The Rhythm Junks stellen op 3 maart met Beaten Borders derde cd voor in Vooruit

Gelukkig bestaat er maar één Steven De bruyn

Foto: Dominique Dierick

Gent - ‘Ik heb er geen probleem mee om in een groep een dienende rol te spelen, maar de man of vrouw in wiens dienst ik speel moet dan ook wel heel sterk zijn. Anders hou ik het niet lang vol’. Met Beaten Borders stelt Steven De bruyn op zondag 3 maart in de balzaal van de Vooruit de derde cd van The Rhythm Junks voor.

Steven De bruyn. Ooit voor het eerst gezien, halfweg de jaren negentig, in het café op de hoek van de Lammerstraat en de Parijsberg, toen dat café nog Pane & Amore heette. Roland Van Campenhout kwam spelen ‘en hij zou een beginnende mondharmonicamuzikant meebrengen’ had cafébazin Marianne gezegd: ,een zekere Steven De bruyn.’ Op dat moment totaal onbekend, en De bruyn leek zich toen als persoon bijna te verstoppen achter de grote Roland. Maar de klankkleur van zijn mondharmonicaspel was zo indringend, dat het dagen later nog in ons hoofd zat.

 

En een paar weken later trokken we naar Wetteren, want ook daar was een café-optreden van Roland, met die gast met zijn mondharmonica’. De bruyn herinnert het zich niet meer heel concreet: ,maar de periode kan kloppen. Ik ben vrij laat met muziek begonnen: ,Sociologie gestudeerd aan de unief, mezelf een veel te romantisch beeld opgehangen van de universiteit, mijn studies op karakter afgewerkt en een beetje op zoek gegaan. Op een bepaald moment hoorde ik op café een kerel harmonica spelen en werd ik zo gepakt door de klankkleur van dat instrument, dat ik er meteen eentje ben gaan kopen en beginnen spelen.

 

Daarna ging ik naar Engeland informatica studeren. In Hull, waar er heel veel live concerten waren, in vergelijking met hier toen, en het viel me op dat sommige van die groepen muzikanten hadden die ook mondharmonica speelden. Ik raakte helemaal gepassioneerd door dat instrument.’ De bruyn bleek niet de voorman met het ego te zijn die zijn naam zo nodig in de groepsnaam moest vermeld zien. In 1996 kwam hij naar buiten met El Fish, een bluesrootsgroep die al snel de reputatie van beste Belgische liveband meekreeg.

 

Er kwamen verschillende cd’s en een project met Roland. Roland en Steven De bruyn zouden elkaar later opnieuw tegen het lijf lopen voor het project Fortune Cookie, met jazzdrummer Tony Gyselinck. Ondertussen was El Fish opgehouden te bestaan, en was Steven begonnen met The Rhythm Junks. In een vroegere bezetting van zeven man, waarvan vier blazers, nu een trio: Jasper Hautekiet (bas), Tony Gyselinck (drums) en Steven De bruyn: ontelbaar veel mondharmonica’s, zang en een aantal bijzondere gitaren.

 

Hoeveel exemplaren van Steven De bruyn er dan wel bestaan?

‘Slechts één! (resoluut) En gelukkig maar. (lacht). Steven De bruyn die nu met Jasper Hautekiet en Tony Gyselinck voor de volle honderd procent met heel zijn hart achter The Rythm Junks staat.'

 

‘Indie-roots of popmuziek in een rootscontext? Avontuurlijke eigen rootsmuziek. Met de aparte klankkleur van de drie instrumenten van The Rhythm Junks. En veel zang erbij’, vullen bassist Jasper Hautekiet en Steven elkaar aan.

 

‘Dat we maar met drie zijn, is geen enkel beletsel, integendeel. De songs staan nu centraal, het gaat enkel nog over de nummers. In het begin dachten we: ,,OK, die nummers klinken nu wel sober, maar is het wel genoeg? Maar je moet de luisteraar ook de kans geven zijn verbeelding te gebruiken. Je moet niet alles willen vertellen. En in overleg met producer Geoffrey Burton waren we het vrij snel eens: we gaan van beperking van een bezetting van ,,slechts’’ drie man, meteen onze sterkte maken. Een statief van een fototoestel heeft ook drie pikkels. En dat garandeert stabiliteit. Als je één van de drie wegneemt, valt de pikkel om, zet je er een vierde bij, dan wordt het lastig om die stabiel te houden. In de groep is het vergelijkbaar: met drie mag niemand een mindere dag hebben. En dat maakt het juist spannend, dat elk van de drie beseft dat de andere twee je nodig hebben. Je kan je niet verstoppen. Als je maar met drie bent, ben je ook wendbaar: als één van ons plots een nummer een andere wending wil geven, kunnen de andere twee makkelijk inpikken. Want een groep, dat is in ideale omstandigheden een verhaal van team spirit, waar je de andere aanstuurt en aanvult en verstekt, en geen gevecht tussen ego’s.’

 

Ooit -na een optreden in De Centrale- waar De bruyn toen een freestyle concert speelde met een groep Brazilianen, vroeg ik hem of hij kon uitleggen, waarom hij precies welke mondharmonica gebruikte voor welk bepaald nummer: ,Natuurlijk kan ik dat uitleggen’ vertelt De bruyn en als een volleerd muziekleraar legt hij me geduldig het verschil uit tussen een chromatische mondharmonica (zoals die waar Toots Thielemans en Stevie Wonder mee spelen) en de diatonische (blues)harp. En begint hij over allerlei toonaarden en open tunings, waardoor je een eigen geluid kan creëren. Zijn verhaal boeit, maar De bruyn merkt dat ik er nauwelijks iets van begrijp, en schakelt over naar een ander niveau: ,Ik heb er meestal een dertigtal bij , maar in totaal moet ik er wel meer dan 200 hebben. Ik geef ze ook namen: Holy T, Major Blue, Arab Rast, dat is er een met kwarttonen. Ik ken de precieze tuning van al die mondharmonica’s. Het instrument is zo klein, maar het fascineert me enorm: ooit had ik een grote zak vol met defecte mondharmonica’s, klaar om weg te gooien, maar ik ben die dan beginnen open gooien, stelde vast dat er soms maar één lamelletje stuk was, ik ben daar toen van alles beginnen over lezen en leerde ze zelf te herstellen, met goede elementen van andere.’

 

Voor het nummer Offline Land -waarin De bruyn de draak steekt met het gegeven dat iedereen vandaag de dag geacht wordt altijd en overal bereikbaar en online te zijn en op zijn telefoon ook een radio, een video, een zoekmachine en een bankinstelling heeft- wou De bruyn de klankkleur van een Chinees blaasinstrument uit bamboehout en maakte hij een mondharmonica met een unieke Sheng tuning.

 

Daarmee is het woord China gevallen: ,We toerden er al twee keer. Dat is eigenlijk heel toevallig gekomen. Een vriend in Londen kreeg bezoek van een Chinese organisator die naar daar kwam om Sonny Rollins te boeken voor concerten in China. Hij stopte hem onze Pop Off-cd in handen en grapte dat hij ons moest boeken. Een paar maanden later stonden we in het centrale park van Shanghai voor zo’n 6.000 man. Man, wij hadden daar echt het gevoel dat we U2 waren. Zo immens. De lokale televisie was er, maar lokale televisie in Shanghai, tja, daar kan je je wel wat bij voorstellen. Het toffe ginder is, als ze in jou geloven, dan laten ze dat ook zien, en ze behandelen je correct: of je nu Norah Jones, BB King of Keith Jarret noemt … of The Rhythm Junks. Een fantastische ervaring. Momenteel zijn er weer gesprekken met China, maar in juli gaan we alvast op tournee in Japan.’

 

The Rythm Junks stellen hun nieuwe cd Beaten Borders op zondag 3 maart voor in de balzaal van de Vooruit. www.therhythmjunks.com Ticketinfo www.vooruit.be

Corrigeer

Auto's in de kijker

Vastgoed

Jobs in de regio