De set voelde aan als een parodie. Zo begon het optreden met een portie duivelsgelach en droegen twee gitaristen een Scary-masker. Zanger en frontman Jeroen Camerlynck daarentegen kwam op in een neutraal zwart regenjasje en dito petje. De nieuweling zingt en rapt alsof hij al jaren in het vak zit.
Het moet gezegd, Jeroen is een atypische metalhead. Hij heeft een hoge aaibaarheidsfactor en bedankte in zijn bindteksten af en toe heel vriendelijk het publiek. 
Hij verontschuldigde zich zelfs voor de song waarin de spot gedreven wordt met een dik meisje. Humor was alomtegenwoordig.

 

Voor muziek en sfeer een 10


Dankzij het talent van de muzikanten groeide de band uit tot één van de Belgische beloftes. 
De bandleden zijn gerodeerd en hebben elk nummer in de vingers. De fans kregen een wall of sound voorgeschoteld, doorspekt met snelle ritmes en dubbele basdrumsalvo's. Het publiek zong en danste alsof het de laatste keer kon zijn. Geen metal zonder moshpit, de metal'dans' bij uistek. Tijdens de circle moshpit huppelde het jong geweld braaf in een kring, bij de chicken moshpit zaten ze samen gehurkt te vlerken.


Fleddy Melculy raasde als een sneltrein door de set met af en toe een grappige rustpauze.  "Er worden veel te weinig pauzes gegeven tijdens metaloptredens. We zijn dan ook al oude zakken aan het worden. Neem gerust de tijd voor een pintje en een knuffel," grapte Camerlynck. 

 

Flamboyant met humor 


Toen zanger Jeroen zijn jasje uitdeed, kwam een t-shirt van Metallica tevoorschijn, een knipoog naar hun grootste hit. Camerlynck moedigde ook zijn publiek aan om bij het buitengaan een evaluatieformulier van het optreden in te vullen. "Je kunt een prijs winnen, euh, je kunt de volledige Charlatan winnen." Die intermezzo's in combinatie met zijn stemtimbre en accent deden ons soms denken aan Urbanus. Camerlynck vertelde ook op een Urbaneske manier waarom je geen Punjabi Triangles (Spicy driehoekjes te verkrijgen bij de Indische nachtwinkel) moet eten na het uitgaan (om zure oprispingen de volgende dag te vermijden).
Zo kwam hij naadloos bij het nummer "Apu van de nightshop". Een dansende figuur in sultankleren kwam dan ook even op het podium om wat bifiworsten in het publiek te werpen.

 

Maatschappijkritisch


Frustratie en ergernis zijn de grootste bron van inspiratie voor het schrijven van teksten: vegetariërs die vis eten, losers die niet weten wat Metallica is maar er wel een t-shirt van dragen, een aversie voor jazzmuziek...
Het nummer "Fok dees fokking kut kak" ontsproot zich wanneer de frontman in de winkels op zoek was naar een old school Nokia 3210 en die niet vond. 
De muziek klonk snoeihard (oordoppen aub!) door tot het laatste nummer: t-shirt van Metallica. Het nummer waarmee het allemaal begon. 
Het bisnummer was een geslaagde versie van 'Refuse/Resist' van Sepultura. Het publiek zong ook deze tekst luidkeels mee. Wat een band, wat een publiek!

Eerder op de avond was dat publiek al opgewarmd door Steven H en de Korte Zotten. Ook al in het Nederlands, en ook redelijk stevig.

 

Corrigeer

Auto's in de kijker

Vastgoed

Jobs in de regio