Patrick al 25 jaar actief in Guatemala

Meigemnaar zet ontwikkelingsprojecten op

Patrick Van Speybroeck en een Guatemalteekse afgestudeerde universitair, die hier een tijdje stage loopt, in de woning waar Patrick met zijn moeder woont in Meigem. Aan de muren hangen schilderijtjes en souvenirs van de plaatselijke bevolking uit dankbaar Foto: John De Vlieger

Deinze - Meigemnaar Patrick Van Speybroeck reist begin januari, daags na zijn verjaardag voor het 25ste opeenvolgende jaar af naar Guatemala. Daar zal hij samen met de organisatie Difam meehelpen aan een groots ontwikkelingsproject voor het plaatsen van 1.250 waterfilters. Die zijn bestemd voor de families van San Miguel, een stadje dicht tegen de Mexicaanse grens.

Verpleegkundige reist begin januari weer af voor het plaatsen van 1.250 waterfilters

“Het project groeide in navolging van de millennium-doelstellingen van de Verenigde Naties onder het motto ‘Recht op drinkbaar water voor iedereen’. We zoeken nog extra sponsoring”, zegt Patrick die in het normale leven als verpleegkundige werkzaam is in het ziekenhuis Jan Palfijn te Gent.

Actief zijn in de ontwikkelingssamenwerking is altijd een droom geweest van de in 1955 in Lovendegem geboren verpleegkundige. Die droom zet hij nu al 25 jaar lang om in werkelijkheid door twee keer per jaar naar Guatemala te reizen. Daarvoor dient hij dan wel zijn vakantiedagen op te sparen en door te werken tijdens de weekends.

Een eerste keer vertrok hij op 1 mei 1990. Dat was na zijn opleiding in het Tropisch Instituut te Antwerpen en het Latijns-Amerikaans College te Leuven. “Het idee was om regelmatig nieuwe ontwikkelingsprojecten helpen opstarten. Niet zomaar projecten maar diegene die levens redden, met de klemtoon op gezondheidszorg”, zegt Patrick. “Daarmee is het trouwens allemaal begonnen. Ik wilde ontwikkelingshelper worden maar daarvoor moest je bevallingen kunnen doen, één van de grootste noden in ontwikkelingslanden. In de tijd dat ik studeerde konden mannen nog geen vroedkunde volgen. Enkel in het leger kon ik op de materniteit beginnen. Zo gezegd, zo gedaan. Ik werd vroedman en voor ik het goed besefte liet ik de Spoeddienst van het Jan Palfijnziekenhuis achter mij en vertrok ik in 1995 voor vijf jaar met een Zweeds project naar Guatemala. Het was de periode van de burgeroorlog in dat land en we focusten ons vooral op kinderen die ondervoed waren. Elke maand gingen we alle dorpjes bezoeken. Uit dit project groeide al de rest. De volgende grote uitdaging was drinkbaar water naar de dorpjes krijgen. Want daaruit vloeide alle miserie voort. Hoeveel kinderen aan diarree door het besmette water zijn gestorven kan ik niet tellen maar het laat zeker sporen na. De bevloeiing door de waterleidingen zorgden ervoor dat de lokale bevolking zich spontaan begon te verenigen en organiseren. Met de toevoer van water op de droge landbouwgronden in het binnenland dienden de mannen niet meer weg te trekken van hun gezin en bleven soa’s achterwege. Terug in België zat ik samen met de overheid en kreeg het voor mekaar om een bevloeiingsproject te financieren.  Telkens ik terugkeerde zag ik dat de gezinnen door onze steun er beter en beter van werden. Dat deed deugd. Daarvoor doe je het. Ik zou dat niet gekund hebben zonder de steun van Difam, de steun van mijn moeder, mijn vriendenkring en mijn Palfijn-collega’s van het ziekenhuis.”

Tussen twee projecten in is Patrick nu thuis. Hij bracht een jonge universitair mee om hem een stage hippotherapie te laten lopen in manège Dennenhof van MFC Ten Dries in Landegem. “Op die manier zien de jonge afgestudeerden ook hoe de maatschappij en de gezondheidszorg hier georganiseerd zijn. Alleen aan het weer moet hij wat wennen. Twee keer per jaar wil ik ook in de toekomst naar Guatemala blijven reizen. Nu is het nog zoeken naar steun voor ons nieuw project. Die steun kan gebeuren via DIFAM Guatemala. Een kijkje op de website www.DIFAM.org is voldoende.”

Corrigeer

Vastgoed

Auto's in de kijker

Jobs in de regio