Dankbaar afscheid van 'majeur' Poelaert

Herne - De kerk van Sint-Pieters-Kapelle was veel te klein om al wie afscheid wou nemen van ere-burgemeester Pierre Poelaert een plaats te geven. Even veel mensen als binnen stonden buiten in de vrieskou. Het werd onder leiding van pastoor Georges Verhaeghe een eenvoudige plechtigheid met een paar pakkende getuigenissen over leven en werk van Pierre. Daaruit bleek dat beide zaken onlosmakelijk met elkaar verbonden waren.

 In de middengang stond de kist met bovenop de foto van Pierre. Eromheen zijn naaste familie. Pierre mocht dan al 82 jaar zijn, toch was de dood onverwacht gekomen. Zijn verblijf in Sint-Felix was maar tijdelijk en eigenlijk stond hij op het punt om terug te keren naar zijn vertrouwde stek, thuis, bij zijn vrouw Georgette. Het heeft niet mogen zijn.

Pierre Poelaert begon zijn politieke carrière in 1958. Toen hoorde Sint-Pieters-Kapelle nog bij Henegouwen en hij werd verkozen op de PSC-lijst. Eén van de verwezenlijkingen waar hij prat op ging, was de aanleg van de waterleiding.

Het burgemeesterschap was geen voltijdse bezigheid. Pierre was ook nog postmeester en hotelinspecteur. In die hoedanigheid deelde hij heel wat sterren uit en het was opmerkelijk dat de hotelliers heel veel vertrouwen hadden in hem.

In 1976 fusioneerde Sint-Pieters-Kapelle met Herne en Herfelingen. Pierre werd aangezocht als lijsttrekker voor de CVP. Samen met zijn broer slaagde hij erin te verwezenlijken wat niemand voor mogelijk had gehouden: de absolute meerderheid veroveren om die nooit meer af te staan. 

In 2000 gaf hij de fakkel door aan zijn jongste zoon Kris. Met hem had hij het tot op de dag van zijn dood nog geregeld over de politiek. De burgemeestersjerp stond voor Pierre synoniem met permanent dienstbetoon. Zijn drie kinderen zagen hun vader geregeld weggaan om anderen te helpen. 'Ik heb mijn politieke overuiging,' zei Pierre, 'maar als je burgemeester wordt, moet je die aan de kant schuiven, dan ben je burgervader van iedereen.'

Het leven heeft hem niet gespaard. Hij verloor op tragische wijze al vroeg zijn moeder en ook zijn oudste zoon Luc verongelukte. Maar Pierre werd nooit bitter. Hij vocht altijd terug en bleef ten dienste staan van 'zijn' mensen. Alle verwezenlijkingen opsommen is zo goed als onmogelijk. 

Toch herinnerde pastoor Verhaeghe zich nog zijn aankomst in Sint-Pieters-Kapelle. 'De kerk was in verval en dringend toe aan restauratie. Daarvoor kon ik op de volledige steun van burgemeester Poelaert rekenen. Zelf was hij een trouwe kerkganger. Ook al had hij in het weekend heel veel verplichtingen, hij sloeg nooit de wekelijkse misviering over.'

Er waren nog meer getuigenissen die het portret van de ere-burgemeester schilderden. Na Rudy en schepen Marc Bombaert was het de beurt aan kleinzoon Pieter. Die had zijn peter nooit boos gezien, herinnerde zich hoe hij op de piano 'je suis seul ce soir' tokkelde, hoe hij al eens bleef plakken en een glaasje champagne leerde waarderen.

'Je zei altijd: liefde kent geen grenzen', wendde Pieter zich rechtstreeks tot zijn peter. 'Je was ons voorbeeld, onze held. Onze pamper heb je nooit ververst, je was geen nieuwe man, maar wel een goed mens. Onze pistolets -je had ze graag krakend vers en liefst nog wat warm- zullen voortaan anders smaken. We weten niet of je straks onze Luc zult zien. We hopen het, dan kunnen jullie met twee over ons waken.'

Daarna volgde een ellenlange rij van Hernenaren die allemaal nog een laatste groet wilden brengen aan 'hun' burgemeester.

Corrigeer

Doe de stemcheck van Het Nieuwsblad en ontdek met welke partij jij het best overeenkomt.

Auto's in de kijker

Vastgoed

Jobs in de regio