Delphine Boël op viersterrenconcert The Garnets

Wat was me dat daar, maandagavond in Zaffelare. Slotavond van de Zaffelaarse Belevenissen: de allerlaatste reünie van The Garnets, wereldberoemd in Lochristi en omstreken en eventjes Nederland, eind jaren zestig en zeventig. Met nog drie van de originele leden: Willy Van Bouchaute, Guy Vereecken en Frank De Bock. De meesten wat meer in het vet dan vroeger, wat minder haar, geen extravagante kledij zoals vroeger, maar hemden van Modemakers. Versterkt en geruggesteund door nog drie extra muzikanten. En met nogal wat bekend volk, waaronder kunstenares Delphine Boël, de vermeende dochter van Koning Albert.

Maar ook Miss België, Spillie, de eerste winnaar van Big Brother en nu de man achter het bedrijf Earnieland, Michel Van Den Brande, de man achter het stellingbedrijf Kontrimmo en bekend van het Vierpogramma The Sky Is The Limit. Ook Hans Kusters, de bekende platenbaas die tal van artiesten onder zich had en voor The Garnets belangrijk was om hen aan een platencontract te helpen. Dat al dat bekend volk daar was heeft alles te maken met de persoonlijkheid van Willy Van Bouchaute die zijn contacten kon overhalen om naar de allerlaatste reünie van zijn groep te komen.

Muziek

Maar het publiek, en ook wijzelf, waren voor de muziek gekomen. Altijd een beetje een riskante zaak natuurlijk: mannen van om en bij de zeventig, die nog een paar keer in een repetitiekot kruipen en kijken of ze het nog kunnen. Hoe vriendelijk was de tand des tijds voor deze heren, die destijds kwamen voorgereden in een wagen die met psychedelisch artwork was beschilderd?

Nostalgie kan leuk zijn, maar de werkelijkheid kan hard zijn. Ook voor het publiek: dat destijds jong en misschien mooi was, maar alvast stond te springen en te dansen toen The Garnets de zalen deden vollopen. Nu was de eerste rij in de goed volgelopen tent (we schatten 1.000 man) gevuld met mensen die op een stoeltje zaten. Let op, geen schande, we zagen hetzelfde verschijnsel bij een optreden van Raymond in de Handelsbeurs in Gent, vorig jaar. Zoliets gebeurt, als het publiek even oud is als de artiesten die optreden.

Verwijten

Men kan ons vooraf verwijten dat we het lastig zouden kunnen hebben om neutraal te blijven tegenover The Garnets. Want ja, we waren amper 15 toen de groep begon, en wij, toen al fel bezig met muziek, bijna wekelijks in hun repetitiekot zaten, roadie speelden en de versterkers uit de viskar van de vader van Freddy Verhosté hielpen laden en lossen, de microfoonkabels sorteerden van de gitaarkabels, om ze aan hoofdroadie Gilbert Van Damme overhandigden. En het fanblaadje van de groep een paar jaar volkladden met de onzin die toen al uit ons hoofd en vingers kwam.

Als we sterren moeten geven, dan zijn het er vier, op een schaal van vijf. De echte fans zullen zeggen: waarom geen vijf? Antwoord: omdat vier staat voor zeer goed, en vijf voor zeg maar onvergetelijk. "Maar dit was toch onvergetelijk" zullen echte fans zeggen, en ja, die hebben op hun manier, het verleden en  de nostalgie meegerekend, dan eigenlijk ook weer geliijk.

Wat The Garnets allemaal speelden kan u zien op de foto van de setlist, achterin de fotoreeks. Return to Fantasy (Uriah Heep) was een sterke opener, China Groove (Doobie Brothers) een eerste voorlopig fijne uitschieter, en bij Bus Stop herinnerden we ons opnieuw de gedachte dat Guy Vereecken best wel de zanger van The Hollies kon vervangen in zijn jonge jaren. Bij Daddy's Comin' Home (eigen nummer The Garnets) en Easy Livin' (Uriah Heep) staakten we het nota's nemen om naast de benen, ook de armen vrij te hebben. Bij The air that I breathe en A friend of mine scheelde er ofwel iets met de stem van Guy en/of de klankbalans, maar die wanklank was bij Indian Uprising en Go Leila al meteen weer uitgewist. Bijgedachte: eigenlijk hadden die gasten wel een aantal straffe eigen nummers.

Vier sterren dus. Overigens, die fans die vinden dat The Garnets vijf sterren verdienen, die hadden op hun beurt ook een klacht: "waarom die andere gastzangers er tussen, wij zijn toch gekomen voor The Garnets!?". Waarop dan weer een andere fan van het eerste uur: "Klopt, maar die oude mensen moeten tussendoor al eens rusten, want ze spelen een set van 2,5 uur." Iedereen gelijk dus. Iedereen tevreden. Vier sterren. Ieder zijn mening, maar geen tegenspraak.

Overigens dank aan de eerlijke vinder die ons fototoestel dat wij in de VIPruimte achterlieten aan organisator Thierry Van Hecke bezorgde. Die krijgt voor zijn organisatie dan weer 5 sterren.

Omdat dit echt het allerlaatste reünieconcert van The Garnets was, speelden wij van Lochristi Blogt op zeker, en zetten we twee fotografen in. Later volgt nog een fotoreeks van fotografe Daina De Saedeleer.

 

 

 

 

Corrigeer

Auto's in de kijker

Vastgoed

Jobs in de regio