Zanger Arno maakt van Gent even koningin der badsteden

Arno Foto: Steven Hendrix

Gent - De boslucht van Zebrawoods doet Arno zichtbaar goed. De Oostendse zanger is in zijn nopjes in Gent en praat een zeer strakke set vlot, maar onsamenhangend aan elkaar. Het blijft dus niet enkel bij ’godverdomme’ en ‘kgo nog è liedje spelen’. Hij vuurt zes nieuwe nummers van zijn jongste plaat af, maar het Zebrabos zal pas in de fik staan bij de klassiekers van weleer.

Aan de vooravond van zijn 70ste verjaardag kreeg Arno eerder dit jaar een Lifetime Achievement Award op de MIA’s, de Vlaamse muziekprijzen. In het najaar bevestigde hij zijn kunnen op zijn nieuwste worp “Santeboutique”. Qua stijl grasduint Arno vooral in zijn rijkgevulde carrière. Postpunk, reggae, snoeiharde rock en ballades. Het werkt. Ook zoekt hij tekstueel nog altijd de surrealistische extremen op. De man is na 50 jaar muziek nog lang niet op. Vrijdagavond op Zebrawoods brengt hij naast zes nieuwe songs en de hitjes van Hintjens, ook heel wat verhalen mee.

De Oostendenaar steekt van wal met “They Are Coming”, tevens opener van de nieuwe plaat. Door de metalige synths zijn de jaren 80 nooit veraf. Met zijn stembanden van schuurpapier korrel twintig bezingt zijn visie op de verschillende godsdiensten. Tijdens de dansbare single ‘Santeboutique' beseffen we het maar nog eens. Zebrawoods scoort goed als concertzaal/tent. Het geluid zit snor en de sfeer is hartverwarmend. Clubcircuitwaardig!

Frieten bij Elga
Na ‘Je Veux Nager’ komt Arno helemaal los: “Ik heb nog in Gent gewoond, in euh, Marialand. Wat een tijd. Na een filmpje in de Studioscoop ging ik frieten eten bij die Russische. Elga. En amai die dochter… kon ook goed frieten bakken en ik zag de schoonste optredens bij Gringo.” Je merkt het, van de hak op de tak. Van het frietkot in Gent, via een nonverhaal over coiffeurs in Oostende, naar het helikoptertje. Een zwaffelende choreografie die hoort bij het aanstekelijke ‘Whoop That Thing’ uit 1990. 

Het zwarte brein van Arno spuwt bijna tussen ieder nummer vermakelijke oude verhalen. Arno lijkt een update gemist te hebben, wanneer hij de burgemeester van Gent bejubelt. “Die rooien, ier in Gent, dat is e goeien!” Een "perfect" bruggetje om de bloedmooie balade ‘Oostende Bonsoir’ in te zetten. De bomen en de mensen in het zebrabos wiegen lichtjes mee.

Saucices van Maurice
Ook uit Oostende komt het lied ‘Les saucissen de Maurice’. Hadden we het al over de harde tekstuele tegenstellingen? Een macrobiotische vrouw die 85 % vegetarisch eet, valt in zwijmen voor Maurice, een charcutier met als specialiteit saucissen. Een baslijntje, even vettig als de worsten, en een catchy melodie doen het publiek meezingen. “Vive les saucisse de Maurice”.

De herkenbaarheidsfactor schiet door het dakzeil als begeleidingsband van Arno ‘Oh la la la’ inzet. Het publiek geniet, Arno ook en rekt het genot met wat extra Oh la la la’s. Hij zingt het zelf: Magnifique!
Arno slaat en zalft. Na een wall of sound tijdens ‘Meet the Freaks’ met de slide gitaar van Bruno Févery als grootste schuldige worden sommige oogbollen vochtig tijdens het intieme ‘Dans les yeux de ma mère’.

Britten in de zaal?
En of dat we meezingen tijdens ‘Putain’! We zijn toch allemaal Europeanen zijn (ook hier een update nodig?). Arno eindigt met ‘Les filles de bord du mer’. Hij struikelt over het geslacht van een van de meisjes en zingt: "C’était vraiment le fille de mes rêves." Dan maar de rest van couplet in het "Russisch". En natuurlijk, naar impulsieve gewoonte neemt Arno pas afscheid als hij zijn cymbalen na het slotakkoord van “Bathroom Singer” op de grond kan smijten. 

Corrigeer

Auto's in de kijker

Vastgoed

Jobs in de regio