Mixtuur bezorgt Sint-Jacobs kippenvel en groovy momenten

Tuur maakt een meeslepende mix

Mixtuur op het podium bij Sint-Jacobs. Foto: Frederik Van De Velde

Gent - Accordeonist en componist Tuur Florizone schreef een prachtige en meeslepende compositie voor Mixtuur, dat donderdagavond bij Sint-Jacobs in première ging. De muziek, een soort suite, wisselde groovy en aanstekelijke passages af met pakkende en melancholische . Florizoone wist vooral heel goed alle instrumenten en klankkleuren door elkaar te weven.

Accordeonist en componist Tuur Florizoone is in Gent geen onbekende. Hij is de componist van de filmmuziek van de film Aanrijding in Moskou. Maar hij is ook een muzikant die het experiment niet schuwt.
Met zijn lange gestalte en lange haren is hij een mooie podiumverschijning. Met dat prachtige accordeon voor zijn buik danste hij donderdagavond zwierig tussen de muzikanten op het podium van Sint-Jacobs.

Mulat

Trefpunt had hem gevraagd een compositie te maken in het teken van Mixed2010, het veelzijdige project dat de geschiedenis van de vergeten kinderen van Congo de bastaards die geboren werden uit meestal een blanke vader en een zwarte moeder en die in alle stilte in België terechtkwamen in adoptiegezinnen. Hun geschiedenis wordt vergeten als het gaat om de geschiedenis van onze voormalige kolonie.
Florizoone had een prachtige schare musici op podium. Met de weergaloze tuba- en trombonespeler Michel Massot, trompettist Laurent Blondiau, percussionist Chris Joris, balofoonspeler Aly Keita, bassist Nic Thys, celliste Marine Horbazewski, de jonge drummer Wendlavim en zangeres Sabine Kabongo. Af en toe kwamen ook de zangeressen en zanger van de groep Nabindibo meedoen. Kortom musici uit alle windrichtingen.

Ritmische onderstroom

Florizoone speelt meesterlijk accordeon, ook wel de mulat onder de instrumenten of le piano des pauvres genoemd. Hij speelt een vindingrijk spel met timbres en ritmes en weefde die door elkaar tot een kleurrijk tapijt. Dat de muziek soms een sterke ritmische onderstroom had met drums, balafoon en percussie kon bijna niet anders. Samen met bassist Nic Thys leidde dat geregeld tot een aanstekelijke groove. Maar hij creëerde ook hartverscheurende melodieën die vooral door de cello en de stem van Sabine Kabongo werden gedragen. Kabongo zong met Zap Mama en met Joe Zawinul. Zij
Florizoone wisselde mooi diverse instrumenten af, op een bijna Ellingtoniaanse manier.

Black

Zelf joeg hij de muziek aan, legde hij accenten en wikkelde er melodische slingers omheen. Ruimte was er ook voor opzwepende solo’s.
De stemmen van Nabindibo _ onder wie de moeder van Marie Daulne van Zap Mama _ die ruwer klinken werden mooi in het geheel verwerkt.
Op de schermen werden allerlei beelden geprojecteerd door veejays; ‘When yo go black, you never come back’, was een vaak terugkerende slogan tussen beelden van maskers van oude foto’s uit de kolonie, van grafische beelden. Maar de beelden waren minder sterk dan de muziek, die vaak heel ontroerend was en kippenvel bezorgde. Zelfs zangeres Sabine Kabongo moest een traan wegpinken.
 

Corrigeer

Auto's in de kijker

Vastgoed

Jobs in de regio