Gent Jazz kondigde zich zondag aan als de zit-dag. Van de halve dansvloer die David Byrne vrijdag nog voor zich zag, bleef niet veel over. Er stonden stoeltjes, en de bezoekers vleiden zich neer. In de vooravond voor een concert van Wim Mertens.

Jazz krijgt weleens het verwijt dat het een ontoegankelijk genre is, te intellectualistisch voor het grote publiek. Welaan dan: Wim Mertens speelde de tune waarmee Proximus zich de afgelopen decennia in eenieders oor nestelde. Zijn eigen tune welteverstaan, het prachtig aanzwellende Struggle for pleasure.

Limburger Mertens deed aan de piano wat van hem verwacht werd, een iel stemmetje kleurde bij. Niet toevallig oogstte dat nummer al een applaus vóór het afgelopen was. Schone melodieën die als bijtjes door de Bijloketuin zwermden, alleen… zijn we verwend als we vinden dat die grote schermen die bij het grote podium horen onderbenut werden?

Van een componist als Mertens, die met zijn muziek ook zoveel voor de audiovisuele sector, hadden we graag wat meer animatie op de schermen gezien. Nu zag je vooral de muzikanten, en grote kleurvlakken. Het was glimmen wat Mertens deed, niet schitteren.

Dan was het optreden van Melanie De Biasio van een andere orde. Even ingetogen, maar wel op een manier die je nillens willens bij de keel greep. Poëtisch welhaast, en daarom lieten we ons verleiden. Tot een lofrede.

Laudatio voor Melanie De Biasio

Het was een zomerzachte zondag in de Bijloketuin
Maar jij spreidde een zwaarmoedig deken, oh Melanie
vol passie, hartenpijn, zuinige noten en grootse stiltes
Die less die zo duidelijk more was, is dat dan je genie?

Couleur Café overstemde jou vrijdag nog met kreten en gefluister
Voor het jonge festivalpubliek werd je ingetogen jazz verzopen
Dat het Gentse publiek zich massaal neervleide in stoeltjes
Deed voor je verstilde composities het allerbeste verhopen

En kijk, bij de eerste noot greep je naar de keel
In een vingerknip, met één blik kreeg je de tent muisstil
Met zwartwitbeelden, je rokerige stem, je dwarsfluit nu en dan
gaf je gaandeweg wat elke fan zo graag van je krijgen wil

“Pure seks”, noemde een collega een van je ondergewaardeerde platen
Eerst horen, dan geloven -  een hoogtepunt krijg je niet zonder boe of ba
Lachen deed je amper, besluiten met een knieval op I’m gonna leave you
En toch was het vooral Gent dat op de knieën ging voor zo’n bezwerende chanteuse uit Charleroi

Corrigeer

Vastgoed

Auto's in de kijker

Jobs in de regio