FOTO. Luc Casier veertig jaar voetbalscheidsrechter in hart en nieren

In gelijk welke sport heb je een scheidsrechter nodig opdat de spelers de reglementen zouden eerbiedigen. Maar waarom wordt iemand scheidsrechter en wat is er zo aantrekkelijk aan het scheidsrechteren, want meestal zijn ze kop van jut en worden ze de huid vol gescholden. We vroegen het aan de 63-jarige voetbalscheidsrechter Luc Casier, die vandaag dag op dag, precies 40 jaar als ref actief is.

We ontmoeten de sympathieke scheidsrechter voor een leuke babbel na de wedstrijd interprovinciale IP-15 tussen KM Torhout – FC MU Izegem-Ingelmunster. “Ja, je begint al meteen met een moeilijke vraag”, steekt een lachende Luc Casier van wal. “Waarom wort iemand referee? Ik denk dat in gelijk welke discipline je de taak van scheidsrechter vervult, je eerst en vooral door het spelletje moet gebeten zijn. Ben je nu voetbal-, tennis-, basketbal-, judo- en of referee in de biljartsport, als je niet begeesterd bent door die sport, dan word je geen scheidsrechter. Want voor de centen moet je het zeker niet doen!”

Reglementen kennen

“Leuk is wel dat wanneer je besluit om scheidsrechter te worden, je wel alle spelregels leert, want er worden nogal wat stommiteiten verteld onder supporters die eigenlijk van de reglementen kaas hebben gegeten, maar dat zal wel het geval zijn in alle sporten denk ik”, vervolgt Luc die in Zarren woont (deelgemeente van Kortemark). “Als je dan achteraf in discussie gaat met zo’n betweter, dan valt zijn mond soms open van verbazing en stamelen ze meestal….. sorry, maar dat wist ik niet. Maar dat maakt het net boeiend aan voetbal, over wat zouden de supporters – die meestal maar door één bril zien – de maandagochtend discussiëren op het werk?”

Luc Casier was aangesloten bij SVD Handzame en zat in het jeugdbestuur. “Toen had SVD maar twee aangesloten scheidsrechters en volgens de voetbalbond was dat te weinig volgens het aantal aangesloten ploegen”, onderstreept Luc. “John Knockaert die toen al scheidsrechter was, zei tegen me: Luc je moet eens meegaan met mij naar een wedstijd, dat is volgens mij ook iets voor jou. En ik ging op zijn vraag in, ben eens meegegaan en jawel….. ik zei tegen me zelf ja, waarom niet en waarom het niet eens proberen. Twee weken later stond er een nieuwe cursus op stapel, schreef me in klaar was Kees. Op het einde van de cursus volgde een examen en ik was meteen geslaagd.”

“Mijn eerste wedstrijd was een kadettenmatch. Ik werd aangeduid voor de wedstrijd Houthulst – De Ruiter, maar die werd ter plaatse afgelast wegens de overvloedige regen en het speelveld onbespeelbaar”, herinnert Luc zich nog levendig. “Maar het weekend erop (4 december 1977) was het wel bingo. Ik kreeg de scholierenmatch Kortemark-Torhout, die eindigde op een 1-1 gelijkspel. En iedereen was tevreden.”

Promotie  

“Het seizoen daarop kreeg ik promotie en floot ik juniores en nog een seizoen later stapte ik het speelveld op als ref bij de reserven en floot later ook vierde en derde provinciale, waarna ik de overstap maakte naar de grensrechters”, weet Luc nog heel goed. “Ik werd aangeduid voor wedstrijden in eerste en tweede provinciale, want in de lagere reeksen werd geen linesman aangeduid, tenzij de clubs er aan de bond aanvroegen. Dat was een leuke ervaring, maar na een drietal jaren was de lokroep naar het fluiten zo groot dat ik opnieuw als scheidsrechter wou fluiten. Ik deed de lijn niet graag meer, want ik loop liever op het veld tussen de spelers”, lacht Luc enthousiast, die iedere wedstrijd als fluitenier nauwgezet voorbereidt.

“Het plezante van scheidsrechter te zijn is het contact tussen de personen voor en na de wedstrijd. Ik heb er nog geen dag spijt van gehad en zolang dat mijn gezondheid het toelaat en ik van kwetsuren gespaard mag blijven, denk ik nog niet aan stoppen.”

Opgesloten

Dat je als scheidsrechter een en ander meemaakt hoeft nauwelijks gezegd. Soms leuke dingen, maar soms ook minder aangename dingen. “Ja, zeg dat wel. Ik herinner me volgende anekdote nog heel goed alsof het pas gisteren gebeurde: Ooit ben ik eens opgesloten geweest in mijn kleedkamer terwijl ik onder het stortbad stond. Niet doelbewust maar eerder onschuldig. Pas na een half uur besefte de thuisafgevaardigde dat ik nog niet in de kantine was om een pintje te drinken. Toen viel zijn frank dat hij de deur van de kleekamers op slot had gedaan zonder te kijken of er nog iemand aanwezig was. (lacht). De man heeft zich daarna wel tien keer verontschuldigd, want hij dacht waarschijnlijk dat ik hem een verslag aan zijn broek ging lappen. Maar ik kon er om lachen”, besluit Luc Casier die hoopt nog enkele jaren te kunnen meedraaien in de jeugdreeksen.

IP-15

Wij maakten uiteraard van de gelegenheid gebruik om Luc eens als scheidsrechter aan het werk te zien, dus bleven we kijken naar de wedstrijd IP-15 tussen Torhout KM en FC MU Izegem-Ingelmunster. Een wedstrijd die eindigde op 1-0. In een evenwichtige eerste helft wist KM toch een mooie kans af te dwingen, maar het schot ging rakelings over doel van de bezoekers. 0-0 aan de rust.

Na de koffie was de tweede helft volledig in het voordeel van de thuisploeg, maar scoren lukte niet. Maar in het laatste kwartier ging de thuisploeg als een pletwals over de bezoekers en creëerde KM de mooiste kansen, maar niemand kreeg de bal in doel. Het was telkens juist naast de paal of net over het doel. Eén keer lukte het wel. In de 79ste minuut kreeg Thompson Tosin dan toch de bal in doel en bezorgde de thuisploeg zo de verdiende overwinning en de drie punten. Het publiek zag een aangename en boeiende wedstrijd met referee Luc Casier die overal bij de pinken was en een zeer goede partij floot.

Corrigeer

Doe de stemcheck van Het Nieuwsblad en ontdek met welke partij jij het best overeenkomt.

Auto's in de kijker

Vastgoed

Jobs in de regio