over doen' aldus de voorman van Bony King.

Even later zou hij nog één keer zijn publiek toespreken. Hij deed dat ietwat stuntelig, zei dat hij het een paar dagen geleden ook al proberen zeggen had, en de oprechtheid bleek uit zijn lichaamstaal: 'Muziek maken is niet alleen muziek maken, het is ook de industrie, of je al dan niet op radiozenders gedraaid wordt, of je met facebook bezig bent en zo. Dat interesseert me allemaal niet. Het interesseert me niet hoeveel mensen op facebook laten weten dat ze zouden komen. Wat telt, dat zijn jullie, jullie die hier zijn, en waarvoor ik mag spelen; Ik bedank jullie daar echt voor' aldus Bram Vanparys. We zijn geneigd hem te geloven, en de dank is wederzijds.

 

Corrigeer

Auto's in de kijker

Vastgoed

Jobs in de regio