Vrijheidslied voor Outgaarden

Vrijheidslied voor Outgaarden

Bertha Boingen, actief in de KVLV, publiceerde haar gedichten in Publipers. Foto: Raymond Billen

Hoegaarden - "Ode aan mijn dorp" is een lied op tekst van Bertha Boingen ter ere van het zelfstandige Outgaarden, afgescheiden van Zittert-Lummen in 1922. Ze schreef dit op de vooravond van de fusies van 1976. De tekst komt voor in het boek over de familie Louis Michel en de vertakking in Outgaarden. De foto verscheen indertijd in Het Nieuwsblad.

Er was eens een Waalse gemeente
Met als burgemeester, een graaf.
En die edelman zijne bevelen
Voldeden die burgers heel braaf.
Die gemeente was nogal gespreide
En vergroot door een vlaamsch gehucht, Maar toen in die vroegere tijden

Werd daar dan meermalen gezucht:

     Refrein: Waarom toch moeten wij altijd steeds naar die Walen,

     Waarom toch moeten wij daar elk papiertje gaan halen.

     Zijn wij samen niet machtig genoeg, om op onze eigen te gaan,
     Een Vlaamse gemeente willen wij zijn met eigen besturen voortaan.

*

De naam van die Waalse gemeente Was Commune de Ze´trud-Lumay
En de naam van dat Vlaamse gehuchtje ‘Outchard’ comme les Wallons disaient

’t Was naar de ‘maison communale’

Dat die Vlamingen toen moesten gaan

En vaak zuchtten zij met zen allen

Mochten wij op ons eigen toch gaan

*

Negentien honderd twee en twintig
Was ’t jaar dat hun droom werd volbracht

‘Outchard’ dat werd toen ‘Outgaarden’

Zij hadden er zo naar getracht
Te Outgaarden moest men dan stemmen

‘t Ging om een gemeentebestuur
Al stonden zij toen voor veel zorgen
Zij waren zo blij in dit uur.

*

Want neen nu moesten zij voor alles niet meer naar die Walen,

ach neen nu moesten wij daar geen enkel papier meer gaan halen.
Zij waren samen nu machtig genoeg om op hun eigen te staan.

In een Vlaamse Gemeente met eigen bestuur, daar woonden

Zij nu saam voortaan.

*

De voorplaats van het grote ‘schoolhuis’

Dat werd dan het eerste lokaal
Waar men ons paartjes dan trouwde

Maar nu was ’t in Vlaams allemaal

Men schreef toen niet meer bij geboortens

‘Enfant ne´ a` Ze´trud-Lumay’

Maar elk kind was toen burger

Van Outgaarden... c¸a c’e´tait vrai.

*

Langzaam ging Outgaarden bloeien

Nieuwe wegen werden aangelegd
’t is niet meer het vroegere ‘manskot’

Lijk toen al eens werd gezegd

Er kwamen mooi nieuwe gebouwen

Van school en gemeentehuis

Gedaan met te ‘Lummen’ te trouwen

Ons paartjes die doen het nu ‘thuis’.

*

D’Outgaardiers waren fier op hun dorpje

Dan ook als gemeente geteld
Zo verliepen er vijftiger jaren
Helaas nu wordt weer eens verteld

Dat, het zal weer gaan verand’ren
Dat Outgaarden niet meer zal bestaan

‘Men’ sluit ons weer aan op een ander

Ons gemeente heeft weer afgedaan.

*

Want ja, nu moeten wij zoals men zegt,

‘Fusioneren’. ...Ach ja, dan worden wij...

Groot Hougardiers, zonder meere, Outgaarden

Gaat weer eens van de baan, al was het zo fier

Op zijn naam. Niet meer te ‘Lummen’ maar...

Als Hougardier, staan wij nu op ’t formulier

 

Op de wijze van ‘Drink, Broeders, kom, drink’ 

Corrigeer

Auto's in de kijker

Vastgoed

Jobs in de regio