Belinda Aebi brengt met Darkroom vierde thriller die zich in Gent afspeelt

Ik wil het hart van de Gentenaars veroveren

Ik wil het hart van de Gentenaars veroveren

Foto: David Van Hecke

GENT - ‘Dit is geen erotisch boek in de stijl van 50 tinten grijs.’ Belinda Aebi stelt de zaken meteen duidelijk. Aebi woont dan nu wel in Londerzeel, maar ze studeerde in Gent, trouwde er , en haar dochter studeerde er. ‘Ik vind Gent een criminele stad, niet in de zin van misdadig, maar van tof, wijs, fascinerend. Ik heb echt veel sympathie voor Gent.’ Gentenaar.be had een gesprek met Belinda Aebi, de schrijfster van de thriller Darkroom. Die speeklt zich, net als haar vorige drie boeken, in Gent af.

 Vincent Bracke zou nooit meer met zijn perfecte smoeltje op de cover van een glossy magazine staan. Dat is de eerste zin van Darkroom. Nog op de eerste pagina blijkt waarom Belinda Aebi voor de titel Darkroom koos. Bij hem was de vraag of het gereedschap diende om het in een man of een vrouw te steken niet aan de orde.

Het is overduidelijk, Darkroom gaat _ onder meer _ over de homowereld. Uit de woordkeuze van de laatste zin blijkt ook wat Belinda bedoelt met het verschil tussen een erotische thriller en een thriller waarin het hoofdthema seks is: ,Dat ik wat tussen zijn benen beschrijf als  ‘het gereedschap’ zegt genoeg. Ik zou me bij directe benamingen en het beschrijven van seksuele handelingen niet goed voelen. Maar even belangrijk in het verhaal zijn de valkuilen en minder mooie kantjes van de modewereld: altijd mooi en jong moeten zijn, afgunst, geld. De titel Darkroom  is in die zin dubbel: hij verwijst ook naar de donkere kamer van een fotograaf. 

Maar tot daar. Darkroom speelt zich dus af in Gent. Zoals ook haar vorige thrillers Dubbelspel , Het geluid van stilte, en Het containermeisje dat deden. En zoals ook haar vijfde thriller, waaraan ze nu volop bezig is, zich in Gent afspeelt: ‘Op de Gentse Feesten’, geeft Belinda Aebi nog mee. ‘Ik wil met mijn thrillerreeks het hart van de Gentenaars veroveren.
 
Vier romans, op vier jaar tijd. Eentje per jaar. Terwijl ze een  opleiding kinesiste/ergotherapie heeft. 
 
‘De goesting om te schrijven kwam er toen ik vier jaar geleden de biografie van mijn vader schreef. De research doen, het alleen zijn, het schrijven, het beviel me echt wel. Ik ben nogal introvert, en hoe langer ik met die biografie  bezig was, hoe meer ik begon te beseffen dat ik het gelukkigst ben als ik aan het schrijven ben. En zo begon het dus. Ik vind het schrijven net zo leuk als het researchen.
 
 Alles speelt zich af in Gent, en de herkenbaarheid is voor mij dan ook heel belangrijk. De plaatsnamen, de straten, het moet kloppen. Ik ken Gent redelijk goed, en met Google maps zijn afstanden tussen locaties makkelijk te checken. Overigens kom ik nog regelmatig in Gent. Voor de research put ik  ook uit mijn kennissenkring: Darkroom speelt zich voor een stuk af in de modewereld, in mijn vriendenkring zit een Gentse fotograaf, dus via hem kwam  ik wel een aantal zaken over het vak te weten. Het blijft natuurlijk fictie, maar met de namen van de personages speel ik wel eens een spelletje door hun naam lichtjes te vervormen. ‘
 
Microwereld
 
‘Ik ben heel gedisciplineerd als ik aan het schrijven ben. Dat moet ook, als je, zoals ik, nu een productie haalt van één boek per jaar. Ik schrijf op een heel sober ingerichte zolderkamer, voldoende licht door twee veluxramen, een klein hokje, het is mijn microwereld. Een schrijver heeft dat nodig. Een magnetisch bord waarop mijn personages en hun karaktertrekken staan, dat is de wereld waar ik mij in onderdompel. Een wereld waarin ik mij thuis voel.’
 
Belinda Aebi _ haar vader is de stichter van het uurwerkmerk Rodania en de uitvinder van het wereldberoemde Rodaniamuziekje dat wielerliefhebbers ongetwijfeld kennen _ voelt zich in haar Gentse misdaadwereld overigens alsmaar beter thuis. In al haar boeken is de hoofdrol weggelegd voor de Gentse onderzoeksrechter Maud Gelderman en haar speurders Max en Gijs.  ‘Alle boeken staan op zich, de lezer hoeft de boeken zeker niet in volgorde te lezen, maar in elk boek komen ze wel iets meer te weten over de hoofdpersonages’, aldus Aebi.
 
‘Ja, ik vind de eerste zin belangrijk. Zeker nadat een recensent (twijfelt of ze wel zou doorgaan) schreef dat hij het begin van één van mijn boeken saai vond. Sindsdien maak ik echt wel een punt van die eerste zin. En zorg ik dat er meteen vaart in zit. Voor de schrijver blijft het de uitdaging om de spanning er in te houden, om de lezer te blijven boeien.’
Belinda Aebi maakt in Darkroom veel gebruik van dialogen. Die zijn kort en snedig, zonder gehakt stro te zijn. Als lezer kan je sommige blokken dialogen zo omvormen naar onderschriften in een televisiereeks. Dat vindt Aebi een mooi compliment, al zijn er nog geen plannen in die zin. ‘Het zou wel mooi zijn natuurlijk, ik kreeg die opmerking nog, dat mijn boeken zich tot verfilming lenen.’
 
 
Eén boek per jaar, voor iemand die eigenlijk een laatbloeier is: ,Ik voel niet echt druk, behalve die welke ik mezelf opleg. Er zijn niet zoveel Vlaamse vrouwelijke thrillerschrijfsters, dus er is wel een terrein waar ik mijn gang kan gaan. Uitgevers geven vandaag de dag ook niet zomaar iets uit, dus in die zin is er een gecombineerd gevoel: er is de druk dat ik deze kans moet benutten en met beide handen grijpen, en ja, ik heb een ongelooflijke drang om te blijven schrijven.’
 
Darkroom. Belinda Aebi. Manteau. 279 blz.
Signeersessie op zaterdag 29 juni Standaard Boekhandel Mariakerke Gent van 14-15.30u
Belinda Aebi is op zaterdag 29 juni ook te zien op AVS, in het programma Een zaak met Smaak, om 12 uur.
 
Corrigeer

Auto's in de kijker

Vastgoed

Jobs in de regio