Afgelopen woensdag ging 'En avant, Marche!' in première

Wim Opbrouck krijgt droomafscheid van 'zijn' NTGent met beklijvende danssolo

Wim Opbrouck krijgt droomafscheid van 'zijn' NTGent met beklijvende danssolo

Foto: if

Gent - Vergeet 'So You Think You Can Dance' en alle andere talentenshows die zich wel eens durven op te dringen. Pas nadat je in 'En Avant, Marche!' een glunderende Wim Opbrouck de lucht hebt zien ingaan tijdens een danssolo weet je hoe onnavolgbare passie voor de planken eruitziet.

Alain Platel van les ballets C de la B kende geen grenzen toen hij zijn laatste voorstellingen maakte. Voor 'Tauberbach' liet hij zich inspireren door de Braziliaanse favela's, en voor 'Coup Fatal' trommelde hij een dozijn muzikanten uit Kinshasa op. Maar dat ver niet noodzakelijk beter is dan dichtbij bewijst 'En Avant, Marche!', een voorstelling over het lokale verenigingsleven in Vlaanderen. Platel werkte er, vijf jaar na het succesvolle 'Gardenia' opnieuw voor samen met opera- en musicalregisseur Frank Van Laecke.   

De makers kozen er evenwel voor om het internationale coloriet niet volledig van zich af te schudden. Elk personage neemt zo even vlot Franse als Engelse, Duitse en zelfs Italiaanse woorden in de mond. Al is het West-Vlaams natuurlijk ook nooit ver weg. 

Het talenbad zonder boventiteling doet haast automatisch denken aan Wim Opbroucks typetje uit 'In de Gloria' , maar al snel blijkt Opbroucks personage hier een stuk te getormenteerd om nog in dat komisch kader te passen. Een grote pleister op zijn borst verraadt zijn ziekte die hem na dertig jaar in de harmonie verhindert om ooit nog trombone te kunnen spelen. Een hel moet het zijn, om niet meer tot de groep te kunnen behoren waar iedereen aan iedereen vastklit, en waar postbodes perfect harmonisch kunnen musiceren met propjectleiders. Heel veel woorden worden er niet aan vuilgemaakt, maar het beeld van Opbrouck, als bange, lijdende walvis, gorgelend en smekend om verlossing, zegt het allemaal.

'En Avant, Marche!' bespeelt een fijn partituur. waar de muziek van Mahler en Verdi perfect kan bestaan naast het volkse wereldje van pistolets, rijglaarzen en majoretten. De muziek deint mee op een heel spectrum aan emoties: er is verdriet, er zijn liefdesverklaringen en er is opperste euforie. Bij die scènes wordt de strakke choreografie alsmaar duidelijker en indrukwekkender. Vast NTGent -gezicht Chris Thys krijgt in een nauwaansluitend gouden glitterpakje letterlijk alle hoeken van het podium te zien, ondersteboven, op handen gedragen, terwijl de muziek steeds opzwepender wordt. Een streling voor het oog en oor. De fanfaresfeer zit goed, de opbouw van het stuk nog beter. Tot en met de briljante dansapotheose toe. Geen fanfare zonder teamspirit. Er mag met de loftrompet gezwaaid worden naar de voltallige crew, ieders aandeel blijkt even belangrijk voor het resultaat. Toch zal niemand het ons kwalijk nemen als we Opbrouck katapulteren tot ster van de avond. De glinstering in zijn ogen tijdens zijn danssolo is onbetaalbaar. Alsof de walvis plots vleugels heeft gekregen. Een mooier afscheid van 'zijn' NTGent is niet denkbaar. 

En Avant, Marche! NTGent, speelt nog in de schouwburg tot en met zaterdag 9 mei. Voor tickets en info, klik hier.De opbrengst van de matinee op zon­dag 26 april gaat naar Pedagogisch Centrum Wagenschot in Nazareth.

Corrigeer

Auto's in de kijker

Vastgoed

Jobs in de regio