Toneel viert hoogtij in Moere

Moeder en zoon schitteren in ‘Echtgenoot te huur’

Tom Vanhoutte en mama Lieve Pollentier in actie in 'Echtgenoot te huur'. Foto: Eric Vanhooren

Gistel - T.I.M. begint vanavond aan zijn laatste voorstelling van de productie ‘Echtgenoot te huur’ en opnieuw mogen ze het bordje uitverkocht ophangen aan het vensterraam van het Ontmoetingscentrum. Reeds drie voorstellingen werden heel succesvol afgerond, want de lachspieren van het publiek werden serieus op de proef gesteld.

De voltallige groep, alle personages, blinken stuk voor stuk uit in het stuk, maar het moet toch raar doen als moeder en zoon aandraven in hetzelfde stuk, of niet soms Lieve en Tom?

Het kan niet anders of de toneelmicrobe moet in de genen zitten, ten huize Lieve Pollentier en zoon Tom Vanhoutte. In het stuk ‘Echtgenoot te huur’ schitteren moeder en zoon. Lieve Pollentier in het verleden altijd als een bazige vrouw, maar nu als een onderdanige huishoudster en haar zoon Tom, vorig jaar nog in de rol van een ‘homo’ en dit jaar de versiertoer op als ‘playboy’.

Dank Jeffrey & Dries

“De drang om in andermans huid te kruipen heb ik al langer dan vandaag”, opent Tom Vanhoutte onze babbel. “Ik heb nog mee geacteerd in het schooltoneel, wat eigenlijk meer een musicalopleiding was en heb daar eigenlijk heel veel opgestoken en de basis gelegd van wat ik nu presteer. Met dank aan Jeffrey Dael en Dries Dewulf. Zij hebben me grotendeels gekneed en de kunst van het acteren bijgebracht.”

“Het verschil tussen schooltoneel en wat wij met T.I.M. opvoeren ligt hem vooral in het taalgebruik”, vervolgt de 20-jarige acteur. “Op school werd alles gebracht in het Algemeen Nederlands, terwijl in Moere draait het vooral om volkstoneel en wordt er in het dialect gespeeld.”

Van homo naar macho playboy

Tom Vanhoutte speelt in Moere voor het tweede jaar op rij mee en het is precies of hij flaneert al jaren over het podium en alle rollen zijn op z’n lijf geschreven. Vorig jaar nog als homo gecast en dit jaar de brutale playboy! Maar is dat wel zo vroegen we aan playboy Marnix (rol die hij nu speelt, nvdr). “Ja, vergelijken is altijd moeilijk maar ik kan mij wel vinden in beide rollen. Het is niet zo dat ik anders geaard ben, maar ik kon mij wel in- en uitleven in die rol. Ik heb vorig jaar van die ‘Jeannette’-rol’ meer een karikatuur van gemaakt. Ik heb die rol gespeeld en me ingeleefd van wat en hoe de meest oudere mensen over een homo denken. En ik moet bekennen het was een heel leerrijke ervaring. Dit jaar liggen de kaarten anders en speel ik eigenlijk een brutale vlegel die ingehuurd wordt als pasgetrouwde echtgenoot en zakencompagnon. Maar ik speel die rol zeer graag en voel er mij ook in m’n sas in. Ik ben met ander woorden ‘een vrouwen-zot”, lacht Tom Vanhoutte alias Marnix, dier er nog snel aan toevoegt dat hij in het dagelijkse leven geen vrouwen-zot is. “Ik ben al twee jaar tevreden met wat ik heb!”

Leren van elkaar

Voor het eerst moet Tom heel nauw samenspelen met zijn mama en dat moet toch heel wat verschillen opleveren, denken we dan. Hoe ervaar jij dat? “Ja, hoe ervaar ik dat?” (Denkt lang na) “Dat is heel anders dan thuis natuurlijk. “Het is wel plezant om met iemand van de familie samen het podium te delen, maar veel anders dan in de fanfare is het eigenlijk ook niet, want daar speel ik niet alleen samen met mijn moeder, ook mijn zus en mijn vader die bij de Koninklijke fanfare De Orpheonisten dirigent is, maken er deel vanuit. Maar ik doe dit wel graag want je kunt steeds van elkaar leren en dat is bij het toneel niet anders”, klinkt het bij Tom. “En als dat al eens tot spanning leidt, dan zeg ik gewoon….. kun jij je tekst al…… En dan zegt zij: kun jij hem al en dan antwoord ik: heb je weer stress vandaag?” (lacht).

“Tegenover vorig jaar (Een doodgewoon avondje) vind ik de verhaallijn van ‘Echtgenoot te huur’ dit jaar mooier. Vorig jaar was het extreem om te lachen mede door de visualiteit die in het stuk zat, maar hoed af voor Veerle Vandaele (regisseur), dat ze het stuk die we nu brengen naar haar eigen hand heeft weten ter zetten en dat tot zo’n goed einde heeft gebracht, waardoor de mensen toch moeten schateren maar eigenlijk nooit kunnen voorspellen hoe het eindigen zal. Mensen herkennen nu veel meer dingen die uit het leven gegrepen zijn. Ze herkennen voor een stukje hun eigen.”

Tom rond ons gesprek af met een pluim te werpen naar de voltallige groep, die nauw klit aan elkaar en dat is de sterkte en het succes van T.I.M. (Toneel in Moere)”, besluit Tom Vanhoutte eerlijk.

Ieder jaar aanpassen

Lieve Pollentier werd aan de vooravond van de première (16 oktober) vijftig lentes jong en is er al van in het prille begin bij. Wij wilden van haar weten hoe zij tegen de afgelopen vier jaar aankijkt en hoe het is om samen met zoonlief het podium te delen.

“Het is vooral leuk om doen, hoewel ik me ieder jaar moet aanpassen. Maar ik kan me wel gemakkelijk inleven in de rol die ik krijg van de regisseur”, vertelt Lieve openhartig. “Eigenlijk ben ik wel verrast van de impact die het toneel in Moere met zich heeft gebracht in het sociaal leven van onze gemeente. Volgens mij komt dat succes doordat we over een steengoede ploeg beschikken die veel aankan en waar iedereen zich achter schaart. Het publiek van waar ze ook komen, kijkt ieder jaar met belangstelling uit naar welke komedie we gaan spelen. Lachen is gezond zeggen ze en ik denk dat volkstheater zoals wij het brengen, een godsgeschenk is voor de mensen. Ze kunnen een avondje al hun zorgen vergeten en zich leuk ontspannen, zodat ze er achteraf weer flink tegenaan kunnen gaan.”

Bazige vrouw

Lieve Pollentier speelde tot nu toe steeds de rol van een bazige vrouw en dergelijke rollen zijn haar op het lijf geschreven, maar voor deze toneelproductie liggen de zaken toch wat anders, want nu speelt ze plots een onderdanige huishoudster, maar eentje die heel bescheiden toch af en toe zegt waar het op staat. En daar had ze in het begin wel wat last mee. “Ja, dat was wel effen schrikken en ik moest mij aanpassen, vooral omdat ik van nature uit nog al heftig ben, iets wat ik geërfd heb van mijn vader zaliger, Gilbert”, vervolgt Lieve. “Ik moet wel bekennen dat ik de rol van het volgzame vrouwtje, best wel zie zitten en graag speel.”

“In tegenstelling tot vorig jaar, moet het stuk het nu veel meer hebben van de mimiek en de dialogen, terwijl verleden jaar het visuele aspect de bovenhand haalde. Maar ook nu – en dat is reeds drie voorstellingen bewezen – zitten er tal van ludieke dialogen en grappige scènes in en zullen de toeschouwers weer gieren van het lachen, maar het is op een heel andere manier.”

“Ook het samenspelen met mijn zoon (Tom) is geen enkel probleem, want dat is iemand waarmee je dagelijks in je gezin leeft en hij weet zijn doen en laten”, klinkt het bij Lieve. “Ik weet goed genoeg hoe hij reageert op bepaalde acties en reacties, waardoor dat dat familiaal gemakkelijker is om te spelen. Bovendien gebeurt het wel eens dat wanneer we aan tafel zitten, spontaan onze teksten afratelen, zoals we ze op het toneel moeten brengen.”

Regisseur

Eindigen doen we met nog twee nieuwkomers die hun debuut maken: Ann Warreyn (Sofie in het stuk) en Veerle Vandaele die voor het eerst de regie in handen neemt van een volwassenenproductie en terzelfdertijd haar echtgenoot (Jürgen Gamma alias Ivan in het stuk), moet terechtwijzen indien nodig.

Ann Warreyn helpt al enkele jaren met kapster Mia Verduyn, de actrices en acteurs schminken, maar nu maakt ze als Sofie Verstrepen haar debuut als actrice. Hallo Ann, hoe ben jij hierin verzeild geraakt? “Wel, vorig jaar werd er mij een paar keer gevraagd waarom doe je ook eens niet mee met het acteren en ik peinsde ‘k heb dat al altijd willen doen en heb dat veel vroeger nog gedaan in het secundair onderwijs en dat is mij toen heel goed bevallen zodat ik dan maar meteen toehapte”, vertelt Ann eerlijk.

Wat echter bij iedereen in de groep opviel is dat ze gedreven was en ook als een van de eersten haar tekst van buiten kon en wat velen nog meer verraste was eigenlijk het feit dat ze over het podium flaneerde alsof ze al 20 jaar acteerde en nog nooit iets anders heeft gedaan. Een natuurtalent? “Ik weet het niet”, lacht Ann bescheiden. “Niemand in onze familie speelt toneel, dus in degen kan het niet zitten, wat wel waar is, is dat ik als kind vaak toneeltjes opvoerde en uiteraard sta ik in het onderwijs en dat heeft ook wel voordelen. Ik ben immers gewoon om voor een klas leerlingen te staan en daar moet je ook je mannetje kunnen staan. Bovendien ben ik ook heel goed opgevangen en aanvaard geweest in de groep, waardoor een mens zich ook op zijn gemak voelt en zich heel zelfzeker gaat voelen. En……. Ik doe het zeer zeer graag!”

“Ik moet ook bekennen dat ik heel veel geleerd heb van hoe jullie zich inleven in jullie rol, want dat verdient toch heel wat respect”, vervolgt Ann heel bescheiden. “Een mens speelt toneel ja, allemaal goed en wel, maar wat daar allemaal aan voorafgaat, is gewoonweg niet te schatten en verdient zeker waardering.”

Toen jij vroeger hielp mee schminken, had jij toen durven dromen dat het toneel in Moere een lang leven beschoren ging zijn? “Ja, eigenlijk wel….. En zeker toen we in het dorp zijn komen wonen (woonden eerst op de Moerdijk in de Christinestraat). Moere, heeft speciale mensen vind ik…… ze engageren zich voor iets en dan zijn ze niet meer te houden en gaan ervoor! En Moerenaars klitten aan elkaar en hebben een – en dat is niet oneerbiedig bedoelt – boerenmentaliteit. Ze beginnen aan iets en het moet er boenk op zijn. En dat spreekt mij enorm aan”, besluit sympathieke Ann die net als Lieve een dikke pluim gooit richting regisseur Veerle Vandaele en al uitkijkt of er volgend jaar ook een rol voor haar inzit.

Wie het er zeer goed heeft vanaf gebracht is de nieuwe regisseur in Moere: Veerle Vandaele. Enfin, helemaal nieuw is het niet voor haar, want ze regisseert al enkele jaren de stukken van de jeugdafdeling van T.I.M. “Ja, maar het is toch heel anders werken met volwassenen dan met kinderen”, stelt Veerle overtuigend. “Volwassenen hebben zo hun eigen idee en visie over een stuk en soms moest ik wel wat trekken en sleuren om het stuk in mijn optiek over te brengen op de groep. Het was een uitdaging, een hele leuke uitdaging zelfs.”

“Een ander wezenlijk verschil is dat wanneer je tegen kinderen iets zegt, zij dat voor waar aannemen en spontaan gaan uitvoeren, want jij bent de regisseur, dus zal het zo wel moeten. Terwijl met volwassenen is dat niet zo, zij gaan eerder iets in twijfel trekken en zeggen van… zou dit niet beter zus of zo zijn, enz. Maar ik moet bekennen, soms komen ze ook wel met goede ideeën aandraven.”

“Toen ik na Gilbert – die plots afhaakte – de opdracht aanvaardde, heb ik het voornamelijk voor de groep gedaan omdat ze zo wat in zak en as zaten en niet goed wisten wie hen kon depanneren op korte termijn. Er hing zo wat een gelaten sfeertje. Ik moet wel eerlijk bekennen dat het bij momenten zwaar was, maar toch blij ben dat ik het gedaan heb”, vervolgt Veerle.

En hoe zit het met de spanningen tussen man en vrouw, want je man vertolkt toch een van de hoofrollen hé? “ja, dat was soms best wel moeilijk want je pakt het dan ook mee naar huis hé! En ja, soms ontstaan er discussies want zoals ik al zei….. iedereen heeft zo z’n idee, dus Jürgen ook hé, maar het is uiteindelijk ik die de knoop moet doorhakken in het belang van het stuk.”

Veerle ziet een vervolg best zitten, hoewel – en dat zegt ze zelf – het heel veel vergt van het gezin en ook van man en vrouw! “Maar als ik nu het resultaat zie, die de groep heeft neergezet, dan zie ik het zeker helemaal zitten om er volgend jaar opnieuw een lap op te geven. Maar nu eerst werk maken van het jeugdtoneel”, besluit een terecht fiere Veerle Vandaele.

Corrigeer

Doe de stemcheck van Het Nieuwsblad en ontdek met welke partij jij het best overeenkomt.

Auto's in de kijker

Vastgoed

Jobs in de regio