Op het Koning Leopold III-plein werd soldaatje gespeeld tijdens WO I

TERUGBLIK. Alfons Staelens vertelt over tijd van toen - Deel II

TERUGBLIK. Alfons Staelens vertelt over tijd van toen - Deel II

Alfons Staelens op zijn verjaardagsfeest ter gelegenheid van zijn 100ste verjaardag Foto: © Jason Wittevrongel

Blankenberge - De gekende en intussen 101-jarige Alfons Staelens haalt zijn herinneringen voor onze gemeentekrant naar boven. Dit zorgt voor de nodige emoties, maar de manier waarop hij het ons vertelde, willen we zeker met jou delen.

De 101-jarige Alfons Staelens wonende in woon- en zorgcentrum Polderzicht heeft enorm veel achter de rug na zo'n eeuwigheid. Hij maakte zowel de Eerste als de Tweede Wereldoorlog mee. Daarnaast bracht hij met zijn vrouw, Juliette De Corte een drieling (Arlette, Rita en Brigitte) op de wereld. Hij had een goed draaiende zaak met souvenirs en schelpen. Nu is hij een van de oudste inwoners van Blankenberge en daardoor ook de geknipte persoon om terug te blikken op de voorbije 100 jaar. In deze reeks 'Alfons Staelens vertelt over tijd van toen' laten we hem verschillende keren aan het woord.

Enkele weken terug kon je al een verhaal van hem lezen over een van zijn grote hobby's die verstoord werd door zijn vader (zie artikel). Vandaag brengt hij een verhaal over de Eerste Wereldoorlog toen hij nog erg jong was.

Op het Leopold III-plein soldaatje spelen
Kinderen van zeven à acht jaar gingen vrij veel buiten spelen in die tijd. We speelden vooral op het Leopold III-plein. Daar speelden we soldaatje, met fluitjes.

Op een dag stond een groepje Duitse soldaten op het Stationsplein te wachten op de tram die hen naar 't Front in Nieuwpoort zou brengen. We zagen dat de tram opeens verder reed, zonder soldaten. Natuurlijk werd er geroepen en gevloekt. Uiteindelijk stopte de tram dan toch en moest hij een tiental meter wederkeren om de soldaten op te pikken. De Blankenbergenaars moesten bij het gebeuren hun lach inhouden.

Zo ontstond er een soort grapje rond dat fluitje, want doordat wij met die fluitjes bezig waren, dacht de trambestuurder natuurlijk dat hij kon vertrekken. 

Twee dagen later meldde de commandant aan alle stations dat kinderen niet meer mochten fluiten op straat. Maar zelf wist ik dit op dat moment nog niet. Toen ik van de pier kwam, waar mijn vader en ik mosselen trokken uit de zee, passeerde een Duitse soldaat. Blijkbaar had hij gezien dat ik een blaasfluit op zak had.

De soldaat nam dan ook het fluitje af en ik kreeg een slag tegen mij oren waardoor ik tegen de grond viel. Mijn vader durfde hier natuurlijk niets over te zeggen....

Corrigeer

Auto's in de kijker

Vastgoed

Jobs in de regio