en van de voormalige mijnwerkers

4 december - feest van Sint Barbara

LAAKDAL - 4 december is de feestdag van Sint-Barbara, een vroeg-christelijke heilige en martelaar uit de derde eeuw. Wegens twijfel over de historiciteit van haar legende, werd ze in 1969 evenwel verwijderd uit de liturgische kalender van de Romeinse rite.

Jammer, want in de voormalige mijnwerkersdorpen van de Kempen wordt ze nog steeds vereerd. Ook in Laakdal genoot ze tientallen jaren lang groot aanzien. Het rechteraltaar in de parochiekerk van Veerle bv. is nog steeds aan haar toegewijd. Geen toeval, want Veerle, net als de andere deelgemeente van Laakdal, leverde enorm veel mijnwerkers aan vooral de Limburgse mijnen. Barbara blijft op de dag van heden voor een kleine gemeenschap nog steeds een populaire heilige in deze moderne tijden. Zelfs 25 jaar na de laatste mijnsluiting, die van Beringen in 1989. De renovatie van de mijnsite, nodig om het nageslacht een inkijk te geven op steenkoolmijnen en mijnwerkers, is daar intussen al flink gevorderd. Beslist eens een bezoekje brengen.

Legende

Barbara was de dochter van de rijke heidense Dioscorus. Hij hield haar opgesloten in een toren om haar te behoeden voor de buitenwereld. Toen ze haar vader meedeelde dat ze zich bekeerd had tot het nieuwe geloof, ontstak die in grote woede. Uiteindelijk werd ze veroordeeld tot de dood door onthoofding. Haar vader zelf voerde de doodstraf uit. Als straf voor deze lugubere daad werd hij op zijn beurt getroffen door de bliksem en zijn lichaam werd verteerd door vlammen. Barbara werd begraven door een christen,haar graf werd een site van wonderen.

Patrones

Sint Baar kenden we al van jongsaf als patrones van de mijnwerkers, maar daar bleef het eigenlijk bij. Het verhaal werd ons, lagere schoolleerlingen, nooit verteld. Nochtans waren onze deeldorpen honderden koolputters rijk die van na de eerste wereldoorlog constant aan- en afgevoerd werden met bussen naar de mijnen van het naburige Limburg. De oud-mijnwerkers noemen Barbara nog steeds gewoon dialectisch 'Sint Baar', hun patrones of beschermvrouwe. Sint Barbara was een erg geliefde heilige bij de mensen die diep in de grond hun dagelijkse kost voor zichzelf en hun familie gingen verdienen.

Dikke van Sander

Zoals gebruikelijk bij alle feestdagen uit onze jeugdjaren 1940 - 50 en 60 werd er 's morgens al met vieren begonnen in de kerk. De clerus kon je onmogelijk omzeilen in die vrome dagen. De mijnwerkers dankten de Heer en zijn discipelen al op voorhand voor al het lekkers dat hen te wachten stond op het teerfeest later op de dag.

Na de misviering vormde zich een stoet achter het paardenkarretje van Benedictus Van Nijlen, alias den Dikke van Sander. Die speelde harmonica van op zijn kar, omstuwd door een joelende bende schoolkinderen. Af en toe werden er snoepjes voor de vrolijke troep gegooid door een Zwarte Piet die even verlof gekregen had van sinterklaas,en dat maakte de pret nog groter.

Als den Dikke , die in feite eerder mager was, bij het feestlokaal was aangekomen, trokken de kinderen zich terug. Grote mensen wensten vanaf dan gerust gelaten te worden. De kinderen, die een vrije dag hadden omwille van St Baar, gingen hun neuzen nog een laatste maal tegen de vitrines drukken van de speelgoedwinkels om op de valreep misschien nog van mening te veranderen bij de keuze van het sinterklaasspeelgoed. Een ernstige zaak, want je moest er nog een hele winter en de rest van het jaar mee verder.

In 1948 werd mijn tweede zus geboren, uitgerekend op 4 december. Mijn ouders hebben haar echter niet Barbara genoemd, maar Renilde. Nil, bij deze van harte gefeliciteerd met je 66ste 'Sint Baars'.

- ludo vervloet -

Corrigeer

Doe de stemcheck van Het Nieuwsblad en ontdek met welke partij jij het best overeenkomt.

Auto's in de kijker

Vastgoed

Jobs in de regio