Marleen Temmerman kookt in Mineral ten voordele van Afrika

Koken en speechen om de tering naar de nering te zetten

Koken en speechen om de tering naar de nering te zetten

Foto: if

Gent - Wie in Afrika in de gezondheidszorg werkt staat soms voor verscheurende keuzes. Zo moest ik vorige week een moeilijke knoop doorhakken. Een project van het ICRH wordt niet langer betoelaagd. De Amerikaanse overheid schrapte de subsidies. De Amerikanen moeten allicht de tering naar de nering zetten. Koken kost overal geld, maar gezondheidskosten en de toegang tot gezondheidszorgen kan nogal eens verschillen van continent tot continent.

Vergeleken met Belgen moeten Amerikanen in hun leven bijvoorbeeld maar liefst twee maal meer besteden aan gezondheidskosten. Anderzijds lopen Kenianen meer dan 33 keer meer kans dan Belgen om een hiv-besmetting op te lopen… De Amerikaanse beslissing zorgt er wel voor dat tien ICRH-medewerkers in Mombasa op zoek moeten naar ander werk. Dat komt hard aan….


Toen de Bond zonder Naam (BZN) eerder deze week een aantal immateriële waarden symbolisch naar de Brusselse Beurs bracht, vroeg men aan een aantal bekende mensen hoe zij dachten over eerlijkheid. Mijn collega-parlementair Siegfried Bracke, N-VA-er en deeltijds Gentenaar, stelde in Het Laatste Nieuws via een slogan op zijn T-shirt dat hij 99% van de tijd eerlijk is. Die 1% oneerlijkheid had blijkbaar te maken met zijn lidmaatschap van de socialistische partij. Dat hij daar 14 jaar lid van was, bleek hij vergeten te zijn… Een mens mag al eens van gedachten veranderen. Zelf ben ik niet vergeten dat ik jarenlang lid was van Agalev alvorens ik mij engageerde voor de sp.a. Je afkomst moet je met trots dragen.


Toen de mensen van BZN mij op de beursgang van geluk & c° vroegen of ik als eens zondigde tegen de eerlijkheid, heb ik het voorbeeld van het ontslag van die tien Keniaanse ICRH-medewerkers aangehaald. Het brengen van zo’n slechte boodschap is verdomd moeilijk. Om op z’n moment eerlijk in hun gezicht te zeggen waar het op staat, moet je toch even slikken: “het geld is op…”.


Mensen vragen me wel eens waar ik de energie voor de vele avondlezingen blijf halen. Gemiddeld ben ik per week ’s avonds 3 à 4 keer de baan op om te gaan spreken over mijn medische ervaringen met zwangere vrouwen over heel de wereld, over hiv/aids, over vrouwen onder druk…. Het chronisch gebrek aan middelen voor onze NGO’s in Kenia, Mozambique… is één van dé drijfveren om ervoor te blijven gaan.

Als de organisatoren na zo’n lezing een gift doen voor onze Afrikaanse projecten, dan is dat een goeie zaak. Wat onze mensen op het terrein presteren om seksuele en reproductie gezondheid te promoten is onbetaalbaar, maar kost desalniettemin geld. Na een bedelronde bij Europese, Afrikaanse en Amerikaanse overheden, kijken we steevast toch nog tegen een geldtekort aan. Met lezingen, de verkoop van boeken als ‘Mama Daktari’ en ‘Vanuit de Onderbuik’ en andere fundraisingacties proberen we dat financiële gat wat dicht te rijden. Fundraising is een manier om extra middelen te vergaren. We kunnen daar nuttige zaken mee doen; het kopen van medisch materiaal en geneesmiddelen bijvoorbeeld.


Ik vind het sowieso fijn om in bibliotheken, culturele centra en parochiezalen te gaan praten over pakweg het wel en wee in een Afrikaanse materniteit. Vaak vind ik na een lange rit, diep in de Kempen of langs omleidingwegen in Pajottenland of Westhoek, een zaal met enthousiaste mensen.

In het lezingencircuit vallen ook soms geestige anekdotes te rapen. Zo was ik ooit eens in een niet nader genoemd dorp op een lezing georganiseerd door een niet nader genoemde vrouwenorganisatie. Op voorhand had ik met die mensen gemaild over wat er allemaal nodig was; een projector, een scherm, een micro… Toen ik op het podium klaar stond voor de lezing en de toehoorders met verwachtingsvolle ogen en open mond gingen zitten voor de lezing, zocht ik naar de gevraagde micro. Half fluisterend vroeg ik aan de mevrouw die instond voor de praktische zaken: “waar is de micro?”. Ze bewoog haar neus richting achterkant podium waar een microgolfoven stond te blinken. Ik kreeg nog net geen rolberoerte van het lachen. Allicht de macht van de gewoonte van de vrouwenorganisatie die ook zeer actief is in de kooklessen-sector?


Over koken en kooklessen gesproken…. Ook in ons eigenste Gent wonen heel wat mensen met een gouden hart en een groot enthousiasme om middelen te helpen inzamelen voor onze Afrikaanse NGO-werking. De jonge Valentina Gatti van het Gentse restaurant de Mineral bijvoorbeeld. Komende dinsdag 25 januari om 19u. organiseert ze in haar stemming etablissement in Onderbergen een Afrikaans etentje annex feestje. Samen met Geena Lisa mag ik daar mee in de potten komen roeren. Een geweldig idee! Voor een voorgerechtenbuffet, hoofdgerechten en dessert betaalt u 60 euro waarvan de helft gaat naar Afrikaanse projecten: een kwart is voor ‘Art for Africa’ van Geena Lisa en een ander kwart van de opbrengst gaat naar onze medewerkers van ICRH-Kenya.

 Er zijn nog plaatsen vrij in de Mineral. Boek vlug via valentenina@demineral.be of 0486/80.01.00.


Marleen Temmerman, 22/1/2011

Info over dinsdag kan u hier lezen.


Wie een gift wil doen voor de werking van het ICRH mag altijd contact opnemen met Marleen Temmerman via info@icrh.org of 09/332.35.64. Details op ICRH-folder-2009.
 

Corrigeer

Auto's in de kijker

Vastgoed

Jobs in de regio