feestelijk onthaal voor ben bundervoet na de sultan marathon des sables

FOTO. De held van de woestijn is thuis

Ben Bundervoet, de held van de Sultan Marathon des Sables, is thuis. Iets na achten werd hij samen met zijn vrouw Linsey voorgereden voor zijn natuurlijke biotoop, de Picasso. Wat volgde was een golf van enthousiasme, knuffels, ontroering en heel veel warmte en steunbetuigingen voor wat hij de voorbije week voor mekaar kreeg: de eenzame en keiharde strijd van de mens tegen de natuur in de woestijn van Zuid-Marokko. 'Tien keer erger dan gedacht, het was een stukje sterven', klonk het bij Ben die voor iedereen die hem lief was ruim de tijd nam voor een babbel.

Wanneer u wil weten wat zo'n helletocht met een mens doet, moet u maar eens door onze fotoreeks bladeren: Ben verloor de eerste vijf dagen pakweg tien kilogram, en komt superscherp uit het avontuur. Met het meer dan afgetraind lijf van een topsporter. Dat hoorden we ook van Natalie Van Duysen, de kinesitherapeute uit de Stationsstraat die wij van Lochristi Blogt deze ochtend in alle vlugte vastgelegd hadden om Ben in het café een deugddoende beenmassage te geven. 'Geen verzuring in de kuiten, hij heeft nog reserve en kan gerust nog even doorgaan. De komende dagen uitfietsen is de beste manier om te recupereren', klonk het bij Natalie. 

Fantaseren

'Een tweede Sultan Marathon des Sables komt er niet meer, dat is zeker', klonk het vastberaden bij Bundervoet. 'Het is een stukje sterven, het is ongelooflijk wat een week met een mens kan doen. In zo'n avontuur kom je jezelf tegen. Vooral de etappe van 81 km, dat is gewoon mentaal vechten om te overleven. Op de meest dwaze manieren: door in mijn camera tegen mijzelf te praten, door stomme spelletjes te spelen, woorden te verzinnen die met de laatste letter van het vorige woord beginnen. Te zot om op te noemen. En vooral veel, heel veel fantaseren over eten, eten en nog eens eten. Ook met de collega's uit het Belgische kamp hebben we meer gepraat over frieten en wat we allemaal wilden eten uit de Papas.'

Tranen bolden bij de mailtjes

Ben had vanavond ook nog de mond vol over de massa mailtjes die hem gestuurd werden. 'Iedereen trok zich die avond terug met zijn post, en wendde zich af van de ander, om de tranen eens te laten bollen. En je hebt tijd, en je leest, en herleest. En denkt onderweg in de woestijn terug aan wat er geschreven is. Ik weet bijna van iedereen nog wat ze mij geschreven hebben en wanneer', klonk het oprecht.

De komende dagen mag u hier nog heel wat nieuw fotomateriaal verwachten. Uit eerste hand, van de foto- en filmcamera die Ben bovenop zijn rugzak van een goede twaalf kilogram nog meezeulde. Nog dit: eerst was het de bedoeling om ook een boel zand te voorzien op het terras van de Papas, dat tot deze namiddag werd aangelegd door Renaat De Geyter, met het logo van de frituur erin. Maar misschien was dat er net een beetje over, want geef zelf toe: na een week door de woestijn te hebben gestapt, wil een mens al eens iets anders zien dan zand.

Meer over kinesiste Natalie Van Duysen vindt u op haar website.

Corrigeer

Auto's in de kijker

Vastgoed

Jobs in de regio