Roepingen krijgen nieuw elan dankzij Facebook

Marije (27) kiest voor leven als slotzuster

Marije Verwolf wordt vanaf zaterdag zuster Marie-Madeleine Foto: idh

Halle - Marije Verwolf is 27. Een mooie jonge vrouw, sociaal, dartel en heel spontaan. Zaterdag zet ze misschien wel de belangrijkste stap in haar leven. Ze treedt toe tot de slotzusters sacramentinen in Halle en wil haar leven voortaan aan Jezus wijden.

"Ja, ik ben wel wat zenuwachtig voor zaterdag. Normaal denk ik toch. Je kan het het best vergelijken met een soort verloving in een gewoon mensenleven. Maar anderzijds ben ik ook echt blij omdat ik eindelijk de draai in mijn leven heb gevonden", giechelt de vrolijke Marije. "Pas op, dit is geen ondoordachte beslissing. Ik woon ondertussen een jaartje in het klooster van de zusters sacramentinen in Halle en ik weet ondertussen wel hoe het er hier aan toe gaat. Eerlijk, ik heb me nog nooit zo gelukkig gevoeld als hier. Ik wist het meteen van toen ik de eerste keer hier over de drempel binnenkwam dat ik me hier thuis zou voelen. Hier hangt een hartelijke sfeer. Ze noemen me hier Marije, de lang verwachte", lacht ze.

Als kind was Marije een sportieve meid. En muzikaal. Ze zong in een koor in haar dorp en speelt accordeon als de beste. Voor ze naar het klooster trok, woonde ze vijf jaar alleen en werkte op een tuinbouwbedrijf, werk dat ze heel graag deed. "Mijn vrienden schrokken zich een hoedje toen ik hen vertelde dat ik naar een slotklooster wilde", vertelt Marije. "Zoiets komt geleidelijk. Ik voelde aan dat het alleen wonen niet echt iets voor mij was. Ik leefde vaak teruggetrokken. Laat uitgaan was niks voor mij, net zo min als verliefd worden of zo. Op een dag gingen we een groottante bezoeken in een klooster. Ze was jarenlang missiezuster geweest. Toen ik daar aankwam, voelde ik me meteen aangetrokken tot die levensstijl, tot een leven in functie van je geloof. Ik besefte plots dat het dat was wat ik al een tijdje zocht. Ik heb even geprobeerd in andere kloosters waar zusters naast hun geloof beleven ook ander sociaal werk doen maar dat lag me niet echt. Ik zocht iets waar ik voluit kon bidden. Via Facebook kwam ik uiteindelijk eerder toevallig in contact met zuster Marie-Gabriëlle, moeder-overste bij de sacramentinen in Halle. Het hele leven van de kloosterzusters hier is gericht op de permanente aanbidding van het Heilig Sacrament. We raakten aan het chatten. Ik wist toen niet eens dat ze moeder-overste was", gaat Marije verder.

"Zo ben ik op een mooie dag naar hier gekomen en ik wil er ondertussen nooit meer weg. Ik weet dat dit vreemd klinkt uit de mond van een 27-jarige maar hier heb ik mijn draai gevonden. Overdag werk ik samen met zuster Marie-Gabrielle in de hostiebakkerij. We voorzien alle parochies in de wijde omtrek van de nodige hosties. Verder doen we het huishouden want zo'n klooster vergt wel wat onderhoud. Iedereen heeft hier zowat zijn specialiteit. Zuster Angela bijvoorbeeld kookt elke dag voor ons en dat kan ze ontzettend goed. Alleen al voor het eten zou je hier willen blijven", glundert Marije. "Verder wisselen de zusters elkaar af zodat er steeds iemand in de kapel is om het Heilig Sacrament te aanbidden. Dat is een moment van persoonlijke bezinning en meditatie. Dan voer ik hele gesprekken met Jezus en met mezelf. Vroeger gebeurde die aanbidding zelfs dag en nacht maar om die beurtrol rond te krijgen, daarvoor zijn we momenteel niet meer met voldoende zusters."

Momenteel zijn de zusters sacramentinen nog met zes, waarvan zuster Imelda in een rusthuis verblijft. Dat maakt hun feitelijke aantal in het klooster dagelijks met vijf. "Toen ik hier 35 jaar geleden intrad, waren we nog met 17 zusters en vroeger waren ernog veel meer. We hadden zelfs een eigen boerderij binnen de kloostermuren", doet zuster Maria-Gabrielle het verhaal. "Maar de roepingen lopen nde laatste jaren iet dik. Na mijn intrede hebben de zusters 23 jaar moeten wachten op een nieuwe zuster. Het heeft me doen inzien dat we andere manieren moesten aanwenden om onze levenswijze bekender te krijgen. De tijd van foldertjes uitdelen in de kerken is voorbij. Zo heb ik me een paar jaar geleden gelanceerd op Facebook. Ik houd ook een blog bij zodat mensen ons kunnen volgen. En dat heeft effectief resultaat. Via Facebook heeft zuster Clara ons vier jaar geleden gevonden. En nu ook Marije. Binnenkort krijgen we nog bezoek van een geïnteresseerd meisje die het hier wil proberen. Het heeft dus zeker effect. Sinds we op Facebook zitten, zijn we zowat de jongste kloostergemeenschap van het land geworden, en dat voor een slotklooster", aldus moeder-overste zuster Marie-Gabrielle. "Ik voer regelmatig diepzinnige gesprekken met mensen met een roeping op Facebook. Mensen zijn daar soms opener dan ze zijn in een direct contact. Ik merk dat steeds meer kloosters zo werken en ook pastoors. Sommigen zetten hun homilie van de week op Facebook en krijgen daar heel veel reacties op. Ons klooster zelf heeft zo'n 300 volgers op Facebook."

"Of roepingen kanaliseren via facebook raar of gek is ? Ik denk het niet. We gaan gewoon mee met de tijd. Mensen hebben vaak een verkeerd beeld van ons. Ze weten niet wat wij allemaal doen in ons klooster", aldus zuster Marie-Gabrielle. Marije schudt volmondig het hoofd. "We leven hier als een grote familie waar iedereen zijn eigen karakter heeft. Hier wordt best wel gelachen af en toe. Het is veel minder saai dan mensen denken".

Zaterdag wordt Marije officieel 'ingekleed' en mag ze vanaf dan officieel het habijt van de zusters sacramentinen dragen. Dan heeft ze nog vijf jaar om haar eeuwige gelofte af te leggen. Dan blijft ze voor altijd in het slotklooster. "Toen ik besliste om in te treden, durfde ik het eerst mijn ouders niet te vertellen. Ik kom uit Leerdam in Nederland en ik was bang voor hun reactie. Mijn moeder is katholiek en mijn vader protestant. In het begin zagen ze het helemaal niet zitten en hoopten ze dat het wel zou overwaaien. vooral mijn vader dan, maar dat deed het dus niet. Ondertussen zijn ze bijgedraaid en blij dat ik gelukkig ben met mijn gekozen pad. Ook daar hebben de Facebook-gesprekken tussen hen met zuster Marie-Gabrielle toe bijgedragen. Ze waren in het begin vooral bezorgd. Uiteindelijk ging ik toch naar het buitenland", aldus Marije.

"Ik besef dat het leven dat ik nu kies consequenties heeft. Ik zal nooit mama worden of een partner hebben. maar dat vind ik niet erg. Ik wijd mijn leven aan mijn geloof en dat is ook mooi, ook al weet ik dat niet iedereen dat begrijpt. Vooral omdat ik voor een slotklooster kies waar we enkel buiten gaan om naar de dokter te gaan of om boodschappen te doen. En dan gaan we zo snel mogelijk op ons doel af om zo weinig mogelijk afgeleid te worden. De dag brengen we doorgaans door in stilte. We praten enkel als dat nodig is. Misschien is dat wel de regel waar ik zelf het meeste moeite mee ga hebben', glimlacht Marije. "Natuurlijk zal ik mijn ouders missen en mijn hond maar ik heb een nieuwe familie nu". Vanaf zaterdag heet Marije zuster Marie-Madeleine. "Maria-Magdalena vond het dode lichaam van Jezus als eerste. En ook ik heb Hem gevonden".

Corrigeer

Auto's in de kijker

Vastgoed

Jobs in de regio